บทที่ 1 บทนำ

                             บทนำ

ณ มหาวิทยาลัย ฟิวเวิร์ด

มหาวิทยาลัยแห่งนี้เต็มไปด้วยนักศึกษาที่ร่ำรวยและมีชาติตระกูล เพราะเป็นมหาวิทยาลัยที่มีค่าเทอมแพงเอามากๆ เรียกได้ว่าไม่รวยจริงมาเรียนที่นี่ไม่ได้

เป็นแหล่งรวมพลของพวกลูกอภิมหาเศรษฐี ผู้มีอันจะกิน โอกาสที่คนจนจะได้มาเรียนอยู่ในที่นี่นั้นมีน้อยมาก เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีเลย นอกเสียจากว่าคนจนคนนั้นจะเป็นคนที่เรียนเก่งมากๆ และสอบได้อันดับหนึ่งของชั้นปีสุดท้ายของไฮสคูล

ถึงจะโชคดีได้รับทุนจากเหล่ามหาเศรษฐีใจบุญให้มาเรียนที่นี่ แต่ทว่าที่นี่กลับมีนักศึกษาคนจนที่ได้รับทุนมาเรียนน้อยมาก เนื่องจากถ้าไม่รวยและใจบุญจริงๆ ก็คงไม่มีเศรษฐีที่ไหนใจบุญขนาดที่ส่งเด็กจนๆ มาเรียนที่นี่ เพราะว่าแค่ส่งมาเรียนที่มหาวิทยาลัยรัฐบาลที่ค่าเทอมถูกกว่ามหาวิทยาลัยเอกชน ค่าใช้จ่ายก็เยอะมากแล้ว

แต่มหาวิทยาลัยฟิวเวิร์ดนั้นเป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำที่ค่าเทอมอภิมหาแพงมากๆ ดังนั้นนักเรียนทุนที่นี่จึงมีไม่ถึงสิบคนเลยด้วยซ้ำ

เป็นเพราะค่าเทอมที่แสนจะแพง คนรวยส่วนใหญ่จึงคิดว่าควรจะเก็บค่าเทอมแพงๆ นี่ไว้ส่งเสียลูกหลานตัวเองมากกว่า ที่จะเอามาส่งเสียลูกหลานของใครก็ไม่รู้

แต่ยังไงซะก็ยังมีอภิมหาเศรษฐีใจดีที่พร้อมจะส่งเสริมให้เด็กสาวที่เรียนเก่งและมีความมุ่งมั่นมากๆ อย่าง จิรัชญา นวศิน ให้ได้เรียนและสำเร็จการศึกษาที่นี่

“มาแล้วค่ะ” สาวน้อยพูดขึ้นก่อนจะใส่ผ้ากันเปื้อนและเตรียมตัวทำงานพิเศษหลังเลิกเรียน

“ดีเลยจ้าเจนนี่ ช่วยเอาชุดนี้ไปเสิร์ฟโต๊ะห้าทีนะ”

รับของจากเจ้าของร้านมาทั้งรอยยิ้ม ก่อนจะนำไปเสิร์ฟที่โต๊ะห้า โต๊ะที่ใหญ่ที่สุดและเต็มไปด้วยคนรวยหน้าตาดีที่มาจากมหาวิทยาลัยของเธอ

จิรัชญาสาวไทยหน้าตาสะสวยน่ารัก ที่โชคดีเพราะมีเพื่อนสนิทสมัยเรียนมัธยมของแม่ เป็นถึงนักธุรกิจหมื่นล้านที่รวยระดับต้นๆ ของประเทศ แถมยังเป็นคนที่ใจบุญและรักคุณแม่มาก

พอรู้ว่าหล่อนเป็นเด็กดี เรียนเก่งที่สุดในโรงเรียนและในจังหวัด ท่านจึงตั้งใจที่จะส่งเสียเธอให้เรียนในมหาวิทยาลัยผู้ดี ที่เต็มไปด้วยคุณภาพ ทั้งที่อันที่จริงแล้วท่านควรจะส่งเด็กสาวเรียนในมหาวิทยาลัยรัฐบาลค่าเทอมไม่แพงก็ได้

เพราะแบบนี้ถ้าเรียนจบและกลับไปที่ประเทศไทย ถึงจะเป็นมหาวิทยาลัยค่าเทอมไม่แพงของต่างประเทศ แต่ถ้าไปสมัครงานและมีหลักฐานยืนยันการจบมาจากต่างประเทศ แน่นอนว่าไม่มีบริษัทไหนเมินนักเรียนนอกเป็นแน่

แม้จะรู้สึกอึดอัดที่เป็นคนจนในหมู่คนรวย แต่เพื่อปริญญาแล้วหญิงสาวจะอดทนอยู่ในที่ๆ มีแต่คนที่ฐานะร่ำรวยกว่าจนเรียนจบ

เพราะขึ้นชื่อว่าจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำจากอเมริกา ยังไงถ้าจบออกไปก็มีโอกาสได้ทำงานดีๆ และมีหน้ามีตาทางการศึกษาร้อยเปอร์เซ็นต์ ดังนั้นไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นหล่อนก็จะทนเรียนที่นี่จนจบ

ในทางกลับกัน ชีวิตของนักเรียนทุนจนๆ อย่างจิรัชญา กับชายหนุ่มเจ้าสำราญอย่าง จัสติน เฮนรี่ มอสโคว์ทัช ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

ชายหนุ่มผู้นี้มีพร้อมไปเสียทุกอย่า หล่อ รวย เป็นลูกของอภิมหาเศรษฐี เรียนดี กีฬาเด่น อยู่ในที่ๆ ห้อมล้อมไปด้วยสาวๆ ซึ่งตอนนี้ขณะที่กำลังมานั่งทำรายงานกับเพื่อนๆ ที่นี่ สาวๆ ต่างคณะต่างชั้นปีจำนวน 3-4 คน ก็ยังตามมาเอาใจ

“ทำงานเสร็จแล้ว ไปว่ายน้ำด้วยกันนะคะ พี่จัสติน” แซนดี้สาวน้อยหน้าสวยหุ่นอวบสะบึ้มเอ่ยชวนรุ่นพี่ต่างคณะสุดหล่ออย่างจัสตินไปว่ายน้ำด้วยกัน ซึ่งเพื่อนๆ ของเธอก็พร้อมใจเข้ามาหาเขา

“ออกไป ฉันจะทำงาน” หนุ่มลั้ลล้ากลายเป็นคนจริงจังทันทีเมื่ออยู่ในระหว่างการทำรายงาน

“เย็นชาจังค่ะ ถ้าอย่างงั้นคืนนี้ไปปาร์ตี้ชุดว่ายน้ำกับเฟรย่าหน่อยนะ” หญิงสาวผมบลอนด์หน้าตาน่ารักหุ่นอวบอัดเอ่ยชวนด้วยท่าทียั่วยวน

“ออกไปให้หมด ฉันจะทำงาน น่ารำคาญ”

น้ำเสียงและแววตาดูเย็นชา เพราะรำคาญสาวๆ ขี้ยั้วพวกนี้จริงๆ ทำเอาพวกเธอกินแห้วกันทั้งสี่คน

“โถ่...เอ๊ย ทำไมแกต้องเย็นชากับสาวๆ เนื้อ นม ไข่ พวกนั้นด้วย แต่ละคนน่ากินทั้งนั้น” เพื่อนรักชาวอังกฤษอย่างเดวิดพูดขึ้น เมื่อเห็นเพื่อนเย็นชาต่อสาวสวยทุกครั้ง ในเวลาที่กำลังจริงจังอยู่กับการเรียน

“ฉันไม่มีอารมณ์ ถ้ามีอารมณ์เมื่อไหร่ฉันก็ออกไปหาเองได้ ไม่เห็นต้องง้อยัยพวกนี้”

“เออ...ไอ้คนรูปหล่อ” อาร์มันโด้เพื่อนหนุ่มอีกคนพูดขึ้นอย่างหมั่นไส้

 เป็นผู้ชายเซ็กส์จัดและลั้ลล้าก็จริง แต่ชายหนุ่มก็เป็นพวกที่แยกแยะและจัดสรรเวลาได้อย่างดี

ในตอนกลางวันแบบนี้เขาจะเรียนและออกกำลังกายเท่านั้น แต่พอตกเย็นเมื่อไหร่ก็ออกไปเที่ยวเตร่และลากผู้หญิงกลับคอนโดทุกคืน

หนำซ้ำเขายังไม่เคยเสียเงินซื้อผู้หญิงเลย พวกสาวๆ สวยๆ หุ่นอวบๆ พวกนั้นเดินเข้ามาหาเขาเองตลอด โดยที่เขาแค่นั่งอยู่เฉยๆ แล้วพวกหล่อนก็เข้ามาหาเอง ต่างคนต่างสนองสิ่งที่ตัวเองอยากได้ ดังนั้นจึงวินๆ แฟร์ๆ ไม่มีใครเสีย

ทว่าในการมีเซ็กส์สำหรับชายหนุ่มแล้วมันไม่ใช่การปลดปล่อยอย่างเดียว แต่มันเป็นการบำบัดราคะและบำบัดโรคที่เขาเป็นอยู่ด้วย

โรคนิมโฟมาเนีย หรือที่คนทั่วไปมักจะเรียกกันว่า ‘โรคเซ็กจัด’ ดังนั้นผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างเขาจึงเสียอยู่เรื่องเดียว คือเรื่องที่เป็นโรคเซ็กส์จัด ดังนั้นการที่ได้มีเซ็กส์ทุกวันมันก็เท่ากับเป็นการปลดปล่อยความกระหาย ความใคร่ และความเครียดที่เขามีด้วยการมีเซ็กส์

“ของที่สั่งได้แล้วค่ะ”

จัสตินและเพื่อนๆ ของเขาเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงนั้น หลังจากเสิร์ฟอาหารเสร็จแล้ว สาวเอเชียหน้าสวยก็เดินออกไปโดยที่ไม่ได้สนใจมองหน้าลูกค้าหนุ่มหล่อสุดฮอตเลยด้วยซ้ำ

“น่ารักจังเลยนะ เจนนี่เนี่ย”

“สาวเอเชียนี่ดูบอบบาง น่าทะนุถนอมดีจังเลย”

เพื่อนๆ ของเขาพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม ขณะที่มองไปที่สาวเสิร์ฟหน้าตาน่ารักคนนั้น

“แบนทั้งหน้า ทั้งหลัง” จัสตินจะปากเสียทันทีเมื่อเห็นเพื่อนชมผู้หญิงที่ไม่ถูกใจ

“เอ้า...เจ้านี่ ก็ของเขาน่ารัก น่าจูบนี่หว่า ไม่ได้ของอวบสะบึ้มที่แกกินอยู่ทุกวัน เห็นเขาว่าพวกสาวร่างเล็กนี่น่าฟัดน่าจูบมากเวลาอยู่บนเตียง ดูบอบบางน่ารักไปซะหมด แกเองก็หัดเปลี่ยนจากอาหารจานหนักมาทานขนมหวานบ้างนะเพื่อน ยัยพวกสาวทรงโตลีลาเด็ดที่แกชอบนี่ทานแป๊บเดียวก็อิ่มนะ และเบื่อง่ายด้วย แต่พวกขนมหวานอย่างสาวบอบบางแบบนี้ ต้องทานเยอะๆ ถึงจะอิ่ม และทานได้ไม่เบื่อด้วย” เดวิดพูดเปรียบผู้หญิงร่างอวบลีลาเด็ดเหมือนอาหารจานหนัก แล้วเปรียบผู้หญิงร่างเล็กๆ ดูบอบบางเป็นของหวานที่ทานได้ไม่เบื่อ                                       

 เพื่อนรักที่รักสนุกของเขาแนะนำด้วยสีหน้าระรื่น พร้อมกับมองไปทางเด็กสาวผมดำสนิท ดวงตาสุกใสแวววาว ปากบางเฉียบ แก้มใสอมชมพูโดยไร้การแต่งแต้มของสาวเสิร์ฟที่ชื่อว่าเจนนี่

‘มีแต่กระดูกแบบนั้น น่ากินตรงไหนกัน’

ยังไงเขาก็ยังคงคิดว่าหล่อนไม่มีอะไรที่ทำให้ตนมีอารมณ์ทางเพศเช่นเดิม ถึงจะหน้าตาน่ารักก็ตาม

“ฉันอยากได้น้องเขาจังว่ะ หน้าตานี่น่ารักมากเลย ปากนิดจมูกหน่อยแกมชมพูๆ ตาโตๆ” เพื่อนชายของเขาทั้งกลุ่มชอบหล่อนหมดทุกคน

“พวกแกทำไมชอบอะไรแบนๆ”

“ก็ของมันน่ารักอ่ะ แต่น่าเสียดาย ฉันจีบไม่ติด เขาไม่เล่นด้วยเลย” เพื่อนของเขาชอบสาวเอเชียคนนี้กันหมด เพราะหล่อนดูบอบบางและน่ารักน่าทะนุถนอม แต่ชายหนุ่มไม่ได้ชอบผู้หญิงรูปร่างหน้าตาแบบนี้

“พวกแกอยากได้มากขนาดนี้เลยเหรอ”

เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่เพื่อนทั้งสี่คนของเขาเอาแต่พร่ำเพ้อถึงสาวเอเชียหน้านิ่งคนนี้ เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่เพื่อนชายทั้งสี่คนมานั่งพร่ำเพ้อถึงผู้หญิงคนนี้

“แล้วไง จีบกันไม่ติดเลยเหรอ ทั้งที่เป็นเด็กทุนจนๆ แท้ๆ แต่ทำไมถึงหยิ่งกับลูกนักธุรกิจอย่างพวกนาย”

เพราะเจอแต่ผู้หญิงที่เข้ามาหาแบบง่ายๆ จึงไม่คิดว่าเด็กนักเรียนทุนที่ต้องทำงานพิเศษหลังเลิกเรียน จะกล้าปฏิเสธผู้ชายรวยๆ อย่างเพื่อนๆ ของเขา

“อย่าว่าแต่พวกฉันเลย คนอื่นๆ ก็จีบไม่ติดกันหมด ที่นี่น่ะ มีสาวเอเชียน้อยจะตาย แล้วน้องเขาก็น่ารักที่สุด พวกผู้ชายที่นิยมสาวเอเชียก็เข้าไปจีบน้องเขาหลายคน แต่ผลสรุปก๊อกหักกลับมาหมด” เพื่อนรักพูดด้วยท่าทางหม่นหมอง

‘ยัยไม้กระดานนี่เล่นตัวชะมัด’

รู้สึกหมั่นไส้หล่อนในใจ และยิ่งพอรู้ว่าแม่นี่เมินเพื่อนๆ ของเขา ชายหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกสนใจอยากเล่นสนุกกับแม่คนนี้ขึ้นมาซะงั้น

‘ไหนขอดูหน่อยสิ ถ้าเจอฉันเข้าไปจะปฏิเสธลงมั้ย’