บทที่ 14 14

ผ่านมาก็หลายวันแล้วหลังจากที่เจ็บตัวถึงขั้นเลือดตกยางออก แล้วเมื่อวานเธอก็เพิ่งไปตามนัดหมอเพื่อตัดไหม โชคดีที่หมอเย็บให้แบบเนียนกริบแผลเล็กนิดเดียวแทบมองไม่เห็น

แล้วถ้าถามเรื่องสภาพจิตใจตอนนี้ก็ถือว่าดีขึ้นมาก แต่ก็ยังนอนโซฟาเหมือนเดิมไม่ใช่เพราะภาพเก่าๆ ยังวนเวียนในหัวแต่เพราะเริ่มชิน

ซึ่งแสนรักรู้ดีว่านอนแบบนั้นไปนานๆ มันไม่ดีต่อสุขภาพ เพราะโซฟามันไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อให้สำหรับการหลับนอน คิดว่าอีกไม่กี่วันคงต้องขนของกลับขึ้นไปบนห้องเหมือนเดิม

สี่ห้าวันมานี้แสนรักทำแต่งานจนแทบไม่มีเวลาไปคิดเรื่องอื่น โชคดีที่งานของเธอมันไม่ต้องเข้าออฟฟิศทุกวัน

จะเรียกเป็น work from everywhere ก็ได้ขอแค่งานเดินเป็นพอ วันไหนเหนื่อยๆ ก็ทำงานที่บ้าน วันไหนอยากเปลี่ยนบรรยากาศหาแรงบันดาลใจในการทำงานก็ออกไปนั่งตามร้านกาแฟหรือสถานที่ที่ส่งผลต่ออารมณ์

นอกจากนั่งเคลียร์งานแล้วแสนรักยังนั่งปรับแพลนชีวิตในวันข้างหน้าใหม่ทั้งหมด แพลนเดิมที่วาดฝันไว้มันหายวับไปพร้อมกับวันที่ผู้ชายคนนั้นขอเว้นระยะห่างกับเธอนั่นแหละ

ที่ผ่านมาเธออาศัยอยู่กับชานนท์ซึ่งบ้านหลังนั้นฝ่ายชายเป็นคนซื้อและผ่อนหมดไปตั้งแต่ปีแรกที่เข้าอยู่ เพราะงั้นค่าใช้จ่ายหลักๆ ของแสนรักมีเพียงค่าผ่อนรถซึ่งอีกไม่ถึงปีก็จะผ่อนหมดแล้ว นอกนั้นก็จะเป็นค่าใช้จ่ายจิปาถะทั่วไป

เงินเก็บในบัญชีมีพอสำหรับการใช้ชีวิตราวๆ สามถึงสี่ปี มีแบ่งไปลงทุนบ้างส่วนหนึ่ง เงินฉุกเฉินเธอแบ่งเก็บไว้อีกบัญชีถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตายก็คงไม่เอาออกมาใช้

แสนรักรู้สึกดีที่ตัดสินใจถูกกับการเลือกทำงาน อย่างน้อยตอนที่ไม่เหลือใครแต่เธอก็ยังสามารถยืนด้วยขาของตัวเองได้

เครียดเรื่องหัวใจเรื่องความรักก็พอ ถ้ามีปัญหาเรื่องเงินอีกเธอคงได้เส้นสมองแตกตายแน่ๆ

เกิดเป็นผู้หญิงต่อให้โดนทิ้งแต่ก็ยังต้องสวยต้องดูดี ไม่ได้สวยเพื่อผู้ชายหรือให้ใครเสียดายแต่อยากสวยเพื่อตัวเอง การลงทุนที่ดีที่สุดคือการลงทุนเพื่อตัวเอง

แน่นอนว่าความสวยมันต้องใช้เงิน เพราะงั้นเธอก็เลยต้องขยันทำงาน ไม่มีแฟนไม่น่าจะตายแต่ถ้าไม่มีเงินละก็ได้ตายของจริง

วันนี้เธอมีนัดกับลูกค้าคู่ใจคนเดิมอย่างคุณรัตน แต่ถึงอย่างนั้นแสนรักก็ยังหยิบงานขึ้นมาทำด้วยเพราะเดือนนี้ทั้งเดือนยังมีอีกหลายเคสที่เธอต้องจัดการ

จะบอกว่าชดใช้กรรมก็ไม่ผิด เพราะช่วงที่ไม่เป็นผู้เป็นคนเธอทำงานแทบไม่ได้ ส่วนตอนนี้ต้องกลับมาทำงานหน้าตั้งกันเลยทีเดียว

“น้องแป้ง รอนานเลยใช่ไหมพี่ขอโทษ” น้ำเสียงนุ่มนวลที่แฝงไปด้วยความเกรงใจดังขึ้น “มอเตอร์ไซค์ขับเกี่ยวกันจนล้ม รถติดยาวจนถึงตรงยูเทิร์นเลยค่ะ”

“ไม่นานเลยค่ะคุณรัตน แป้งแอบเอางานมานั่งทำพลางๆ ยังคิดอยู่เลยว่าคุณรัตนมาเร็วกว่าเวลานัดหรือเปล่า” แสนรักพับจอโน้ตบุ๊กลงพร้อมกับลุกขึ้นตามมารยาทแล้วค่อยนั่งลงพร้อมกับลูกค้าของตัวเอง

“เอาเครื่องดื่มอะไรเพิ่มไหมคะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”

“ยังเหลือเต็มแก้วเลยค่ะ” ไม่ว่าเปล่าแต่ยกให้อีกฝ่ายดูเป็นหลักฐาน ไม่งั้นคุณรัตนได้สั่งเพิ่มให้เธออีกแก้วจนดื่มไม่ทันแน่ๆ

“ทอฟฟี่นัตที่คุณรัตนแนะนำครั้งก่อนทำแป้งติดใจจนกลายเป็นเมนูโปรดไปแล้วค่ะ”

“เห็นไหมล่ะ บางทีชีวิตเราก็ต้องเติมความหวานบ้าง” คนที่เป็นฝ่ายแนะนำยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปสั่งเครื่องดื่มก่อนจะได้มานั่งคุยกัน”

เดือนหน้าคือวันครบรอบแต่งงานของคุณรัตนกับสามี ลูกค้าของเธอแพลนไว้ว่าจะไปฉลองวันครบรอบที่ต่างประเทศ เลยอยากให้เธอช่วยจัดการเรื่องเสื้อผ้าที่ต้องเตรียมไปทั้งหมดเพราะต้องการให้สามีประทับใจรวมถึงอยากได้รูปสวยๆ เก็บไว้เป็นความทรงจำที่ดี

แสนรักนั่งหาข้อมูลเกี่ยวกับสภาพอากาศ สถานที่และแพลนท่องเที่ยวของลูกค้าอย่างถี่ถ้วน รวมถึงเตรียมชุดสำรองเอาไว้เผื่อว่าหน้างานเกิดมีการปรับเปลี่ยนแผนเดินทางขึ้นมา

“วันที่สามดินเนอร์ที่ร้านxxx แป้งจัดให้เป็นชุดประมาณนี้นะคะ”

“พี่ไม่เคยใส่เสื้อผ้าเฉดสีพวกนี้เลย”

“งั้นลองเปลี่ยนเป็นใช้เครื่องประดับเสริมเข้าไปดีไหมคะ” ที่จริงแล้วใจความสำคัญของเรื่องพวกนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเครื่องแต่งกายแต่ขึ้นอยู่กับความมั่นใจ

มีหลายเคสที่ลูกค้ากังวลกับการปรับเปลี่ยนแบบฉีกลุคที่มากเกินไป แสนรักเลยแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้เป็นส่วนใหญ่

“เป็นผ้าคลุมไหล่อย่างที่น้องแป้งแนบมาก็น่าจะดีค่ะ พี่เพิ่งได้เป็นของขวัญจากเพื่อนมาพอดีสีโทนนี้เป๊ะๆ เลย”

แสนรักใช้เวลานำเสนอเรื่องงานให้กับลูกค้าคู่ใจเกือบๆ หนึ่งชั่วโมงก็เป็นอันตกลงกันได้เสร็จสรรพ ที่เหลือก็เป็นหน้าที่ที่เธอต้องหาซื้อของตามความต้องการและตามงบที่ทางคุณรัตนกำหนดไว้

ถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายแต่ทางหญิงวัยห้าสิบไม่อยากปล่อยให้ความไม่สบายใจผ่านพ้นไป

“อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย น้องแป้งเครียดๆ อะไรหรือเปล่า” คนถูกถามชะงักเล็กน้อยเมื่อโดนลูกค้าตั้งคำถามแบบนั้น

“หรือมีเรื่องอะไรที่พี่พอจะช่วยได้บ้างไหมคะ”

แสนรักไม่คิดว่าตัวเองจะเผลอเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงานจนแสดงออกแบบนั้น รู้สึกผิดกับทางคุณรัตนจนแทบไม่กล้าสู้หน้า

เพราะแบบนั้นเลยสารภาพไปตามตรง

“ที่จริงคือแป้งมีปัญหาชีวิตส่วนตัวนิดหน่อยน่ะค่ะ ต้องขอโทษคุณรัตนด้วยนะคะที่วันนี้อาจจะทำหน้าที่ตัวเองได้ไม่ดีพอ”

“ไม่เลยค่ะ น้องแป้งทำงานได้ดีเหมือนเคย แต่แววตาไม่สดใสเหมือนก่อนแค่นั้นเอง” คุณรัตนเอื้อมมือตบเบาๆ ที่หลังมือสาวรุ่นลูก พอได้ยินแบบนั้นก็เลยเข้าใจทันทีว่าสาเหตุคงมาจากเรื่องปัญหาหัวใจ