บทที่ 42 42

“เดือนกว่าแล้วที่กูไม่เจอหน้าเมียตัวเอง”

“แต่กูเจอเมียมึง”

อยู่ๆ อธินที่ยืนเงียบสักพักใหญ่ก็พูดขึ้น ทำเอาสองคนที่นั่งหันขวับทันควันโดยเฉพาะชานนท์ที่ลุกพรวดขึ้นมา

“แล้วปากมึงอมขี้อยู่หรือไง ไม่บอกกูตั้งนานไอ้ห่า!”

ไอ้ตัวต้นเรื่องโวยวาย

“กูก็ไม่รู้ว่าควรจะบอกมึงดีไหม”

เพราะไม่แน่ใจว่าถ้าบอกไปแล้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ