บทที่ 22 22
การที่เขา ‘จงใจ’ ใช้ไลน์อื่นติดต่อมาสั่งเค้กแล้วนัดรับแบบนี้ มันตีความเป็นอย่างอื่นไม่ได้จริงๆ
ณกรเลิกคิ้วขึ้นราวกับแปลกใจ ก่อนที่เขาจะบอกด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “พี่กลายเป็นคนนอกสำหรับน้องไหมไปแล้วเหรอคะ”
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ”
ไม่รู้ว่าเขายังจะหวัง ‘สถานะ’ อะไรจากเธออีก
“ถ้าหมดธุระแล้วไหมขอตัวนะคะ”
“ไหนว่าเรายังเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมได้”
คนตัวโตคว้าแขนเรียวเล็กไว้ทันก่อนที่เจ้าตัวจะเบี่ยงตัวหนีเดินไปอีกทาง ณกรยกมือเสยผมลวกๆ คล้ายภายในใจนั้นมีอารมณ์คุกรุ่นอยู่เต็มไปหมด
“พี่จำได้ว่าไหมเป็นคนพูด”
ดวงตาดำขลับมองฝ่ามือใหญ่ที่พันธนาการแขนเธอไว้ เหมือนเขาจะรู้ตัวจึงยอมปล่อยมืออย่างง่ายดาย
“ค่ะ เป็นพี่น้องที่รู้จักกัน แต่ไม่ได้มีความสนิทสนมถึงขั้นที่ไหมต้องบอกเรื่องราวส่วนตัวไงคะ”
สิ่งที่เธอเกลียดมากที่สุดก็คือการที่ณกรกลับมาซ้ำรอยเดิม เหมือนไม่รู้ว่าตัวเองคือคนที่สร้างบาดแผลเหล่านั้นให้กับเธอ
“ไหมยังไม่ลืมพี่” ณกรคลี่ยิ้มก่อนที่จะวางมือบนศีรษะทุยได้รูปแล้วจับโคลงไปมา
ทว่า...คนตัวเล็กกลับถอยหนี
“ไหมไม่รู้ว่าทำไมพี่มาร์ชถึงมีความมั่นใจแบบนั้น” ใยไหมเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย นึกระอากับสิ่งที่ณกรกำลังทำ “แต่การที่มาตามตอแยกันแบบนี้ คนที่ไม่ลืมน่าจะเป็นพี่มากกว่านะคะ”
ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอราวกับชอบใจ ไม่มีทีท่าสะทกสะท้านแม้แต่น้อย
“แล้วถ้าพี่ยังไม่ลืมล่ะ?”
คำตอบที่ได้รับทำให้ใยไหมนิ่งอึ้งตะลึงงัน มันไม่ใช่ความดีใจที่อีกฝ่ายบอกว่ายังไม่ลืมกัน แต่เพราะเธอไม่คาดคิดว่าณกรจะใจดำและเลือดเย็นถึงขนาดนี้
เขาตีค่าความรู้สึกของเธอเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่งหรืออย่างไรกัน
“การที่เราเจอกันวันนี้มันทำให้ไหมรู้สึกว่า ไหมคิดถูกแล้วที่ตัดสินใจเดินออกจากชีวิตพี่” ใยไหมกะพริบตาถี่ มันคือความเสียใจที่ตีตื้นขึ้นมา
เสียใจที่เคยมอบหัวใจให้คนอย่างณกร
“คำพูดที่หลุดจากปากพี่มาร์ชมา มันทำให้ไหมรู้สึกว่าตัวเองเหมือนของเล่นไม่ก็ของตายของพี่จริงๆ” คนพูดสูดลมหายใจเข้าปอดลึก
เงยหน้าจ้องนัยน์ตาคมกริบ แวบหนึ่งใยไหมเห็นความเสียใจวาดผ่านดวงตาคู่นั้น...
เขาเสียใจแล้วยังไง ในเมื่อมันไม่สามารถเรียกทุกอย่างกลับคืนมาได้
“ไหมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าที่ผ่านมา มีแค่ไหมหรือเปล่าที่ ‘เคยรัก’ พี่” ใยไหมส่ายหน้าเบาๆ เธอไม่อยากพูดอะไรมากไปกว่านี้ อีกทั้งสถานที่ที่ยืนอยู่มันก็เป็นที่สาธารณะ
“ส่วนเรื่องที่พี่มาร์ชบอกว่ายังไม่ลืม ไหมไม่รู้จริงหรือแค่ล้อเล่นกันอีก แต่ถ้าจริงมันก็เป็นปัญหาที่พี่มาร์ชต้องจัดการเองค่ะ แล้วไหมก็เชื่อว่าคนอย่างพี่มาร์ชความจำดีพอที่จะไม่ลืมว่าตัวเองได้พูดอะไรเอาไว้”
ณกรได้แต่หลับตาลงแน่น ยอมรับว่าใยไหมเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่สามารถทำให้เขาเกิดอาการ ‘สมองตื้อ’ ชนิดที่ว่าไปไม่ถูกอยู่บ่อยครั้ง
จุดประสงค์ที่เขามาในวันนี้ จริงๆ ก็แค่อยากดูให้เห็นกับตาว่าน้องมาเรียนต่อที่นี่อย่างที่สงสัยหรือเปล่า
“พี่ไม่ลืม” ชายหนุ่มว่าเสียงเบา “พี่มาที่นี่ก็เพราะอยากรู้ว่าไหมอยู่กรุงเทพฯ อย่างที่คิดไว้จริงไหม”
“ก็เห็นแล้วนี่คะ”
“แล้วไหมพักอยู่ที่ไหน อยู่กับใคร” คนตัวโตยกมือขึ้นเหนือบ่า เหมือนบอกกลายๆ ว่ายอมแพ้
“พี่แค่เป็นห่วงไง ในฐานะพี่ชายก็ได้ไม่ใช่เหรอคะ ในเมื่อไหมบอกว่าเราเป็นพี่น้องกัน”
ณกรรับรู้ได้ถึงความโกรธของคนตัวเล็กที่แผ่ซ่านออกมาจนเขาต้องสงบปากชั่วครู่
“เรา-เลิก-กัน-แล้ว”
ใยไหมย้ำชัดทุกประโยคราวกับตอกลงกลางใจชายหนุ่ม
“ไหมจะพักที่ไหน หรืออยู่กับใคร มันไม่ใช่เรื่องที่พี่มาร์ชต้องรู้ ถ้าพี่มาร์ชยังมีความเป็นลูกผู้ชายพอ ก็ปล่อยให้ไหมไปมีชีวิตที่ดีเถอะค่ะ”
“…”
คนฟังได้แต่ขมวดคิ้วแน่น แต่ยังไม่วายเอ่ยปากต่อ
“น้องไหมคิดว่าระหว่างเราจะกลับไปเป็นพี่น้องกันได้จริงๆ เหรอคะ”
“ถ้ากลับไปเป็นพี่น้องกันไม่ได้” หญิงสาวรู้ดีว่าณกรไม่ใช่คนเข้าใจอะไรยาก แต่ไม่เข้าใจในสิ่งที่เขากำลังทำ “งั้นเราก็เป็นได้แค่คนแปลกหน้าต่อกันแล้วค่ะ”
“โอเคค่ะ” ณกรว่าเสียงอ่อน ส่งสายตาอ้อนวอน “พี่ขอโทษที่ทำให้เราโกรธ”
“ไหมไม่ได้โกรธค่ะ”
สำหรับเธอมันเลยคำว่า ‘โกรธ’ มานานมากแล้ว
“อย่าทำเหมือนระหว่างเรายังเป็นเหมือนเดิม ไหมคิดว่าพี่มาร์ชน่าจะรู้ดีว่าไหมกำลังรู้สึกยังไง”
“ไม่รู้สิ” คนตัวโตกรีดยิ้ม ขยับเข้าใกล้หญิงสาวมากขึ้น “บอกพี่ที ตอนนี้น้องไหมกำลังรู้สึกยังไง”
“…”
ใยไหมบอกตัวเองว่าเธอใจเย็นอย่างถึงที่สุดแล้ว ไม่แน่ใจเท่าไรว่าจุดประสงค์จริงๆ ของเขาคืออะไร แต่สิ่งที่ณกรกำลังทำอยู่นั้นคือการพยายามปั่นประสาทใส่เธอ
ณกรเป็นพวกไม่ชอบการโดนเมิน หรือทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองนั้นไร้ตัวตน และการที่เธอแสดงท่าทีเหล่านั้นใส่เขา
มันอาจทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายแพ้...
“ถ้าน้องไหมยังนึกไม่ออก เราไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันก่อนดีหรือเปล่าคะ”
“ไหมไม่สะดวกใจนั่งกินข้าวกับแฟนเก่าค่ะ”
ไม่มีประโยชน์ที่จะยืนต่อปากต่อคำกับผู้ชายคนนี้อีก สิ่งที่ณกรทำอยู่มันก็แค่เรื่องสนุกสำหรับตัวเขาเท่านั้น
“ไหมชัดเจนกับสิ่งที่เลือกแล้ว หวังว่าพี่มาร์ชคงเข้าใจ”
เวลารักใคร เธอทุ่มทั้งใจ แต่เมื่อไรที่เลือกจะลืม...เธอจะไม่มีวันหวนกลับไป
