บทที่ 13 ถูกจับตาเสียแล้ว

"เพอร์เฟกต์ ขนาดแม่ยังจำไม่ได้เลยทรงนี้"

ฉันคว้ากระเป๋าผ้าลดโลกร้อนใบเก่ง ยัด 'สมุดโน้ตปกดำ' คู่ใจลงไป (เตรียมไปจดข้อมูลลับมาเขียนนิยายถอนทุนคืน) แล้ววิ่งออกจากห้องด้วยความทุลักทุเล

"โอ๊ย... ขา... โอ๊ย... เอว..."

ทุกย่างก้าวคือความทรมาน สังขารที่ยังไม่ได้รับการพักผ่อนประท้วงอย่างหนัก แต่พลังแห่งเงินตรามันผลักดันให้ฉันลากสังขารไปโบกวินมอเตอร์ไซค์หน้าปากซอยได้สำเร็จ

"ไปตึก Gu Tech พี่บิดมิดไมล์เลยนะ หนูรีบ หนูจะโดนหักเงินเดือน"

บนถนนระหว่างทางมาที่บริษัท

"โอ๊ย! พี่! เบา ๆ หน่อย หลุม หลุมมมม"

ฉันกรีดร้องแข่งกับเสียงลม เมื่อพี่วินมอเตอร์ไซค์พาฉันเหินข้ามลูกระนาดและหลุมบ่อบนถนนด้วยความเร็วแสง แรงกระแทกแต่ละครั้งทำเอาสะเทือนไปถึงมดลูก

'ตาย... มดลูกฉันหลุดแน่ ๆ คราวนี้... ไอ้บอสบ้า ทำไมไม่ให้ฉันเริ่มงานพรุ่งนี้เช้าไปเลยวะ ให้มาอบรมอะไรตอนนี้ คนจะตายอยู่แล้วโว้ย'

ฉันกัดฟันแน่น มือเกาะเอวพี่วินจนเสื้อแกแทบขาด น้ำตาเล็ดด้วยความเจ็บปวดที่จุดซ่อนเร้น เสียดสีกับเบาะรถแข็ง ๆ

09:25 น.

ในที่สุดฉันก็มาถึงหน้าตึกระฟ้าใจกลางเมือง S ในสภาพสะบักสะบอม ผมเผ้ายุ่งเหยิงจากแรงลม (ซึ่งยิ่งช่วยเสริมลุคป้าให้สมจริงขึ้น) จ่ายเงินแล้วรีบเดินขากะเผลก ๆ ผ่านฝูงชนพนักงานออฟฟิศสุดชิคเข้าไปในล็อบบี้อันโอ่อ่า

หัวใจฉันเต้นรัวตุบตับขณะเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ พนักงานสาวสวยคนเดิม (ที่เห็นฉันวิ่งหนีไปเมื่อกี้) ยืนประจำการอยู่ เธอกำลังเติมลิปสติกสีแดงสด

"ขอโทษนะคะ" ฉันดัดเสียงให้แหบต่ำลงเล็กน้อย ดูเจียมเนื้อเจียมตัว

"มารับบัตรพนักงานค่ะ... ชื่อซูเมิ่ง... ท่านประธานสั่งไว้"

พนักงานสาวปรายตามองฉันผ่านขนตาปลอมหนางอน สายตาของเธอกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า ผ่านเสื้อกั๊กไหมพรมเชย ๆ กางเกงทรงลุง และมาหยุดที่แผ่นกอเอี๊ยะที่คอ เธอย่นจมูกเล็กน้อยด้วยความรังเกียจกลิ่นสมุนไพร

"อ๋อ... คนที่ท่านประธานฝากเรื่องไว้เป็นกรณีพิเศษสินะ" เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แต่ฉันได้ยินชัดเจน

"นึกว่าจะเป็นเด็กเส้นหน้าตาดีซะอีก... ที่แท้ก็..."

เธอละไว้ในฐานที่เข้าใจ ก่อนจะก้มลงหยิบบัตรพนักงานใบหนึ่งขึ้นมาจากลิ้นชักแล้วยื่นส่งให้ฉันแบบขอไปที

"นี่ค่ะ บัตรของคุณ"

ฉันรับบัตรพลาสติกแข็งมาถือไว้ มันเป็นบัตรสีดำสนิทขลิบทอง ดูหรูหราผิดหูผิดตาจากบัตรพนักงานทั่วไปที่ฉันเห็นคนอื่นคล้องคออยู่ บนบัตรระบุชื่อ Su Meng และตำแหน่ง General Administrator (Executive Floor)

"บัตรนี้สแกนเข้าลิฟต์ผู้บริหารได้เลยนะคะ แล้วโต๊ะทำงานของคุณก็อยู่หน้าห้องท่านประธาน มุมสุดติดห้องชงกาแฟ" พนักงานสาวกำชับเสียงแข็ง

"ห้ามทำหายเด็ดขาดนะคะ ค่าปรับแพงมาก แล้วก็... รีบขึ้นไปชั้น 15 นะคะ ห้องอบรมพนักงานใหม่อยู่ที่นั่น หัวหน้าหลิน (ฝ่ายบุคคล) เกลียดคนมาสายที่สุด"

"ขะ... เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะคุณคนสวย"

ฉันรีบผงกหัวหงึก ๆ แล้วเดินถอยออกมา กอดบัตรไว้แนบอก

'ธุรการหน้าห้อง? ก็ดี... จะได้แอบจดข้อมูลบอสมาเขียนนิยายได้สะดวกหน่อย'

ฉันเดินดุ่ม ๆ ไปที่ประตูทางเข้าที่มีพนักงานต่อแถวสแกนบัตรอยู่ เมื่อถึงคิวฉัน ฉันแตะบัตรสีดำลงไปที่เครื่องอ่านด้วยความลุ้นระทึก

ติ๊ด!

เสียงสัญญาณดังขึ้นพร้อมกับไฟสีเขียวสว่างวาบ หน้าจอแสดงผลขนาดเล็กที่เครื่องกั้นขึ้นข้อความต้อนรับบรรทัดเดียวสั้น ๆ

[ACCESS GRANTED: LEVEL 9]

ฉันไม่ได้สนใจอ่านข้อความภาษาอังกฤษตัวเล็ก ๆ นั่น เห็นแค่ไฟเขียวก็รีบผลักที่กั้นเดินผ่านเข้าไปด้วยความโล่งอก

'รอดแล้ว เข้างานทันเวลา เงินฉันยังอยู่ครบ'

ฉันรีบสาวเท้า (แบบเพนกวินเจ็บขา) เดินไปทางลิฟต์พนักงาน เพื่อมุ่งหน้าไปสู่ห้องอบรมพนักงานใหม่ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า... ทันทีที่ฉันแตะบัตรใบนั้นลงไป สัญญาณเตือนภัยเงียบ ๆ ก็ถูกส่งตรงไปยังห้องควบคุมความปลอดภัยชั้นใต้ดินทันที

ณ ห้องควบคุมความปลอดภัย

บนหน้าจอขนาดใหญ่ที่แสดงแผนผังตึกทั้งตึก จุดสีแดงกะพริบวิบวับปรากฏขึ้นที่บริเวณล็อบบี้ พร้อมกรอบข้อความเตือนภัยระดับสูง

[ALERT: VVIP CARD DETECTED - ID: 007]

หัวหน้า รปภ. ร่างท้วมที่กำลังซดบะหมี่ถ้วยอยู่ถึงกับสำลักน้ำซุป เขารีบวางตะเกียบแล้วจ้องมองหน้าจอด้วยความตกตะลึง

"เฮ้ย! มีคนใช้บัตรระดับ 9 นั่นมันบัตรสำรองของท่านประธานไม่ใช่เหรอวะ? หายไปตั้งนานแล้วนี่"

เขาคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาทันที กดปุ่มเรียกหน่วยรักษาความปลอดภัยภาคพื้นดินด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"หน่วยอัลฟ่า จับตาดูเป้าหมายที่เพิ่งผ่านประตู 3 เข้ามา ผู้ถือบัตร ID 007... ลักษณะเป็นหญิงวัยกลางคน แต่งตัวเชย ๆ ใส่แว่นหนาเตอะ"

"ย้ำ! จับตาดูให้ดี ถ้ามีพิรุธ... รายงานตรงไปที่เลขาเจียงทันที หรือว่า... นั่นจะเป็นสายลับปลอมตัวมา?!"

ภาพบนจอมอนิเตอร์ซูมเข้าไปที่แผ่นหลังของป้าซูที่กำลังเดินก้มหน้าก้มตาแบกเป้ผ้าใบเก่า ๆ เข้าลิฟต์ไป โดยไม่รู้ตัวเลยว่า... เธอกำลังกลายเป็นเป้าหมายระดับชาติของระบบรักษาความปลอดภัยทั้งตึก