บทที่ 30 บทที่29
รณดิษอยากหน้าด้านเดินตามไปส่งเธอ เพื่อส่องหาลูกสาวแต่ก็กลัวแม่ของลูกจะรังเกียจไปมากกว่านี้
ใช่!
สายตาที่มองมาที่เขาไม่ต่างกับกิ้งกือไส้เดือน คำว่า ‘รังเกียจ’ อาจน้อยไปซะด้วยซ้ำ
ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง จนหลานชายเจ้าของไร่ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ ด้วยบรรยากาศรอบตัวท่านรัฐมนตรีหนุ่งกลับมาหดห...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 บทนำ
2. บทที่ 2 บทที่1
3. บทที่ 3 บทที่2
4. บทที่ 4 บทที่3
5. บทที่ 5 บทที่4
6. บทที่ 6 บทที่5
7. บทที่ 7 บทที่ 6
8. บทที่ 8 บทที่7
9. บทที่ 9 บทที่8
10. บทที่ 10 บทที่9
11. บทที่ 11 บทที่10
12. บทที่ 12 บทที่11
13. บทที่ 13 บทที่12
14. บทที่ 14 บทที่13
15. บทที่ 15 บทที่14
16. บทที่ 16 บทที่15
17. บทที่ 17 บทที่16
18. บทที่ 18 บทที่17
19. บทที่ 19 บทที่18
20. บทที่ 20 บทที่19
21. บทที่ 21 บทที่20
22. บทที่ 22 บทที่21
23. บทที่ 23 บทที่22
24. บทที่ 24 บทที่23
25. บทที่ 25 บทที่24
26. บทที่ 26 บทที่25
27. บทที่ 27 บทที่26
28. บทที่ 28 บทที่27
29. บทที่ 29 บทที่28
30. บทที่ 30 บทที่29
31. บทที่ 31 บทที่30
ย่อ
ขยาย
