บทที่ 10 CHAPTER 9 นายเลียปากฉัน!
CHAPTER 9 นายเลียปากฉัน!
หลังจากมื้ออาหารเรน่านอนหลับยาวไปจนเช้าวันใหม่ ผู้เป็นแม่เปิดประตูเข้ามาในห้องอังหน้าผากสองสามครั้งก่อนจะเอ่ย..
"ไม่สบายหรือเปล่าคะ หลงเวลาหรอ"
"หนูเวียนหัวนิดหน่อยค่ะ"
"อยากดื่มอะไรอุ่น ๆ ไหมคะ หรืออยากได้อาหารรสจัด"
"ให้แม่บ้านช่วยยกข้าวต้มขึ้นมาให้หนูได้ไหมคะ"
"ได้สิคะ นอนหลับหรือไปล้างหน้ารอก่อนก็ได้ เดี๋ยวม๊าลงไปทำให้นะ"
"ขอบคุณนะคะ" เรน่ากระชับกอดเอวผู้เป็นแม่แน่น เกยคางลงบนตักคล้ายว่าอ้อน ก่อนจะขยับนอนหนุนหมอนหลับตาตามเดิม
[เบวูล์ฟ]
ร่างสูงยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ลานหน้าบ้านมองสาว ๆ ใส่ชุดออกกำลังกายวิ่งผ่านหน้าบ้านไปมาสลับกับพ่นควันขาวโขมง หากเป็นที่เกาะคงไม่ได้เห็นภาพแบบนี้ ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นบิกินีเสียมากกว่า
"หมดซองหรือยังครับ สาว ๆ วิ่งกันหอบแล้ว" คีย์เดินมาแค่นหัวเราะมองนายน้อยของบ้านที่ยืนนิ่งมองประตูรั้วไม่คลาดสายตา
"ผมก็อยากจะรู้ จะวิ่งอีกกี่รอบ หึหึ" เขาแค่นหัวเราะในลำคอไม่ต่างกัน เดินตามหลังอาคีย์เข้าไปในบ้านด้วยรอยยิ้มปล่อยให้หญิงสาวด้านนอกคอยเก้อ
"ผมอยากกินอาหารร้านน้ามิ"
"ก็ไปบ้านราชา ที่นี่อรัณดา"
"ผมแค่บอก เผื่อป๊ากับม๊าจะชวนผมไป"
"ต้องชวนหรอ ปกติเห็นไปไหนมาไหนคนเดียว คิดยังไงรอบนี้ถึงอยากกลับมาซบอกพ่อแม่ มึงทำอะไรผิดมาหรือเปล่า ?" เจ้าป่าหรี่ตามองลูกชายตัวดีที่อยู่ ๆ ก็ทำตัวผิดแปลกไปจากเดิม ทั้งที่ก่อนหน้านี้เก็บตัวเงียบ สุงสิงแต่กับการพนัน
"ม๊าครับ ป๊าด่าผมอีกแล้ว" เบวูล์ฟสบตาผู้เป็นพ่อนิ่งก่อนจะหันไปทำเสียงอ่อนเสียงหวานอ้อนผู้เป็นแม่ นั่นจึงทำให้คุณเจ้าป่าต้องนั่งเงียบ
"อยากกินสาขาไหนล่ะ ใกล้บ้านเราก็ได้นะ"
"ผมกะจะไปขับรถดูก่อนครับ ถ้าคนเยอะก็ไปสาขาอื่น"
"มึงไม่เหมาเลยล่ะไอ้เบวูล์ฟ" เจ้าป่าพูดแทรกขึ้น
"ม๊าเหมาให้ผมได้ไหมครับ"
"ได้สิ แต่ต้องเงินเจ้าป่านะ"
"..." คนถูกพูดถึง ถึงกับหันขวับไปมองสองคนแม่ลูกที่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยทำเขารู้สึกเหมือนตกกระป๋องชั่วขณะ
หลายวันต่อมา
เบวูล์ฟเริ่มรู้สึกเบื่ออรัณดาที่ไม่มีอะไรให้ตื่นตาตื่นใจเหมือนอย่างที่เขาชอบเช่น เล่น กินบนเรือ เนื่องจากอยู่ในสายตาผู้เป็นพ่อ จะทำอะไรก็ไม่ค่อยสะดวกมากนัก
เขาจึงเลือกออกไปขับรถเล่นและเปิดดูสาขาร้านอาหารของน้ามิรา เมื่อเห็นว่าร้านใกล้บ้านคนไม่แน่นมากเขาจึงเลือกลงไปสั่งเมนูอาหารง่าย ๆ สองสามอย่าง
คนรับออเดอร์หน้าคุ้นดีนะ..
"ไง..แม่สาวน้อย" เขาเอ่ยทักทายร่างเล็กเมื่อวานก่อนด้วยรอยยิ้มมุมปาก ต่างจากเธอที่ทำตาโต ก้าวขาถอยหลังหนีเขาที่กำลังจะสั่งอาหาร
"ไปไหน จะสั่งอาหาร" จากที่ยิ้มกลายเป็นขมวดคิ้วมองท่าทางไม่น่ารักของเธอที่แสดงออกด้วยการถอยห่าง แทนที่จะถ่างหอยให้เขาเหมือนคนอื่น ๆ
เรน่ายืนนิ่งเงียบกดเมนูที่อีกฝ่ายสั่งและบอกให้รอสักครู่ด้วยท่าทางที่ประหม่าชัดเจน
ในความโชคร้ายยังมีความโชคดี โชคดีที่ว่าป๊าม๊ากลับไปก่อนแล้ว แต่โชคร้าย..มาเยือนแถมยังนั่งลอยหน้าลอยตาแบบนี้มันน่าไหมล่ะ
หญิงสาวเลือกไม่ออกไปช่วยเสิร์ฟและหนีไปเข้าห้องน้ำสงบสติอารมณ์แทน ในใจคิดอยากออกจากร้านไปเลยตอนนี้แต่ลองคิดถึงผลเสีย 'ไม่คุ้มเลย'
"เป็นพนักงาน ?" เบวูล์ฟเดินล้วงกระเป๋ากางเกงไปยืนพิงทางเดินห้องน้ำสีหน้าเรียบเฉย มองร่างเล็กที่เดินผ่านไปและเอ่ยถาม
"จิ๊!" เรน่าหันไปจิ๊ปากให้กับท่าทางกวนประสาทของคนที่ยืนดักรอ ก่อนจะสาวเท้าเดินออกไปให้พ้นทางเดิน
"มาจงมาจิ๊เดี๋ยวตบให้ปากแตกเลย!" ว่าพลางกระชากแขนร่างเล็กให้กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามมาเข้าห้องน้ำชาย ในเมื่อเธอเป็นพนักงานคงไม่มีอะไรน่าเกลียด หากออกไปแล้วเจอผู้ชายกำลังยืนล้างมือ ต่างจากเขา..ถ้าต้องเข้าห้องน้ำหญิงคงดูไม่ดี
"จะทำอะไร!" เรน่ารีบสะบัดแขนให้หลุดจากพันธนาการเมื่ออีกฝ่ายหยุดเดิน
"ชื่ออะไร ?"
"ไม่ได้อยากรู้จัก มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ"
"งั้นเข้าไป!" พูดจบเขาก็ผลักแผ่นหลังร่างเล็กเข้าไปในห้องน้ำชาย เป็นห้องที่กว้างที่สุดอยู่ริมสุด
"นี่ ฉันไม่ใช่วัวใช่ควายนะ คิดจะผลักก็ผลัก ลากก็ลาก บ้าหรือเปล่า"
"เสียงดังเพื่อ ? กลัวผู้ชายคนอื่นไม่รู้หรือไง"
"แล้วนายลากฉันมาทำไม!" เรน่าพูดเสียงเบาลงคล้ายกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน อีกฝ่ายเงี่ยหูลงมาฟังทำให้เธอสบโอกาสงับหูขาวไปหนึ่งครั้ง ทำใบหน้าหล่อแดงก่ำ
หูไม่ดีเองช่วยไม่ได้! เหอะ
"กวนตีนแล้วนะ" เบวูล์ฟดันตัวเองไปประชิดตัวร่างเล็ก เชยปลายคางเรียวให้เงยหน้าสบตา แลบลิ้นเลียริมฝีปากสวยที่แต่งแต้มสีส้มอิฐราวกับโรคจิต
เพียะ!
ฝ่ามือเล็กฟาดไปที่ใบหน้าหล่ออย่างไม่แรงมากนักหนึ่งครั้ง เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายทำมันคือการคุกคามโดยที่เธอไม่ได้เต็มใจ
"ขนาดนี้เลย ?"
"ทำไมล่ะ ทีนายยังมาทำตัวโรคจิตใส่ฉันได้เลย"
"ฉันหรอโรคจิต เหอะ.." เบวูล์ฟแค่นหัวเราะในลำคอ ดันลิ้นสากติดกระพุ้งแก้มซ้ายขวาอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะหันกลับมาโฟกัสคนตรงหน้าที่ดูไม่ได้เกรงกลัวอะไรในตัวเขาเลย
คงไม่รู้สินะ เบวูล์ฟเป็นใคร หึหึ..
"..." เรน่าสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้
ถ้ารอดออกไปได้จะได้รู้เรน่าลูกใคร คิดจะหยามหรอ ผ่านราชาไปก่อนเถอะ!
"ท..ทำอะไร!" เรน่าหน้าเปลี่ยนสีในทันทีเมื่ออีกฝ่ายสอดมือเข้าไปใต้กระโปรงลูบไล้กลีบโหนกนูนและสอดมือเข้าไปใต้กางเกงซับ ทำเธอหุบขาดันออกแทบไม่ทัน
"จะให้ฉันเอาหรือจะยืนนิ่ง ๆ"
"ย..อย่าโรคจิตมากได้ไหม"
"ไม่ได้โรคจิตเลย แต่เธอตบหน้าฉัน"
"ก็นายมาเลียปากฉัน!"
"มันน่าเลียไหมล่ะ ?" พูดจบก็ทาบทับริมฝีปาก ดูดดึงขบเม้มบนล่างสลับกันไปมา สอดลิ้นเข้าไปตวัดลิ้นอุ่นด้านในไม่สนใจมือที่ปัดป่ายหรือร่างเล็กที่ดิ้นอยู่ในอกเลยสักนิด
เหมือนกันกับที่ก้านนิ้วเรียวยาวลูบไล้ต่อมไวต่อความรู้สึกของผู้หญิง จนเมื่อรู้สึกชื้นเขาจึงสอดนิ้วเข้าไปด้านในรอยแยกที่เคยได้สอดใส่จนเลือดออก ขยับเชื่องช้า รัวเป็นระยะ
งอเป็นตะขอเกี่ยวรัว ๆ จนร่างเล็กที่ยืนอิงผนังตัวสั่นขาสั่นแทบทรงตัวไม่อยู่
"ชื่อไร ?"
"พ..พอ พอสักที.."
"ชื่ออะไร" เขาถามซ้ำอีกครั้งขยับข้อมือให้เร็วและรัวขึ้นจนเธอยอมเอ่ยบอก
"ร..เรน ชื่อเรน" ตอบเสียงแหบพร่าไม่เป็นตัวของตัวเองเนื่องจากนิ้วที่กำลังสอดใส่กำลังจะพาเธอไปสู่สวรรค์ ทั้งตื่นเต้นและตื่นกลัวไปพร้อมกัน
"อ่า..ฉันชื่อเบล์ จำไว้ด้วยนะ.." ชายหนุ่มเอ่ยบอกชื่อของตัวเองเพียงเท่านี้ ขยับข้อมือเร็วขึ้นเพื่อส่งหญิงสาวให้เสร็จสม
อดเอ็นดูไม่ได้ที่เธอกดใบหน้าแทบจมอกกลั้นเสียงคราง หึหึ..
โพรงนุ่มนิ่มด้านในตอดรัดแน่นรัว พอกันกับร่างเล็กที่เกร็งกระตุกเขาจึงผละมือออกจับแขนเรียวสองข้างมองเธอที่ไร้เรี่ยวแรงด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะปล่อยมือที่จับแขนออกทำให้เรนล้มลงไปนั่งกองบนพื้น..
ขู่เอาไอดีไลน์เล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำออกไปล้างมือ และกลับไปนั่งกินอาหารที่สั่งมาเงียบ ๆ
