บทที่ 61 61

“ระหว่างไหมกับไอ้มาร์ช”

คนมีความหวังเอ่ยปากถามอย่างระมัดระวัง

“มันจบไปแล้วค่ะ” ดวงตากลมโตมองไปทางข้างหน้า เธอปรารถนาที่จะพบเจอกับแสงสว่างไม่ใช่ความมืดมนที่หลงวนเวียนอยู่ในนั้นนานสี่ปีเต็ม 

“ผมขอโทษ ผมแค่อยากมั่นใจว่าไหมลืมมันแล้วจริงๆ” ได้ยินแบบนั้นเขาก็โล่งใจ เขาเชื่อว่าคนอย่างใยไหมไม่ใช่คนโลเลห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ