บทที่ 7 ตอนที่4.1คนใหม่ของเธอ1
ตอนที่4 คนใหม่ของเธอ
เสียงตวาดมาพร้อมร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มแห่ง 'สิริกรุ๊ป' ก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าขึงขัง
โจลีนหันมองผู้บุกรุก จ้องลึกเข้าไปในดวงตาดุจัดคู่นั้น
"ให้เวลาสามวินาที ออกไปให้หมด"
เขาวางอำนาจใหญ่โตโดยลืมไปเลยว่านี่คือถิ่นของเธอ
"มีสิทธิ์อะไรมาไล่คนของฉันออกไป"
คนถูกถามหน้าตาขึงขังขึ้นกว่าเดิม เขาก้าวเข้ามาหาเธออีก ก่อนจะชี้นิ้วสั่งให้ทุกคนออกไป
เสียงตวาดที่ดังลั่นห้องทำเอาไม่มีใครกล้าอยู่ต่อ สุดท้ายก็เหลือเพียงเธอกับเขาตามลำพัง
"เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก ถ้าจะให้เซ็นใบหย่าเร็วๆ ก็ให้คนส่งเอกสารมาสิ จะมาเองทำไม"
เพราะเธอพูดเหมือนไม่แคร์ ภานุถึงกับเลือดขึ้นหน้า ใช้กำลังกระชากแขนดึงเธอมาล้มนอนบนโซฟาหนังตัวใหญ่
ร่างเล็กกระแทกกับเบาะ ยังไม่ทันได้ขยับตัวด้วยซ้ำคนโมโหก็ขึ้นทาบทับลงมาทั้งตัว
"คุณภานุ"
"เธอเคยชอบที่ถูกฉันทำแบบนี้นี่"
คำพูดน่าไม่อายของเขาทำเอาโจลีนจ้องตาเขาเป็นมัน
ไม่ใช่เพราะเธอกลับไปหลงเสน่ห์ แต่เป็นเพราะมันเขี้ยวเขาต่างหาก
"หึ ไหนว่าจบกันแล้ว ทำไมถึงกล้าขึ้นคร่อมฉันอีกล่ะ"
"ก่อเรื่องขนาดนี้ ยังมีหน้ามาย้อน"
"ก่อเรื่องอะไรของคุณ?"
เธอยอกย้อนถามเหมือนอย่างที่เขาเพิ่งตราหน้า
"ฉันอยู่ของฉันดีๆ อย่าหาเรื่องกันสิคุณภานุ ว่าที่ผู้ชายแสนดีของพี่สาวฉัน"
เพียงอดีตภรรยาเอ่ยเหน็บแนมเช่นนี้มา ภานุก็ยิ่งหงุดหงิด เขาทิ้งน้ำหนักตัวใส่เธอมากขึ้น เบียดแทรกต้นขาเข้ากลางระหว่างขาของเธอ
"เลิกทำร้านอุบาทว์นี่ซะ ไม่งั้น เธอจบไม่สวยแน่"
"ลืมไปแล้วเหรอว่าเราเลิกกันแล้ว"
"ก็อย่าลืมเหมือนกัน ว่าเธอยังไม่ได้เซ็นใบหย่า"
"จะช้าหรือเร็วก็ต้องตัดขาดกันอยู่ดีไหม" เธอยกมือจิ้มหน้าอกเขา "ตอนนี้ฉันไม่ใช่คนของคุณแล้ว เพราะงั้น...อย่ามาสั่ง"
"แล้วถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ เธอจะทำอะไรได้"
ไม่คิดเลยว่า 'ภานุ สิริ' ผู้แสนเย็นชาจะต่อปากต่อคำเก่งขนาดนี้ โจลีนจ้องตาเขาเขม็ง เห็นทีจะเล่นไม้แข็งกับเขาไม่รอด
"คุณภานุคะ"
หญิงสาวกลับมาพูดจาอ่อนหวาน
"ฉันก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง คุณถึงกับต้องมาขู่กันถึงเนื้อถึงตัวกันเลยเหรอ"
"..."
"เงียบ? แสดงว่าคุณยังอาลัยอาวรณ์ฉันอยู่สินะ"
ภานุบีบข้อมือเธอข้างหนึ่งแรงขึ้น แล้วดึงมือข้างนั้นยืดขึ้นอย่างเร็วเหนือศีรษะของเธอ
"คิดจะทำอะไร คุณอดีตสามี"
"อย่ายั่วฉันให้มากนะโจลีน"
"หึ ทำไมคะ คุณจะขืนใจภรรยาที่เพิ่งขอหย่าเหรอ ก็เอาสิ ถ้าคุณกล้าทำ ก็ต้องกล้าเจ็บตัวด้วย"
ภานุก้มมองกลางลำตัวของตัวเอง เขาหรี่ตาลงเมื่อเห็นมีดพกขนาดเล็กจ่อที่หน้าท้องของตัวเอง
"หึ เดี๋ยวนี้พกของมีคมด้วยเหรอ"
"แน่นอนสิ ฉันเป็นผู้หญิงนี่ ก็ต้องพกไว้ป้องกันตัว กันพวกหมาหิวโซเข้ามาทำมิดีมิร้าย"
ภานุมันเขี้ยวในคำตอบของเธอมาก 'หมาหิวโซ' จะเป็นใครได้ล่ะ ก็ตัวเขานั่นเองที่เธอหมายถึง
และที่ทำให้ภานุเจ็บใจยิ่งกว่าเดิม นั่นก็คือเธอกล้าคิดทำร้ายเขาอย่างไม่กะพริบตาเพียงเพื่อให้เขาออกไปให้พ้นๆ หน้า
"ว่าไง จะเอาฉันต่ออยู่ไหม"
คำถามที่มาพร้อมกับสีหน้าชิงชังมันทำให้อดีตสามีเช่นเขาถึงกับจุกอก
แต่ที่ร้ายไปกว่านั้นคือ...
แกร๊ก!
