บทที่ 47 ผมคิดค่าแอบมองนะ

"รับทราบค่ะท่านประธาน"

ไม่ถึงสิบนาที โต๊ะพับอเนกประสงค์ตรงหน้าฉันก็ถูกปูทับด้วยผ้าลินินสีขาวสะอาดตา ตามมาด้วยขบวนพาเหรดอาหารที่ทำเอาฉันตาค้างจนแทบถลน

จานกระเบื้องโบนไชน่าขลิบทองวางลงตรงหน้า พร้อมกับกลิ่นหอมหวลที่เตะจมูกอย่างจัง

"นี่มัน"

ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อก มองดูสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสาย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ