บทที่ 17 ป้าแม่บ้านแอบมาร่านกับเจ้านาย

"เดินไป... ชิดกระจก"

เสียงคำสั่งทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ไม่ต่างอะไรกับประกาศิตของมัจจุราชที่กำลังสั่งให้ฉันเดินลงสู่ขุมนรก... ไม่สิ ขุมนรกยังน่ากลัวน้อยกว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เพราะอย่างน้อยนรกก็ไม่มีกระจกใสแจ๋วที่มองเห็นวิวเมืองทั้งเมืองแบบนี้

แรงดันที่แผ่นหลังส่งผลให้ขาที่สั่นเทาของฉันต้องก้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ