บทที่ 6 CHAPTER 5 ฉันจะไม่ล่วงเกิน Nc++
CHAPTER 5 ฉันจะไม่ล่วงเกิน Nc++
ลุกออกไปล้างหน้าแล้ว กินน้ำเย็นก็แล้วเอาไม่อยู่จริง ๆ
"ขอคุยก่อน" เบวูล์ฟยื่นชุดคลุมให้ร่างเล็กสวมใส่ ต่างจากเขาที่อยู่ในสภาพหัวเข็มขัดหลุด กระดุมกางเกงไม่ได้ติด สภาพคือพร้อมถอดแต่ต้องทำใจเย็น
"..อืม" รับชุดคลุมจากอีกฝ่ายขึ้นมาสวมใส่ด้วยอาการร้อน ๆ หนาว ๆ เมื่อเผลอสบตาคนด้านข้างก็ยิ่งมีอารมณ์จนอยากกัดลิ้นให้กลับมามีสติรู้จักผิดชอบชั่วดี
"ลูกอมที่ให้กินพูดแบบเหี้ย ๆ เลย ยาปลุกเซ็กซ์"
"..." เรน่าอ้าปากพะงาบ พะงาบ ทั้งตกใจและเหว๋อกับสิ่งที่คนตรงหน้าสารภาพ ทำเธอไปต่อไม่ถูก ได้แต่นั่งบีบมือแน่นที่ระหว่างขา รู้สึกเปียกชื้นส่วนล่างราวกับมีอารมณ์
ต้องเป็นเพราะไอ้ยานรกนั่นแน่ ๆ ขอไม่ถอนคำพูดที่ว่าสันดานหมานะ หมาจริง ๆ มาทำกับหนูเรนน้อยของม๊ามิได้ยังไง!
"ยังอยากต่อป่ะ ถ้าไม่เดี๋ยวอุ้มไปแช่ตัวในอ่าง"
"...อืม" พยักหน้ารับ
"อืมคืออะไร ต่อหรือไม่"
"ไม่"
"คิดหน่อย ลังเลหน่อย คิดสักนิด ใช้เวลาคิดอีกหน่อยไม่ต้องรีบตอบหรอก" กลายเป็นเขาที่ประหม่าคนตรงหน้าเสียเอง ภาพหน้าอกคู่สวยยังติดตา ไม่สามารถไล่ความคิดอยากกลืนกินคนตรงหน้าได้เลย
เผื่อหน่อย! ใจเย็นหน่อยไอ้หมา เผื่อซิงจริงเขาจะได้คิดว่าเราทะนุถนอมเป็นสุภาพบุรุษ เผื่อมีครั้งที่สองสาม หลวมค่อยทิ้ง ใจเย็นไว้ไอ้หมา ใจเย็นลูกพ่อ..
"นายกินไปด้วย ช..ใช่ไหม ?"
"อ่า..ห้ะ"
"ร..รู้สึกหรือยัง"
"กินก่อนเธอ รู้สึกตั้งแต่คุยกับเธอจนตอนนี้ยังไม่ได้ปลดปล่อยคิดว่าไง ?"
"ม..ไม่รู้ ฉันก็รู้สึกแปลก ๆ แล้วเหมือนกัน มียาแก้ไหม หรือต้องทำยังไง"
"ไม่มียาแก้หรอก ทางเดียวคือเอากัน เอาให้หายอยากเดี๋ยวฤทธิ์ยาก็เบาลง"
"ม..มีแค่ทางนี้ ?"
"ใช่ ทางเดียวเลย อย่างเธออดทนไม่เก่งเท่าฉันหรอก"
"แบบนายเรียกอดทนแล้วหรอ ข..แข็งขนาดนี้"
"อดทนอยู่ ถ้าไม่อดทนเธอโดนเ..ย..ไปล่ะ"
"อีกนานไหมกว่าจะหมดฤทธิ์"
"ไม่หมดหรอก ถ้าไม่ได้เอากัน"
"จะบ้าหรอ ต้องมีทางอื่นสิ เดี๋ยวฉันค้นดูในกูเกิล"
"หยุด ๆ หยุดอยู่กับที่อย่าขยับ" เบวูล์ฟยกมือปรามร่างเล็กที่ลุกขึ้น หันไปมา ทำให้หน้าอกอวบในชุดคลุมพลอยส่ายสะบัดตาม ทำเขาขบกรามแน่นไม่เป็นตัวของตัวเอง
ยุบหนอพองหนอ ใจเย็นหนอ ใจเย็นลูก..พ่อขอ ใจเย็น ช้า ๆ ได้พร้าเล่มงาม 'ตรงหน้างามไม่พอ ?'
"ทำไมอีกล่ะ นายนี่มันเรื่องม.."
"นมเธอมันเด้งไปมา ของฉันมันกระตุกจนจะขาดใจตายอยู่แล้ว"
"จัดการตัวเองสิ กินเข้าไปเอง"
"เธอก็กิน ทำไมไม่รู้สึก"
"..." เรน่ากัดปากแน่น พยายามหลบสายตาเขาที่เอ่ยถาม
ใครบอกไม่รู้สึกตอนนี้มวนไปทั้งท้องน้อย วูบวาบไปทั้งตัวแถมยังรู้สึกชื้นแฉะที่แพนตี้อีกต่างหาก ขนาดว่ายังไม่ได้จับยังรู้ขนาดนี้ ถ้าจับน้ำนั้นไม่ติดมือออกมาหรือไง! พูดมาได้เนอะไอ้หมา
"ถามจริง เอาได้ไหม ? ให้ไหมไม่อยากขืนใจนะ"
"..." เรน่ากลอกตามองบน คำขอของเขามาพร้อมกับการลวนลามรุ่มร่ามร่างกายของเธอ โดยดึงเธอที่ยืนมานั่งตักลูบคลำตั้งแต่ช่วงเอวลงไปยังบั้นท้าย ขึ้นมาบีบขยำเนื้อหน้าอก
นี่คือการขอหรอ ให้ตายเถอะ ไม่บอกนึกว่าเล้าโลมจะเสียบแล้วนะ!
"ตอบ ถ้าไม่ตอบล้วงนะ เพราะยังไงช่วงล่างก็ให้คำตอบได้ดีกว่าอยู่แล้ว"
"ย..อย่าทำแบบนี้"
"ทำไม ?"
"ฉันเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะ"
"ฉันก็มี ต้องการสื่ออะไร อยากให้ทำอะไรให้ถูกต้องหรอ แบบนี้ฉันต้องขอผู้หญิงที่เคยเอากันเป็นเมียไหม ? ต้องแต่งทุกคนก่อนเอา ?"
"..." หญิงสาวไม่รู้ต้องทำยังไงกับสถานการณ์ตรงหน้าที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ด้วยคำพูด เพราะร่างกายนั้นตอบสนองทุกการสัมผัส เหมือนอย่างตอนนี้ที่เขากำลังปลดปมเชือกเพื่อให้ช่วงบนของเธอปรากฏต่อสายตาเป็นประกายอีกครั้ง
"ฉันจะไม่ล่วงเกิน ถ้าเธอไม่อนุญาต"
"ต..แต่ อร๊างง ~" ก้มลงมองลิ้นสากที่ตวัดเลียผ่านเม็ดเล็กสีชมพูอ่อนจากที่ไม่แข็งตอนนี้เริ่มขยายใหญ่สู้ปากอีกฝ่าย ยามที่เขาตวัดลิ้นเธอเผลอแอ่นอกรับแบบนี้เรียกมีอารมณ์ร่วมหรือเปล่า
"ลงไปนอน.." เขาผละออกดันร่างเล็กให้เอนตัวลงนอน โดยมีเขาขึ้นคร่อมไม่ห่าง หากไม่ได้ทำอะไรเลยคงเสียชื่อหมาป่า อย่างน้อยก็ให้ได้ปลดปล่อยสักหน่อยถึงแม้จะต้องสู้รบต่อกรกับมือสาก ๆ ของตัวเอง
อย่างน้อยก็มีนมสวย ๆ ให้ดูดอ่ะ ดีกว่าเปิดหนังโป๊ดูแล้วสาวว่าวเอง เหอะ ๆ
ร่างเล็กเอนตัวลงนอนทำตามอย่างว่าง่าย ขยำผ้าปูที่นอนปลอกหมอนแน่น ในตอนที่ลิ้นสากตวัดเลียส่วนอ่อนไหว ยิ่งเขาดูดดึงยิ่งทำให้อารมณ์ที่มีอยู่แล้วพลุ่งพล่านอยากร้องขอให้ทำมากกว่านี้ ความคิดสั่งให้อดทน อดทนเท่านั้นแม้ว่าจะหรี่ตามองเห็นเขาควักความใหญ่ยาวออกมาขยับบ้างแล้ว
เบวูล์ฟไม่รอช้าควักหมาป่าในกางเกงออกมาชักรูดระหว่างที่ตวัดลิ้นเลีย ฉกชิมเม็ดเล็กรัว ๆ โดยไม่ได้ถอดกางเกงออก ในเมื่อไม่ได้เสียบไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องถอด แค่นี้คงมากพอ..ก็แค่ชักกับดูดนม..
เรน่าตัวสั่นระริกบิดเร้าไปมา หายใจติดขัดจนไม่ทั่วทั้งท้อง ยิ่งเห็นแขนที่ขยับระรัวสติอันน้อยนิดก็ยิ่งกระเจิง
ไม่ไหวแล้วโว้ยยยย! ไม่ไหวแล้ว! เรน่าจะไม่ทนแล้วนะ ยากินด้วยกันแต่ทำคนเดียวแบบนี้เห็นแก่ตัว ไม่ได้ ไม่ได้! ต้องทำ ต้องทำ!!
"ต..ตกลง ตกลง ฉันยอม ย..ยอมแล้ว"
"จริงป่ะ ?" เบวูล์ฟรีบดันตัวลุกขึ้นนั่งคลี่ยิ้มกว้าง
อย่างน้อยที่ดูดนมไปก็มีประโยชน์! หึหึ
"อ..อืม" เรน่าครางรับในลำคอไม่เต็มเสียง
