บทที่ 106 การยั่วยุของภาวินี

ภาวินีแค่นเสียงเย็นชา "เพ็ญนีติ์ นี่แกกำลังอ้อนวอนฉันอยู่หรือไง?"

อ้อนวอนงั้นเหรอ?

เพ็ญนีติ์รู้สึกเหมือนตัวเองแทบจะระเบิดออกมาอยู่รอมร่อ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยร้องขอความเมตตาจากใคร นับประสาอะไรกับการต้องมาก้มหัวอ้อนวอนคนอื่น

"ไม่ใช่การอ้อนวอน แต่เป็นการเตือนต่างหาก"

"เหรอ~" ได้ยินคำตอบของเพ็ญนีติ์...