บทที่ 82 คุณปู่ขนพลหนุนหลัง

"รดาเอ๊ย ปู่มาสาย ปล่อยให้หนูต้องลำบากแล้ว..."

คุณปู่ขนพลก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเพ็ญนีติ์ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"ไม่เป็นไรค่ะคุณปู่ขนพล เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง ไม่ได้หนักหนาอะไรเลยค่ะ"

เมื่อได้ยินคำตอบของเพ็ญนีติ์ คุณปู่ขนพลก็ถอนหายใจออกมายืดยาว

"เฮ้อ... รดาเอ๊ย หนูก็รู้ว่ากิตติภพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ