บทที่ 1252

ซีจ้านหยานมองหนิงหยุนหยูด้วยความเจ็บปวดใจ เสียงแหบพร่าและสั่นเครือ “ข้าเต็มใจ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หนิงหยุนหยูจึงมองซีจ้านหยานด้วยสีหน้าขมขื่น น้ำตาคลอเบ้า

น้ำตาคลอเบ้า หนานกงโร่วจ้องมองซีจ้านหยานด้วยความรักอย่างสุดซึ้ง “ถ้าอย่างนั้นฉันอยากให้คุณอยู่กับฉันไปตลอดชีวิต อย่าไปพบหนิงหยุนหยูอีก ลืมเธอไป ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ