บทที่ 167 ลักกินขโมยกิน

“กลับไปนี่คงต้องคุยกัน ที่ผ่านมาฉันไม่เคยปกป้องลูกเพราะคิดว่าแบรดมีคนรักและดูแลเขาดีอยู่แล้วแต่เท็ดดี้ไม่มีใครทำให้ฉันสงสารเขากลายเป็นว่าฉันส่งเสริมให้เขาทำร้ายหลาน.” ธีด้าพูดอย่างเสียใจที่ผ่านมาเธอไม่เคยกลับไปเหลียวแลแบรดเพราะมีปู่ย่าและอดีตสามีดูแลลูกชายอย่างดีคิดง่ายๆไม่เคยคิดถึงจิตใจของลูกทำร้าย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ