บทที่ 2 ตอนที่1.2 การขอหย่าที่เจ็บแสบ2

    "อยากได้เท่าไหร่"

"พันล้านเป็นไง"

"โจลีน!"

ภานุใจหายไปกับตัวเลขที่เธอเสนอ ใช่ว่าเขาไม่มีปัญญาจ่าย แต่เขาแค่ผิดหวังที่เธอเป็นคนหิวเงินมากขนาดนี้ไปได้อย่างไร

"ฉันให้ได้แค่ห้าร้อยล้าน"

คำตัดสินของเขาทำเอาหญิงสาวแค่นหัวเราะ ก่อนจะปรายตามามองเขาด้วยสายตามีแววขบขัน

"ถ้าไม่ได้ถึงพันล้าน ก็เลิกพูดเรื่องหย่าไปได้เลย เพราะฉันจะไม่ยอมปล่อยคุณไปเสวยสุขกับพี่สาวแสนดีของฉันแน่"

โจลีนยื่นคำขาด เรื่องพี่สาวอยากได้สามีเธอจนตัวเนื้อสั่น ใช่ว่าเธอจะไม่รู้มาก่อน แต่ก็ไม่คิดว่าเรื่องวันนี้จะมาเร็วขนาดนี้

"ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะอยากได้อยากมีขนาดนี้"

"ผิดหวังมากเลยเหรอคะ"

"แล้วคิดว่าฉันควรดีใจเหรอ ที่ถูกเมียตัวเองขูดรีด"

"ไม่ค่ะ เราอย่าพูดว่าเป็นผัวเป็นเมียกันเลย"

เธอบอกเสียงใส ใบหน้ายังคงเปื้อนรอยยิ้ม

"ตั้งแต่ที่คุณบอกขอหย่า ฉันก็คิดว่า...คุณไม่ใช่สามีฉันแล้ว เพราะงั้น เราควรเจรจาจบกันแบบนักธุรกิจทำกันเถอะ"

เธอสบตาเขาอีกหน จ้องมองลึกเข้าไปในคู่สายตาคมกริบของคนที่เริ่มโมโห

"พันล้าน... ถ้าไม่ใช่ตัวเลขนี้ก็ไปฟ้องเอา"  

ปึก!

ภานุวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดโทร.หาเลขา

"โอนเงินพันล้านเข้าบัญชีคุณนายโจลีน"

ถึงน้ำเสียงเขาจะดูราบเรียบค่อนไปทางเย็นชา แต่ก็ดูออกเลยว่า เขาโกรธเธอมากเพียงใด

ตริ๊ง!

ไม่ถึงห้านาที มือถือของเธอก็มีระบบแจ้งเตือนเงินเข้าบัญชี โจลีนคว้ามาเปิดดู ในขณะที่คนที่ใกล้หมดสถานะเป็นสามีเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ

"ได้ถึงพันล้านแล้ว เธอก็ไปใช้ชีวิตที่สวิตเซอร์แลนด์ซะ ฉันเตรียมบ้านไว้ให้แล้ว ถ้าไม่ทำตามล่ะก็ ฉันจะตามไปราวีให้เธออยู่ไม่ได้"

"ขู่เก่งจังเลยนะคะ"

โจลีนสู้ตาตอบ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มคล้ายกับว่ากำลังท้าทายอำนาจของเขา

"แต่เอาเถอะ ถือว่าสมน้ำสมเนื้อแล้ว ฉันจะหายไปจากคุณตลอดกาลก็แล้วกัน"

เอ่ยจบ หญิงสาวก็ลุกขึ้นยืน ก่อนเดินออกไป เธอพูดกับเขาแค่เพียงว่า

"ตอนแต่งก็ทำแบบลับๆ ตอนหย่าก็ส่งเอกสารมาให้เซ็นก็แล้วกัน เพราะฉันก็ไม่อยากให้ใครรู้ว่าตัวเอง...เคยมีผัวไม่ได้เรื่อง"

หญิงสาวยิ้มอีกครั้งแล้วเดินจากไป

แต่ทว่า...

รอยยิ้มที่ไม่แยแสของเธอกลับทำให้หัวใจภานุเจ็บขึ้นมาอย่างประหลาด