บทที่ 4 CHAPTER 3 ม่านรูดก็เข้าได้ใช่ป่ะ
CHAPTER 3 ม่านรูดก็เข้าได้ใช่ป่ะ
เรน่าหันไปผลักเจ้าของมือหนาที่รั้งไหล่ออกในทันที เธอแหวใส่เขาเสียงดัง
"ไม่คิดว่าฉันจะรังเกียจลูกอม น้ำลายของนายบ้างหรือไง ลำพังแกะออกจากซองยังไม่กล้ากิน นี่กล้าดียังไงมาป้อนกับปาก แล้วในปากมีเชื้อโรคอะไรบ้างก็ไม่รู้" พูดจบเธอก็หันไปทำเสียงโอ้กอ้ากพยายามทำให้ตัวเองอ้วกออกมาให้ได้ในทันที ต่างจากคนยืนที่เท้าเอวมอง
"ทีฉันยังกล้าจูบเธอเลย อย่าเล่นตัวได้ป่ะ หน้าตาก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น"
"แล้วนายหน้าตาดีตาย มาจูบคนอื่นหน้าไม่อาย!"
"อย่าปากดี รีบลุกขึ้นมา"
"ไม่ลุก! อ้วกไม่ออกก็ไม่ต้องกงต้องกินมันแล้วเหล้าคืนนี้"
"เออไม่ลุกก็ไม่ต้องลุก ช่างแม่ง!" เบวูล์ฟสบถเสียงดัง ย่อตัวนั่งลงเว้นระยะห่างจากร่างเล็ก แค่นหัวเราะมองใบหน้าสวยที่เริ่มเปลี่ยนสี
อ้วกให้ตายก็ไม่ออกลงท้องไปแล้วรอแค่เวลาออกฤทธิ์! แต่กูเนี่ย แข็งฉิบหาย แข็งไม่รู้จะแข็งยังไงปวดหนึบไปหมดแล้ว ไม่เอาก็ไม่ได้แล้วไหม
"ต้องไปส่งโรงพยาบาลไหม ขาดใจตายก่อนจะอ้วกออกอีกล่ะมั้ง"
"ใครใช้ให้นายยัดลูกอมบ้านั่นเข้ามาล่ะ"
"อย่า ฉันยัดแต่เธอกลืนมันเองนะเว้ย!"
"ก็ใช่ไง! มันไหลลงคอ"
"ไปนั่งรับลมเย็น ๆ ในรถป่ะ ?"
"จะไปไหนก็ไป ไปคนเดียว ไปให้พ้น ๆ"
"งั้นรออ้วกออกค่อยไป อยากรู้ปากแบบนี้กินอะไรเข้าไปบ้างจะได้ไปกินตาม"
"..." เรน่าน้ำตาคลอปริ่ม พยายามทำให้ตัวเองอ้วกจนเจ็บช่วงท้อง อก คอ หันไปสบตาอีกฝ่าย หรี่ตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นกางเกงขายาวขยับขึ้นไปเล็กน้อยมีรอยสักคล้ายหมาที่ข้อเท้า ทำให้เธอพอจะเข้าใจ
สักหมา! สันดานหมา ชาติหมา! ผู้ชายไทยเป็นแบบนี้ใช่ไหม ถึงว่าทำไมป๊าบอกให้กลับบ้านห้ามแวะ ออกไปไหนให้เรียกอามีน รู้แบบนี้กลับบ้านก่อนคงดี ส่งอามีนมากระทืบไอ้สันดานหมานี่ให้เข็ด
"มองแบบนี้ด่าในใจ ?"
"..." รู้ดีเหลือเกิน สัญชาตญาณหมาทำงานหรอ
"เงียบเพื่อ จะด่าก็ด่า มามองหน้าน้ำตาคลอเดี๋ยวถีบหน้าหงายเลย" เบวูล์ฟว่าพลางทำท่ายกเท้า เมื่อเห็นร่างเล็กรีบยกมือบัง เขาจึงแค่นหัวเราะ
สะใจฉิบหาย นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็แอบด่าในใจ! เอาดิ อย่างน้อยก็กลัวส้นตีนล่ะวะ
"นี่เป็นผู้ชายจริงไหม ?"
"ทั้งแท่ง"
"แต่ข่มผู้หญิง เลวนะ"
"ขอบคุณที่ชม" เขาเหยียดยิ้มมุมปากพร้อมกับกายใหญ่ที่เริ่มกระตุกผงกหัวรัว คล้ายส่งสัญญาณให้ทำอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าคงต้องเมื่อยมือทั้งคืน
เขาตัดสินใจหยัดกายยืนขึ้น ย่อตัวลงไปช้อนร่างเล็กมาอยู่ในอกตรงไปยังรถคันหรู แตะไปที่ประตูรถเพื่อปลดล็อก ทันทีที่ประตูเปิดออกร่างเล็กก็ปลิวเข้าไปกระแทกกับเบาะด้านในอย่างแรงจนได้ยินเสียงดัง อั๊ก!
เรน่านิ่วหน้าด้วยความจุกปนเจ็บ ในตอนที่พยายามตั้งหลักรถก็เริ่มเคลื่อนตัวออกไปแล้ว เธอจึงทำได้แค่โวยวายใส่คนด้านข้าง
"จอดเดี๋ยวนี้เลยนะ จอด! ทำบ้าอะไร! จอด บอกให้จอด"
"เดี๋ยวถึงที่หมายก็จอดเองแหละ พูดมากน่ารำคาญ"
"รำคาญแล้วลากมาทำไม!"
"พูดได้ ? แน่ใจว่าฟังแล้วจะไม่ตกใจตาย"
"พูดมาสิ! นายนี่มันสันดานเหมือนรอยสักที่ข้อเท้าจริง ๆ เลยนะ!!"
"สันดานหมาหรอ ?" เบวูล์ฟเหยียบเบรกจนคนด้านข้างกลิ้งตกเบาะลงไปนั่งกองอยู่ที่วางเท้า ทำสีหน้าดุดันมองเธอที่หันมองเขาไม่สบอารมณ์เหมือนกัน ต่างก็ตรงที่ยัยเด็กบ้าหลบตา
คงกลัวโดนฆ่าตายก่อนได้แดกเหล้าสินะ หึ..
"ไม่รู้ ไม่ได้พูด!" เรน่าแสร้งมองทางอื่นไม่สบตา ดันตัวเองในสภาพดูไม่ได้ลุกขึ้นมานั่งบนเบาะตามเดิม แต่คราวนี้เธอดึงเข็มขัดมาคาด เพราะกลัวว่าเขาจะเบรกหัวทิ่มแบบเมื่อครู่อีก
สอบใบขับขี่ผ่านได้ไง บอกว่าซื้อมาก็เชื่อนะ ขับรถเหมือนรอยสักแบบนี้อ่ะ จิ๊!
"ใครสอนจิ๊ปาก ? ทำแบบนี้ไม่กลัวโดนตบปากแตกหรือไง"
"แล้วมีปัญหาอะไรนักหนา ?"
"เป็นสาวเป็นนางมาจงมาจิ๊ เพื่อนไม่ตบปากเตือน ?"
"ไม่ตบ ทำไมต้องตบด้วยล่ะ ไม่ได้ไปจิ๊บนหัวพ่อ..ง ใครสักหน่อย โอ๊ย!" พูดไม่ทันขาดคำร่างก็ปลิวไปตามแรงกระชาก
"อย่าปากดีให้มันมาก ตัวเท่าลูกหมาก็พอไม่ต้องปากหมา"
"แล้วตัวเองปากดีมากมั้ง ดูทำคนอื่นเขาสิ เจ็บนะ เดี๋ยวโยนเดี๋ยวกระชากเป็นบ้าหรอ ซาดิสต์หรือไง"
"อยากรู้ ?"
"ไม่อยากรู้ ไม่อยากอะไรทั้งนั้น แล้วเมื่อไหร่จะจอด"
"ยังไม่ถึงไง รีบหรอ ?"
"รีบ ไม่อยากติดเชื้อหมาบ้าจากคนแถวนี้"
"ถ้ารีบมาก ม่านรูดก็เข้าได้ใช่ป่ะ" ไม่ต้องถ่อสังขารไปถึงโรงแรมระดับสี่ห้าดาวแล้วสินะ แค่ห้องพักชั่วคราวก็ได้แล้วถูกไหม ? เร่งขนาดนี้
"อย่าตลกขอร้อง" เรน่าถอนหายใจเสียงดัง
"ไม่ชอบม่านรูด เตียงมันแข็ง ขอโรงแรมสี่ดาวพอเจอปุ๊บเข้าเลย ไม่ต้องเร่ง โอเคนะน้อง" เขาหันไปยักคิ้วกวน ๆ ใส่ร่างเล็ก ก่อนจะตบไฟเลี้ยวเข้าไปยังโรงแรมหรูละแวกนี้
"คืออะไรอ่ะ ?" เรน่าหันมองซ้ายขวา รับรู้ถึงความไม่ปลอดภัยต่อช่วงล่างอย่างรุนแรง
