บทที่ 23 23

เป็นคนร่ำร้องอยากจะไปเองแท้ๆ เธอร้องขอให้เขามาคุยกันก็เอาแต่หลบหน้า หนักเข้าถึงขั้นวิ่งหนีเธอเหมือนกับเป็นตัวเชื้อโรคอะไรสักอย่าง

เธอเป็นเมียเขานะ! ไอ้ผัวเฮงซวย!

“มาเพราะเป็นห่วงไง”

คนหน้าด้านยังยิ้มได้อยู่ ไม่มีอาการสะทกสะท้านด้วยซ้ำ

“ไม่งั้นจะเทียวไปเทียวมาทำไม แต่มาทีไรก็ไม่เคยเห็นอยู่บ้าน”

“แป้งต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเอง”

“ดูพูดเข้า” ท่าทีของชานนท์แตกต่างจากเดือนก่อนแบบลิบลับ “ผมไม่ได้ใจดำปล่อยให้เมียตัวเองอดอยากหรอกแป้ง”

แสนรักร้อง ‘เฮอะ‘ อยู่ในลำคอกับน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้ว่าตอนนี้ชานนท์กำลังกลับลำ แต่สิ่งที่เสียไปล่ะเขาคิดจะรับผิดชอบอะไรบ้าง

เราไม่ได้เพิ่งทะเลาะกันเป็นครั้งแรก แต่ทุกครั้งที่ทะเลาะเขาก็ไม่เคยนึกถึงจิตใจของกันเลย อยากไปก็ไปพอนึกอยากจะกลับมาก็โผล่มาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนี้

“เก็บเงินไว้เลี้ยงเมียคนอื่นๆ ของคุณเถอะ”

เธอเหนื่อยเกินกว่าจะมานั่งตามหึงหวงหรือระแวงว่าเขาจะไปไหนหรือทำอะไรกับใครอีกแล้ว

“เมียคนไหนอีกล่ะ”

เจ้าของร่างสูงเลิกคิ้วพลางเสยผม อยู่ๆ ก็วนมาเรื่องนี้อีกและ

“บอกแล้วไงว่าไม่ได้มีใคร”

แสนรักส่ายหน้ายิ้มๆ แค่พูดปฏิเสธใครมันก็พูดได้ การกระทำของชานนท์มันไม่บริสุทธิ์ตั้งแต่แรกแล้ว โกหกกันครั้งแรกมันก็ลามไปถึงครั้งที่สิบครั้งที่ยี่สิบ

ซึ่งครั้งล่าสุดแสนรักไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว

“คุณหมื่นกลับไปเถอะ แป้งปวดหัว”

หากเป็นหลายอาทิตย์ก่อนเธอคงจะใจอ่อนโผเข้าอ้อมกอดเขาไปแล้ว แต่วันนี้ความเจ็บปวดที่มีมันลดน้อยลง ถึงจะยังรู้สึกเจ็บกับเรื่องพวกนั้นแต่ก็นับว่าดีขึ้นเยอะ

เธอ…ยังรักเขาอยู่ แต่ก็พอที่จะเรียนรู้กับการอยู่ด้วยตัวคนเดียวได้บ้างแล้ว

“ก็เอาแต่ยืนมองตาขวางแบบนั้น ไม่ปวดหัวก็แปลก”

กระทั่งตอนนี้เขาก็ยังทำเหมือนความรู้สึกของเธอเป็นเรื่องล้อเล่น ยังมีหน้าคว้าถุงเกาเหลาที่ตัวเองซื้อมาหิ้วหายเข้าไปในครัว ออกมาอีกทีพร้อมกับจานชามอย่างละใบ

แสนรักมองการกระทำเหล่านั้นด้วยความรู้สึกสับสนเล็กน้อย ความคิดหลายๆ อย่างในหัวกำลังตีกันจนยุ่งเหยิง

อย่างที่บอกว่าเธอยังรักเขา คุณหมื่นเป็นผู้ชายที่เธอรักมาโดยตลอด รักเขาแค่คนเดียวไม่เคยมีความคิดจะมองคนอื่นแม้แต่วินาทีเดียว เพราะงั้นถ้าจะให้เลิกรักในระยะเวลาสั้นๆ คงทำไม่ได้

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะเอาใจตัวเองกลับไปให้เขาโขกสับอีก

“มากินข้าวก่อน จะได้กินยา”

ผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ จับจูงมือกันไปนั่งที่โต๊ะซึ่งคราวนี้แสนรักยอมแต่โดยดี คิดว่าตอนนี้น่าจะมีคำตอบที่ชัดเจนในหัวแล้ว

ก็อาจจะจริงอย่างที่ชานนท์ว่ามา ลองห่างกันมันก็เห็นอะไรๆ ได้ชัดขึ้นจริงๆ นั่นแหละ

เธอไม่อยากเจ็บปวดหัวใจอีกแล้ว

“คุณหมื่นจะกลับตอนไหนคะ”

ชานนท์ชะงักไปชั่วขณะกับคำถามเดิม ดูเหมือนว่าแสนรักไม่หายโกรธง่ายๆ แฮะ

“กินให้หมด เดี๋ยวกลับแน่ๆ” เอาเถอะกลับก็กลับวะ

พออีกฝ่ายรับคำแสนรักก็เริ่มใจชื้นขึ้นมาบ้าง เธอนั่งกินเกาเหลาเจ้าโปรดที่ชายหนุ่มซื้อมาเงียบๆ ปกติรสชาติมันอร่อยเหาะแต่ตอนนี้เธอกลับกลืนมันไม่ลงเท่าไร

แต่ก็ต้องฝืนกิน กินให้หมดๆ เขาจะได้กลับไปสักที

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดึงดูดความสนใจท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด มันมาจากเครื่องของเธอไม่ใช่ของชานนท์ ตอนแรกคิดว่าลูกทีมไลน์มา แต่คนที่ไลน์มากลับกลายเป็นเวธัส

Way : ส่งสติกเกอร์

Way : ผมเวย์นะครับ คุณแป้ง

Way : มือถือคุณแม่เสีย ท่านเลยฝากให้ผมส่งการบ้านให้คุณแป้งแทน

Way : ส่งรูป

รูปถ่ายประมาณสี่ห้ารูปถูกส่งมา เป็นรูปของคุณรัตนตามสถานที่ต่างๆ  ใบหน้าของลูกค้าวีไอพีของเธอยิ้มกว้างดวงตาเป็นประกาย

ดูมีความมั่นใจมากกว่าครั้งแรกที่เข้ามาขอให้เธอช่วยปรับภาพลักษณ์หลายเท่า

แสนรัก : สวยทั้งคนทั้งวิวเลยค่ะ

Way : คนสวยต้องยกเครดิตให้คุณแป้ง

Way : ส่วนเรื่องวิว ผมขอรับคำชมจากคุณแป้งแล้วกัน

Way : โดนลากตัวมาทำหน้าที่เป็นตากล้องน่ะครับ

แสนรัก : ไว้รอชมรูปสวยๆ ค่ะ เที่ยวให้สนุกนะคะ

ตอบเสร็จก็ชิงออกจากการสนทนาพร้อมกับกดปิดแจ้งเตือนเพื่อตัดปัญหา ไม่ใช่ว่าไม่อยากตอบเวธัสแต่คิดว่าเวลานี้ไม่เหมาะเท่าไร

“ใครไลน์มา” ชานนท์ถามเสียงเข้ม

เขาเห็นตั้งแต่ตอนที่หน้าจอสว่างวาบเพราะเสียงแจ้งเตือน ถึงจะกลับหัวแต่ก็อ่านทันเลยรู้ว่าไอ้คนที่ไลน์มาเป็นผู้ชาย

สำคัญตรงที่เขาอยากรู้ว่ามันเป็นใคร! ตอนที่แสนรักหยิบมือถือขึ้นตอบเธอถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แบบนั้น!

เห็นแบบนี้แล้วหงุดหงิดฉิบหาย

“แป้ง” เมื่อเธอไม่ตอบเขาจึงจงใจกดดัน

“ลูกค้า”

แสนรักเหลือบมองคนถามเล็กน้อยแล้วตอบกลับแบบส่งๆ จากนั้นถึงกลับมาตักของในชามเข้าปากเหมือนเดิม

อิ่มจะตายอยู่แล้ว เมื่อไหร่จะกินหมดสักที

“ลูกค้าอะไรไลน์มาดึกดื่น” ดึกดื่นของชานนท์คือหนึ่งทุ่มหรือไง “มันไลน์มาคุยเรื่องงาน หรือชวนคุยเรื่องอื่น”

ร้อยวันพันปีไม่เคยคิดถาม แล้ววันนี้คิดอะไรถึงได้มาคาดคั้น

“ไม่ต้องห่วงหรอก แป้งจำได้ดีว่าตอนนี้เรากำลังห่างๆ กันอยู่ แป้งไม่คบซ้อนเหมือนที่คุณกำลังคิดอยู่ในหัวแน่ๆ”

“แล้วบอกตอนไหนว่าคิดแบบนั้น” ที่มาวันนี้ไม่ได้มาให้ชวนทะเลาะ แต่ดูเหมือนแสนรักจะชักจูงกันให้ได้เลย

“เฮ้อ…เอาเหอะ แล้วแต่แป้งจะคิดเลยแล้วกัน”

“คุณหมื่นกลับไปได้แล้วค่ะ” วางช้อนส้อมลงหลังจากที่กลืนคำสุดท้ายลงคอ “ขอบคุณสำหรับอาหาร”

“จะทะเลาะกันให้ได้เลยว่างั้น”