บทที่ 8 CHAPTER 7 เรน่ากลับมาแล้วนะ
CHAPTER 7 เรน่ากลับมาแล้วนะ
สายวันต่อมา
เบวูล์ฟรู้สึกผ่อนคลายและนอนเต็มตื่นเนื่องจากว่าก่อนนอนได้ระบายความใคร่ออกไปหมดแล้ว ถ่ายทอดวิชาให้ร่างเล็กบ้างในบางท่วงท่า
ฉิบหายล่ะ เมื่อคืนหลังครั้งแรกสดตลอดเลย..สัดเอ๊ย!
เขาขยับตัวเชื่องช้าหันมองร่างเล็กที่ขึ้นขย่มเขาถึงสองครั้งด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม เปิดผ้าห่มดูน้องนมโตที่เธอนอนทับพลางตวัดลิ้นเลียริมฝีปาก ในใจคิดอยากซ้ำตอนเช้า แต่ดูจากสภาพหมาล่างคงหดไปอีกนาน 'กี่ครั้งไม่รู้ นับไม่ถ้วน'
ชายหนุ่มเข้าห้องน้ำไปล้างเนื้อล้างตัว หยิบเสื้อผ้ายับยู่ยี่บนพื้นขึ้นมาใส่อย่างใจเย็น มองคนบนเตียงที่ยังนอนหลับตาพริ้มหมดสภาพ อดสงสารไม่ได้ที่ครั้งแรกของเธอต้องมาเจอหมาบ้าแบบเขากระทำชำเรา
เขาล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาเก็บภาพประทับใจไว้ในอัลบั้มสามสี่รูป ไม่ลืมถ่ายเตียงเปื้อนเลือดเก็บไว้เป็นที่ระลึก ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงผิวปากออกจากห้องไป ปล่อยให้เธอนอนหลับพักเอาแรง
ตื่นมาจะคิดว่าฟันแล้วทิ้ง..ก็ไม่ติดนะ หึหึ..
เบวูล์ฟจ่ายเงินเพิ่มที่หน้าเคาน์เตอร์เพราะกลัวว่าถึงเที่ยงวันหญิงสาวจะยังไม่ตื่นนอน เกิดมีพ่อบ้านแม่บ้านเข้าไปเจอสภาพนั้นคงหัวใจวายก่อนได้ทำความสะอาดห้องเป็นแน่
[เบวูล์ฟ - อาคีย์]
"เป็นไงบ้างครับ"
"ดีครับ สบายตัวเลย"
"กลับบ้านได้เลยใช่ไหมครับ"
"กลับเลยก็ได้ ผมอยากนอนสักงีบ" เขาตอบพลางปรับเบาะลงนอน หลับตาลงพักสายตาจากความเหนื่อยล้าแทบตลอดทั้งคืน ภาพในหัวตอนหลับตามีแต่หญิงสาวที่ขึ้นขย่มโดยมีมือเขาช่วยขยำเต้านมเอาไว้ เพียงแค่ภาพในความคิดทำช่วงล่างแข็งตึงขึ้นมาอีกครั้ง
บ้านอรัณดา
"คิดถึงจังเลย" ไอรินโอบกอดลูกชายสุดที่รักด้วยความคิดถึง สำรวจความเรียบร้อยของลูกชาย พลางหรี่ตามองและเอ่ยถามออกไป
"ก่อนเข้าบ้านแวะไปนอนที่อื่นมาใช่ไหม"
"ใช่ครับ เมื่อคืนดื่มหนักเลยหาที่นอน"
"ไอ้คีย์มึงไม่ขับรถ ?" เจ้าป่าหันถามลูกน้องคนสนิท
"อยู่ด้วยกันครับ" เบวูล์ฟเลือกตอบแทนโดยไม่ให้อาคีย์ต้องโกหกไปอีกคน
บาปนี้ผมรับเองครับ!
"จะกลับมากี่วัน อยู่นานหน่อยก็ดี" เจ้าป่าเดินไปตบบ่าลูกชายออกแรงบีบให้เดินมานั่งคุยกันโดยมีแต่ผู้ชาย
"เจ้าป่า ~ ฉันยังไม่หายคิดถึงลูกเลยนะ"
"เบวูล์ฟมาหลายวัน เธอคงเห็นอีกยาว" เจ้าป่าตอบกลับเสียงเรียบ สบตาลูกชายไม่กะพริบ
"แบบนี้ดีเลย อยู่ให้หายคิดถึงค่อยกลับนะเบล์"
"ถ้าม๊าหายคิดถึงก็เฉดหัวส่งเลยใช่ไหมครับ" เบวูล์ฟที่เห็นสายตาผู้เป็นพ่อ เขาจึงหันไปอ้อนแม่แทน อย่างเดียวที่ทำให้ป๊าดุเขาน้อยลงคงเป็นเพราะเสียงทรงอำนาจของแม่เท่านั้น
"ไม่หรอก จะกลับมาเลยก็ไม่มีใครว่า"
"ลูกไม่กลับหรอก หลงระเริงอยู่ ฉันขอคุยกับลูกหน่อยถ้าเธอว่างขึ้นไปอาบน้ำรอฉันก็ได้ไอริน" เจ้าป่าเดินเข้าไปกระชับกอดแม่ของลูก ส่งสัญญาณให้เธอรู้ว่าเขานั้นต้องการคุยกับเบวูล์ฟอย่างที่ผู้ชายเขาคุยกัน
"อย่าดุลูกเยอะนะ"
"ปกป้องกว่าผัวอีกนะ"
"อย่าทำให้ลูกเป็นเหมือนเราสิเจ้าป่า ฉันรักนาย รักลูกนะ รู้ไหม" มือเล็กยกขึ้นลูบกรอบหน้าพ่อของลูก สามีอันที่เป็นรัก ระบายยิ้มให้เขายิ้มตาม เมื่อเห็นรอยยิ้มจากเจ้าป่า เธอค่อนข้างมั่นใจว่าเจ้าป่าจะไม่ดุลูกมากจนเกินไป
"ครับ.." เจ้าป่าโน้มใบหน้าลงไปคลอเคลียแม่ของลูก กดจูบหน้าผากมนสองครั้งติด ทว่าสิ่งเคลื่อนไหวทางหางตาทำให้เขาต้องรีบเอ่ย
"หยุด รอคุย!"
"ว่าไงครับป๊า ผมง่วงนะแฮงค์ด้วย"
"เมื่อคืนไปไหนมา"
"คลับ ต่อที่โรงแรม" ตอบเสียงเรียบเอนตัวลงนอนยกแขนเกยหน้าผากด้วยความเหนื่อยล้า
"อยู่ที่นี่อย่าทำตัวให้เป็นเป้าสายตา ที่เกาะไม่มีใครว่าแต่ที่นี่คนเยอะ หลายหูหลายตาเบวูล์ฟ"
"ผมเลยไม่อยากกลับมาเนี่ย มากคนมากความ"
"กินแต่พอดี ไม่ต้องขนาดนั้น ควงไม่ซ้ำได้หรอ ?"
"ไอดอลผมคือลุงราชา แต่ผิดกันตรงที่ผมกินฟรีไม่ได้ซื้อกิน"
"พ่อมึงอยู่นี่! ไปเอาเยี่ยงอย่างมันทำไม"
"ป๊า ผมยังรักสนุกอยู่นะ ผ่อนคลายอ่ะ ไม่ซีเรียสได้ไหม อีกอย่างเมื่อคืนผมดื่มไปหนักง่วงมาก ไม่ไหว ถ่างตาแทบไม่ขึ้น" เขาทำหน้าอึนมึน เอนตัวไปมา ขยับลุกขึ้นนั่งนวดขมับให้ป๊ารู้สึกเอ็นดูจนเอ่ยไล่เขาไปนอน ทว่า..
"เรน่ากลับมาแล้วนะ"
"..." ชายหนุ่มเงยหน้าสบตาผู้เป็นพ่อนิ่ง
บอกเขาทำไม ? เพื่ออะไร ในวันที่ถามหาทำไมไม่บอกไม่พูดถึงไม่เอื้อนเอ่ย พอมาวันนี้ ผ่านไปยี่สิบปี..พูดเพื่อ ?
"แค่บอกเฉย ๆ เผื่อยังชอบฟัดแก้มน้องอยู่"
"ยี่สิบปี"
"มึงถึงเวลาต้องเรียนเบล์ ที่ให้แยกกันเพราะเรียน จำเป็นนะ ไม่ใช่พรากออกจากกัน"
"เรียนคนละที่ ไม่เจอกันเลยยี่สิบปี"
"พูดแบบนี้ก็ไม่ถูก ตอนที่ให้ช่องทางติดต่อมึงไม่เอาเอง อีกอย่างไม่ได้รักไม่ได้ชอบ เดือดร้อนหรือไง ?"
"เปล๊า ผมก็แค่ผิดหวัง" เขาตอบเสียงสูงเอ่ยบอกให้ผู้เป็นพ่อรู้ว่าเขานั้นผิดหวัง ในวัยเยาว์เขาวางแผนไว้ว่าเขาต้องเข้าเรียนก่อน เรน่าตามมาทีหลัง
เรน่าที่น่ารักน่าฟัดจะมีเขา มีเบวูล์ฟที่เป็นพี่คอยปกป้องอยู่ตลอดเวลา โดยไม่ให้ใครมากลั่นแกล้งเธอได้ เราจะไปเรียนพร้อมกัน กลับพร้อมกัน
แต่ความจริง..เขาถูกส่งไปเหนือ และกลับมาอีกครั้ง เรน่าไปเรียนที่ไหนแล้วก็ไม่รู้ 'น่าตลกดีนะ หึ'
"น้องก็ต้องเรียน ไปเรียนเหมือนกัน พ่อแม่เขาเลือกให้ไม่ใช่พ่อมึงจะตัดสินใจได้ทุกอย่าง ไอ้ราชามันก็รักหวังดีกับลูกมันเหมือนกัน จะไปโกรธความหวังดีก็ไม่ถูกนะ"
"ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่ตอนนั้นมันฝังใจนิดหน่อย"
"มึงหอมแก้มลูกมันทุกวัน กูว่ามันต้องคิดบ้างแหละ"
"ผมเลี้ยงของผมมาตั้งแต่เล็ก ๆ จะหอมไม่ได้เลยหรอ ตอนน้องร้องผมก็โอ๋อ่ะ ดูแลตลอดแลกกับหอมแก้มไม่ได้เลย ?"
"ต้องถามไอ้ราชา ไม่ใช่ถามเจ้าป่า เรน่าลูกราชาไม่ใช่ลูกเจ้าป่า เผื่อมึงจะหลง ๆ ลืม ๆ"
"ผมไม่ลืมหรอก ยี่สิบปีก็ไม่ลืม"
"อ่ะ เปิดใจคุยแบบลูกผู้ชายเลย"
"..." เบวูล์ฟไหวไหล่ไม่ยี่หระ
"น้องกลับมาแล้ว ถ้าเจอกันแล้วยังโสดทั้งสองคนจะจีบไหม ? ที่ถามไม่ได้ยัดเยียดแต่กูแค่จะเตรียมใจคุยกับไอ้ราชาไว้"
"ไม่จีบ พี่น้องก็พี่น้อง ผมไม่ได้อะไร"
"ได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย"
"ทำไม ป๊ากลัวลุงราชาจะเอาปืนไล่ยิงผมหรอ ?"
"เออถ้ามึงไปกินลูกมันมึงโดนแน่ไม่ต้องห่วง ต่อให้เป็นหลานรักมึงก็โดน มันไม่ยิงมึงหรอกแต่มันจะปาระเบิดใส่อรัณดานี่! บนหัวกูนี่แหละ"
"ป๊าสบายใจได้ ผมไม่ทำให้อรัณดาลุกเป็นไฟแน่" เบวูล์ฟไหวไหล่อีกครั้ง ดันตัวเองลุกขึ้นเอี้ยวตัวบิดขี้เกียจซ้ายขวา เดินขึ้นบันไดเนียน ๆ ไปจนถึงห้องนอน
หัวถึงหมอนปุ๊บ สลบปั๊บ! โดนเด็กขย่มรีดน้ำมาอ่ะนะ ขอนอนพักเอาแรงหน่อย
