บทที่ 7 7

ชานนท์ยกมือลูบหน้าลวกๆ ก่อนยอมทิ้งเข่าลงกับพื้นเพื่อประคองหญิงสาว หัวสมองประมวลผลเห็นแก่ได้แบบไวที่สุด

“ผมไม่อยากเอาเปรียบแป้ง ความรู้สึกมันไม่เหมือนเดิมแล้ว ผมเลยอยากให้เรามีพื้นที่ส่วนตัวเพื่อทบทวนอะไรหลายๆ อย่าง”

“แป้งไม่เลิก!” แสนรักประกาศกร้าว อยู่ๆ น้ำตาก็แห้งเหือดเสียอย่างนั้น “ให้ตายยังไงก็ไม่เลิก!”

“ไม่เลิกก็อยู่กันอย่างนี้ รับได้ใช่ไหมล่ะ” ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วแสนรักเป็นคนดื้อใช่เล่น พยศเก่งที่หนึ่ง แบบนี้คงต้องหาอะไรมาต่อรอง

“บ้านหลังนี้แป้งเอาไปเลย เดี๋ยวผมให้คนไปจัดการโอนเป็นชื่อแป้ง แต่ระหว่างที่ห่างๆ กันผมก็อาจจะกลับมาเป็นครั้งเป็นคราว”

“แป้งไม่เอา!” นาทีนี้แสนรักโกรธมากกว่าเสียใจ “อย่ามาทำเหมือนแป้งเป็นกะหรี่ จะมาเป็นครั้งเป็นคราวอะไร!”

“โอเคๆ” ชานนท์ยอมยกธงขาว ยกทั้งสองมือขึ้นเหนือบ่า คุยตอนนี้ยังไงก็ไม่รู้เรื่องหรอก

“รอให้ใจเย็นก่อนแล้วค่อยคิดดูอีกทีแล้วกัน”

“…”

ไม่มีน้ำตาแล้วแต่แสนรักยังสะอึกสะอื้น มองดูคนตัวโตลุกขึ้นยืนแถมยังบิดตัวไปมา

“คืนนี้ผมคงค้างที่นี่แหละ เริ่มมึนๆ ขับกลับไม่น่าจะไหว”

ชานนท์มันเป็นผู้ชายเฮงซวย! ยังมีหน้ามาพูดเรื่องแบบนี้หน้าตาเฉยได้ยังไง ทั้งที่เพิ่งทำเธอร้องไห้ปานขาดใจอยู่หยกๆ

“คุณมันโคตรใจดำ” แสนรักเปล่งเสียงเบาหวิวออกไป

“ใช่ไง” คนโดนต่อว่ายอมรับแบบเต็มใจ “เพราะงั้นแป้งก็ทิ้งคนใจดำอย่างผมเถอะนะ”

เมื่อคืนยังร้องไห้เหมือนจะเป็นจะตาย แต่เช้ามาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีแต่รอบดวงตาคู่กลมที่บวมเป่งจากการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง

“แป้งทำต้มมะระยัดไส้ไว้ให้คุณหมื่นด้วย” เจ้าของร่างเล็กชะโงกหน้ามองกัน ทั้งที่ปากฉีกยิ้มกว้างแต่ดูเหมือนจะสวนทางกับแววตา

“ตักข้าวเลยนะ กำลังร้อนๆ”

ชานนท์ยกมือลูบหน้ากับสถานการณ์ในตอนนี้ ท่าทางจะไม่ใช่เรื่องง่ายแล้วมั้ง

“เรื่องที่เราคุยกันเมื่อคืน” เกริ่นๆ ไปก่อนเพราะจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้ ขนาดเอ่ยออกไปแค่นั้นแม่ครัวสาวยังมีอากัปกิริยาบางอย่างขึ้นมาทันที

“แป้ง” คนตัวโตส่งเสียงเรียกซ้ำเมื่ออีกฝ่ายมีท่าทีคล้ายเหม่อลอยไปชั่วขณะ “มาคุยกัน”

แสนรักวางทัพพีในมือลงแล้วรีบสาวเท้าเดินเข้าไปสวมกอดคนรัก มุดหน้าซบกับลำคอแกร่ง ขณะที่กระบอกตาร้อนผ่าวคล้ายคนบ่อน้ำตาตื้น

“ไม่เอานะ แป้งไม่เลิกไม่ห่างกันอะไรทั้งนั้นอะ” นาทีนี้แสนรักรู้ดีว่าตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เพราะรักมากไปพออีกคนเริ่มหมดใจเธอย่อมเป็นคนยื้อ “แป้งต้องปรับปรุงตัวยังไง คุณหมื่นบอกแป้งมาสิ”

“...”

ชานนท์ยืนนิ่งปล่อยให้คนตัวเล็กกอดอยู่อย่างนั้น ไม่มีการลูบหลังเพื่อปลอบโยนหรือกอดตอบเหมือนเมื่อก่อนสักนิด

“แป้งจะไม่งี่เง่าอีกแล้ว” หญิงสาวเงยหน้าพร้อมทั้งช้อนตามองเจ้าของร่างสูงที่หลุบตามองจนเผลอประสานสายตา

“คุณหมื่นบอกเองไม่ใช่เหรอว่ากับคุณคนนั้นไม่ได้เป็นอะไรกัน เธอไม่รู้ว่าคุณหมื่นมีแฟนมาก่อน ตอนนี้รู้แล้วก็คงไม่มายุ่งแล้วแหละเนอะ”

ปากเธอพยายามฉีกยิ้มกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมา แววตาที่คุณหมื่นมองเธอนั้นทำเอาหัวใจบีบรัดจนปวดร้าว 

แสนรักเคยอ่านนิยายรวมถึงดูละคร แม้กระทั่งเรื่องเล่าความรักที่ผู้คนชอบโทรไปปรึกษาในช่องวิทยุเมื่อหลายปีก่อน ยอมรับว่าเธอก็เป็นหนึ่งคนที่ติเตียนว่ากล่าวผู้หญิงเหล่านั้นที่พยายามยื้อความสัมพันธ์

‘เขาไม่รักแล้วยอมเสียศักดิ์ศรีอยู่ทำไม เลิกไปสิ’

เธอเคยคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องยาก ก็แค่เลิกแค่ตัดความสัมพันธ์ให้มันจบๆ ไป

แต่พอมาเจอกับตัวเองจังๆ มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น จะตราหน้าว่าเธอโง่หรือไร้ศักดิ์ศรีอะไรก็ได้ แต่เธอไม่อยากเสียชานนท์ไปจริงๆ

“หายโกรธแป้งนะ เรามาคืนดีกะ...” พูดยังไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ คนตัวโตก็ดันร่างเธอออกด้วยการวางฝ่ามือบนหัวไหล่ทั้งสองข้าง

เราสบตากันอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป แสนรักรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะแตกสลายได้ง่ายๆ เพียงแค่เขาจะเอ่ยคำนั้นออกมา

“ฟังนะแป้ง” ชานนท์กลั้นใจมองข้ามหยาดน้ำใสๆ ที่เอ่อล้นอยู่รอบดวงตาคู่กลม ความอัดแน่นในอกถูกระบายออกผ่านลมหายใจยาวเหยียด ท้ายในที่สุดเขาก็ตัดสินใจจบปัญหาคาราคาซัง

“ต่อให้ไม่มีผู้หญิงคนนั้น ผมก็ตั้งใจจะพูดเรื่องนี้กับคุณอยู่ดี ผมอยากให้เราเว้นระยะห่างกันสักพัก รู้สึกอยากอยู่คนเดียว”

“อยากอยู่คนเดียว?” แสนรักแค่นหัวเราะทั้งน้ำตาที่เอ่อคลอ “ทั้งที่เมื่อวานคุณยังระริกระรี้อยู่กับผู้หญิงคนอื่นเนี่ยนะ”

“แป้ง” ชายหนุ่มกดเสียงต่ำ ก่อนที่จะถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางยกมือเสยผมลวกๆ

“เฮ้อ…ผมเป็นพวกไม่ชอบทำอะไรฝืนใจตัวเอง นี่คือเหตุผลที่พักหลังไม่ได้กลับมานอนที่นี่ไง”

ชานนท์เบื่อที่กลับบ้านมาแล้วเจอแต่คำถามที่มันซ้ำซาก ความหึงหวงของแสนรักมีมากเกินเกณฑ์

เรื่องเล็กเรื่องน้อยเธอก็พร้อมหยิบขึ้นมาบ่นได้ไม่รู้จบ จากสถานที่ที่เคยให้ความสบายใจกลายเป็นพื้นที่สีแดงที่เขานึกขยาดไม่อยากย่างกรายเข้ามา แล้วเขาก็จำไม่ได้แล้วด้วยว่ามันเริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน

ไม่ได้จะแก้ต่างแก้ตัวอะไรหรอก แค่อยากระบายความอัดอั้นที่มันอยู่ข้างในก็แค่นั้น