บทที่ 75 75

ดวงอาทิตย์กำลังลาลับขอบฟ้า จากนั้นความมืดจะเริ่มครอบงำ ดนตรีบนเรือนั้นอาจกลบเสียงของเธอจนหมด

น้ำใสๆ เอ่อล้นขอบตา ไม่ว่าจะพยายามตีแขนตีขาว่ายกลับเข้าหาเรือมากเท่าไรก็ไม่เป็นผล ความหวาดกลัวแทรกซึมเข้ามาจนทำให้เธอประคองสติตัวเองไม่ไหว

อาจจะเป็นภาพจากจิตใต้สำนึก มันพร่าเบลอเหมือนเห็นใครบางคนที่คุ้นตาจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ