บทที่ 22 22
ถ้ามองบางมุมอาจจะมองได้ว่าอธินไม่เต็มใจ แต่ถ้ามองให้กว้างกว่านี้เขาสามารถบอกหรือเตือนเธอให้รู้ตัวก็ยังดี
เพราะสิ่งที่อธินช่วยเพื่อนปกปิดแบบนั้น มันก็ไม่ต่างอะไรจากการสนับสนุนการนอกใจ
“แล้วตอนนี้แป้ง…” อธินกำลังจะถามข้อมูลสำคัญแต่โทรศัพท์ส่งเสียงร้องเสียก่อน
“แป๊บนะแป้ง”
“…” แสนรักจะเดินไปเลยก็ได้ แต่เธอก็ยังเลือกที่จะยืนรอ อาจเป็นเพราะว่าลึกๆ แล้วเธอก็อยากจะรู้ว่าเพื่อนของอดีตคนรักกำลังจะพูดอะไร
“เออพี่เจอเพื่อน รออยู่ที่ร้านนั่นแหละ เดี๋ยวรีบไปรับ” เจ้าของร่างสูงกดตัดสาย
“พี่พาซีมันมาซื้อของ มันโทรตามและ ว่าแต่แป้ง…”
“แป้งลืมไปเลยว่าพี่ซุงก็มีน้องสาว” แสนรักยอมเสียมารยาทพูดแทรกเมื่อนึกถึงความเป็นจริงขึ้นมาพอดี
“แป้งอยากรู้ว่าถ้าสมมุติว่าซีเจอเรื่องเหมือนแป้ง พี่ซุงจะทำยังไงเหรอคะ ช่วยปกปิดหรือสนับสนุนการนอกใจเหมือนที่ทำกับแป้งหรือเปล่า”
“…”
“แป้งแค่สมมุติน่ะค่ะ” แสนรักยิ้มเย็นเมื่อเพื่อนสนิทของอดีตคนรักหน้าถอดสี
“พอดีมีธุระต่อ ยังไงขอตัวก่อนแล้วกันค่ะ”
อธินได้แต่ยืนสะอึกอยู่ในอก เข้าใจที่หญิงสาวโกรธจนหยิบน้องสาวเขามาเปรียบเทียบให้เห็นภาพ พอคิดว่าถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นกับคนใกล้ตัวเขาก็ยิ่งรู้สึกแย่กว่าเก่า
ขนาดกูยังโดนขนาดนี้ ไอ้หมื่น...มึงไม่รอดแน่ๆ
เป็นวันหยุดที่แสนรักตั้งใจจะนอนให้ฉ่ำปอด แต่สุดท้ายก็ยังตื่นเช้าเหมือนเดิม
ลุกมาทำมื้อเช้าง่ายๆ ทำเสร็จถึงเริ่มปัดกวาดเช็ดถูบ้านมันทุกซอกทุกมุม งานบ้านทำทุกวันก็ไม่มีวันเสร็จคือเรื่องจริง
จบจากงานในบ้านก็วุ่นอยู่กับต้นไม้ในสวนแทบทั้งวัน เงยหน้ามองฟ้าอีกทีถึงรู้ว่าพระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว
หมดไปอีกหนึ่งวันแต่ก็นับว่าเป็นการผ่อนคลายสำหรับเธอไม่น้อย
แสนรักเข้าบ้านมากินน้ำแล้วก็เผลอทำอะไรเรื่อยเปื่อยจนลืมไปว่าต่อสายยางเอาไว้เพื่อจะรดน้ำต้นไม้ พอนึกขึ้นได้ก็รีบจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำแล้วเร่งฝีเท้าออก
แต่เมื่อกลับออกมาก็ต้องตกใจที่เห็นว่าบนโซฟามีเจ้าของร่างสูงนั่งไขว่ห้างเล่นโทรศัพท์อยู่ ราวกับเขารับรู้ถึงการมาของเธอถึงได้เงยหน้าขึ้นจากจอสมาร์ตโฟน
“ผมนึกว่าแป้งย้ายไปอยู่ที่อื่น มาหาสองรอบแต่เห็นบ้านปิดตลอด”
ชานนท์เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแถมยังชวนคุยหน้าตาเฉย
“มาได้ยังไงคะ”
เธอผิดเองที่ไม่ยอมล็อกประตูบ้านคิดแค่ว่าเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวก็จะออกไปรดน้ำต้นไม้ต่อ
“ขับรถมาสิ”
ถามมาเขาก็ตอบตรงๆ แล้วจะชักสีหน้าใส่กันทำไม
คนหรืออุตส่าห์เป็นห่วงเลยลองขับมาดูอีกสักรอบกะว่าจะเอาให้แน่ใจว่าสรุปย้ายไปอยู่ที่อื่นจริงๆ หรือเปล่า
“คุณหมื่นมีธุระอะไรกับแป้ง”
แสนรักเว้นระยะห่างโดยการขยับออกจากคนตัวโตที่ก้าวเข้าหาไม่พอแล้วยังทำทีเป็นโน้มตัวลงมาอีก
เธอไม่ได้โกรธ แต่เธอเกลียดที่ชานนท์ทำเหมือนเรื่องระหว่างเราไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“สรุปคิ้วไปโดนอะไรมา” นัยน์ตาพิศมองคิ้วเรียวของอีกฝ่าย “ไม่เห็นมีแผลเลย”
แสนรักปัดแขนคนตัวโตออก ริมฝีปากบางแสยะยิ้มกับคำถามนั้น ถ้าการที่เขากลับมาเพื่ออยากจะรู้เรื่องแค่นี้เธอก็จะบอก
“แป้งคิ้วแตก”
“ไปทำอะไรทำไมถึงคิ้วแตกได้”
“วิ่งตามรถคุณวันนั้นไง”
“…”
คำตอบที่ได้รับทำเอาชานนท์มุ่นหัวคิ้ว เขารู้ว่าเธอวิ่งตามแต่ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกหลังจากนั้น
“วิ่งเหมือนคนโง่”
นึกย้อนกลับไปแล้วแสนรักยังสมเพชตัวเองไม่หาย แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณตัวเองเหมือนกัน
พอเจ็บตัวขึ้นมาถึงได้สติว่าควรหยุด
“ทำไมว่าตัวเองแบบนั้น” ชานนท์ไม่ชอบใจกับถ้อยคำเมื่อครู่ ฝ่ามือใหญ่จับศีรษะทุยได้รูปโยกไปมา
แต่ก็เป็นอีกครั้งที่โดนปัดออก
เจ็บตัวขนาดนั้นแสนรักคงโกรธเขาจัด เพราะงั้นอย่าไปฟื้นฝอยหาตะเข็บเลยจะดีที่สุด
“ผมซื้อเกาเหลาเจ้าโปรดมาให้ กินเลยเปล่า จะแกะใส่ชามให้”
ดีที่แวะซื้อของกินติดมือมาด้วย ไม่งั้นไอ้หมื่นคงได้ร่างพรุน
“แป้งไม่กิน”
นาทีนี้ทั้งหน้าทั้งหัวของแสนรักร้อนผ่าวไปหมด ปลายนิ้วเรียวติดสั่นเทาชี้ไปยังประตูบ้านพร้อมกับเอ่ยปาก
“คุณหมื่นกลับไปได้แล้ว”
กูว่าแล้ว…
“กว่าจะมาถึง รถก็โคตรติด” ชานนท์ทำในสิ่งตรงข้าม หันไปทิ้งตัวลงกับโซฟาเอนหลังสบายใจ จะว่าไปเบาะมันนุ่มแล้วก็นั่งสบายกว่าโซฟาที่คอนโดฯ เขาเสียอีก
ถ้าจำไม่ผิดโซฟาชุดนี้แสนรักเป็นคนเลือกเข้าบ้าน เขาเลยต้องยอมตัดใจจากโซฟาอีกชุดที่เล็งไว้
“แล้วจะกลับเมื่อไหร่”
“นั่งให้หายเหนื่อยก่อน”
บ้านเขาแท้ๆ แต่เสือกโดนไล่
แต่ก็เอาเถอะ เขาไม่ใช่พวกคิดเล็กคิดน้อยเพราะยังไงสุดท้ายก็ตั้งใจยกบ้านหลังนี้ให้แสนรักอยู่แล้ว เพียงแต่ช่วงนี้ยังวุ่นๆ ไม่มีเวลาไปจัดการ
“มาคุยกันดีๆ ยืนทำตาขวางแบบนั้นเดี๋ยวก็ปวดหัว” ทั้งกวักมือทั้งเอามือตบเบาะ แต่แม่คุณก็ยังยืนเม้มปากมองกันตาขวางไม่หยุด
“เรื่องของแป้ง”
“เรื่องของแป้งก็เรื่องของผมเหมือนกัน” เจ้าของร่างสูงดีดตัวขึ้นจากเบาะนุ่ม กะจะดึงตัวมากอดสักหน่อยเผื่อจะลดทอนความโกรธของเจ้าตัวลงได้บ้าง
“แป้ง”
ชานนท์กดเสียงต่ำพลางกระแทกลมหายใจเมื่อถูกเธอผลักอกออก สามครั้งแล้วที่เธอปัดเขาออกจากตัว
“การที่คุณหมื่นมองไม่เห็นแผล มันไม่ได้แปลว่าแป้งไม่เจ็บ”
แสนรักไม่คิดกักเก็บอารมณ์อีกต่อไป คนหน้าด้านอย่างเขาควรรับรู้ความผิดของตัวเองบ้าง
“ถ้าจะมาพูดหรือทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นก็ไม่ต้องมา!”
