บทที่ 5 CHAPTER 4 เตรียมตัวตายคาค...?

CHAPTER 4 เตรียมตัวตายคาค...?

ทันทีที่รถจอดเบวูล์ฟรีบล้วงแบงก์สีเทาพร้อมกับกุญแจรถยื่นให้พนักงานทันที เขาเดินอ้อมรถไปเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับ ยืนพักขามองร่างเล็กที่นั่งตัวแข็งทื่อไม่ยอมลงด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทาจากฤทธิ์ยา

"จะลงหรือจะให้ลาก ?"

"จะกลับ!"

"ช้าไป ทำไมไม่บอกตั้งแต่ตอนอุ้ม"

"นายเคยฟังสิ่งที่ฉันพูดด้วยหรอ"

"ไม่ฟัง รีบลงมาอย่าให้ต้องอุ้ม"

"ไม่ลง หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ลง"

"เออ ไม่ต้องลง!" เขาขึ้นเสียงเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่ว่าอีกฝ่ายเล่นตัวมากจนเกินพอดี ร่างกายเขาตอนนี้ไม่สามารถควบคุมได้เหมือนอย่างเคย หากสังเกตคงเห็นหมาป่าในกางเกงที่ผงาดแข็งตุงมาตลอดทาง

"นี่ไอ้บ้า! ฉันบอกไม่ลงยังไงเล่า!"

"เรื่องของเธอ"

"นี่! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ จะทำบ้าอะไร"

"เดี๋ยวก็รู้"

"ปล่อยนะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้ ไม่รู้หรือไงฉันลูกใคร"

"ไม่รู้ ไม่สน"

"ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ปล่อย!!"

"เออเดี๋ยวปล่อย อยากปล่อยจะตายห่าอยู่ล่ะ อย่ารบเร้าได้ป่ะ"

"ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะ ปล่อยฉันสิไอ้หมา!"

"ไอ้หมา ?" เบวูล์ฟขมวดคิ้วมองคนในอ้อมแขน กล้าดียังไงมาเรียกเขาไอ้หมา คนที่เรียกชื่อนี้ได้ควรมีแค่คนในครอบครัว คนสนิทเท่านั้น เธอเป็นใคร ?

"ป..ปล่อยเถอะนะ.."

เป็นอีกครั้งที่เรน่าถูกโยน ครั้งนี้นุ่มกว่าเบาะรถเพราะเป็น..เตียงนอน!

ตากลมโตเบิกโพลงดีดดิ้นลงไปหลบข้างเตียงด้วยความหวาดกลัว มองร่างสูงใหญ่เดินไปปรับอุณหภูมิแอร์และถอดเสื้อออกทางศีรษะตรงมายืนเท้าเอวมองเธอ

เมื่อไร้เสื้อปกปิดช่วงบน ทำให้เห็นหน้าอกเป็นลอนสวยขาวเข้าอย่างจัง เม็ดเล็กตรงหน้าอกเป็นสีน้ำตาลอ่อนน่ารักน่าเอ็นดูต่างจากใต้เข็มขัดที่ตุงใหญ่จน..

"เห็นยัง ? รู้แล้วก็รีบไปอาบน้ำ"

"อ..อาบทำไม"

"อย่าทำเหมือนไม่เคยได้ไหม"

"ก็ไม่เคยไง! ลากมาทำไม"

"ไม่เคยอะไร มานี่มา!" อุ้มร่างเล็กลอยหวืดขึ้นเตียง ขยับขึ้นคร่อมกดหรี่ไฟที่หัวเตียงให้ลดความสว่างลง เพื่อให้เข้ากับสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้

ปากบอกไม่เคย ไม่เคย! กระแทกไปแล้วหลวม กูจะเอาให้พรุนเลย!!

"ย..อย่าจับมันนะ!"

"ทำไม ?"

"..." เรน่าเม้มปากติดกันแน่น เพียงแค่คนด้านบนลูบผ่านเนื้อหน้าอกทำเธอใจหวิวแปลกชอบกล ทั้งที่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน

"เธอเพิ่งเริ่ม ฉันจะขาดใจตายแล้ว"

"ง..งั้นตายเลย" เธอตอบกลับอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ไม่กล้าสบตาคนด้านบน เพียงแค่รู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่รดต้นคอทำให้ขนทั้งตัวแทบลุกซู่ ความสยิวเสียวแปล๊บผ่านใจกลางความเป็นสาวทำให้เธอหลับตาระงับสติอารมณ์

เนื่องจากว่าไม่เข้าใจที่ร่างกายแสดงออก เธอจึงข่มความคิดและเกร็งเพื่อให้ความรู้สึกแปล๊บตรงนั้นหายไป

"อึดดีนะ อายุเท่าไหร่ ?"

"ไม่ต้องถาม ไม่ได้อยากรู้จัก"

"ดีเลย ชอบแบบนี้ หึหึ" เขาแค่นหัวเราะกดปลายจมูกไซ้ซอกคอขาวอย่างพึงพอใจที่อีกฝ่ายไม่คิดเรียกร้อง มือหนาลูบไล้ร่างสั่นเทาจนมาหยุดที่ใต้ราวนมก่อนจะบีบขยำอย่างแรง ยิ่งบีบคนใต้ร่างก็ยิ่งสั่น

"ถ้าเธอโกหก คืนนี้เตรียมตัวตายคาค..-ยฉันได้เลย!"

"อึก.." ร่างเล็กกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังอึก หลั่งน้ำตาสีใสออกทางหางตาด้วยความรู้สึกสับสน ในใจรู้สึกผิดที่ไม่ยอมเชื่อฟังป๊าแต่อีกใจกลับรู้สึกดีที่คนด้านบนสัมผัส จนเริ่มแยกไม่ออกระหว่างผิดชอบชั่วดี

ไหน ๆ ก็หนีไม่พ้น ควรทำใจยอมรับสินะ..แค่แป๊บเดียวเดี๋ยวมันก็ผ่านไป

เธอปลอบใจตัวเองก่อนจะลืมตาทั้งน้ำตามองคนด้านบนที่ปลดเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ของเธออย่างชำนาญ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาในตอนนี้ทำเธอเสียวที่ท้องน้อยทั้งที่ควรจะโกรธเกลียดโวยวายใส่เขามากกว่า

"นอนนิ่ง ๆ แบบนี้ถูกแล้ว แต่ถ้าทนไม่ไหวอยากอยู่ด้านบนคุมเกมเองฉันไม่ติดนะ" ว่าพลางลูบกรอบหน้าร่างเล็กที่มีเหงื่อซึมก่อนจะพรมจูบตาเปียกชุ่มทั้งสองข้าง ประกบจูบริมฝีปากสีชมพูอ่อนแผ่วเบา ขบเม้มบนล่างสลับไปมาไม่ได้เร่งรีบ เพราะรู้ว่าสุดท้าย มันจะไม่จบแค่คืนนี้..

อาจเป็นเช้าวันใหม่ ช่วงสาย..หรือเที่ยงบ่าย ถ้ายายังออกฤทธิ์อยู่

กลิ่นหอมของคนใต้ร่างชวนให้เขาดอมดมซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามคิดว่ากลิ่นนี้เหมือนใครสักคนที่เขารู้จัก ทว่าคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก หรือเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่กำลังกดประสาททำให้เขาไม่สามารถ..

"ใหญ่อ่ะ โคตรใหญ่เลย..หมอไหน ?" ความคิดเตลิดไปไกลเมื่อดึงบราออก ขนาดหน้าอกคนตรงหน้าไม่ใช่เล่น ๆ  ทุกอย่างดูธรรมชาติมากแต่มันก็มากเกินไปเพราะขนาดที่ใหญ่ดูไม่สมกับตัวเธอเลยสักนิด

"..ม..ไม่ได้ทำ"

"จะบ้าหรอ ใหญ่กว่าหัวเด็กทารกอีกมั้ง"

"ไม่ได้ทำ! แม่ให้มา"

"ไม่เชื่ออ่ะ ไหนยกรักแร้ดิ" เขาส่ายหัวพรืดไม่เชื่อคำที่คนใต้ร่างพูด รีบยกแขนเธอขึ้นทั้งสองข้าง ลูบสัมผัสหารอยแผลเป็นบนความเรียบเนียน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรั้งหน้าอกขึ้นดูใต้ราวนม สัมผัสทั้งสองข้างเผื่อว่าตาจะฝ้าฟางพาหงี่มากเกินไปจนมองข้าม

"ไม่มี ยัดทางไหนอ่ะ ?"

"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไง! แม่ให้มา แม่ให้มาโอเคไหม!"

"เธอใหญ่ขนาดนี้แม่เธอจะขนาดไหน ?"

"จะไปรู้หรอ! ฮึก.." เรน่าขึ้นเสียงใส่คนด้านบนรีบดึงหมอนมาปิดเม็ดเล็กทั้งสองข้างที่เริ่มแข็งจากการโดนสัมผัส เธอตอนนี้เขินอายจนทำอะไรไม่ถูก

"สีชมพูขนาดนี้สักหรือของจริง"

"ฉันไม่เคยทำอะไรกับร่างกาย! อยากทำก็รีบทำสักที ฉันจะได้กลับ"

"ขอตั้งสติแป๊บ" เบวูล์ฟหยัดกายลุกขึ้นนั่งดึงหมอนที่ร่างเล็กใช้ปิดหน้าอกออก สำรวจมองความใหญ่โตข้างหน้าอย่างไม่ละสายตา ลูบใบหน้าที่เริ่มมีเหงื่อซึม..

เชี้ย! ยาออกฤทธิ์กดประสาทกูเปล่าวะ หลอนขนาดนี้เลยหรือไง ?