บทที่ 2 ส่งตัวบ่าวสาว
ตอนที่ 2 ส่งตัวบ่าวสาว
ความตั้งใจที่จะไม่ยอมให้ใครเห็นน้ำตา มาพังทลายลงทันที เมื่อแหวนเพชรเย็นเฉียบสัมผัสลงบนนิ้วเรียว วีรดาไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้เพียงฝ่ามืออุ่นที่ลูบลงมาบนแผ่นหลังนั้น มันช่างอบอุ่นอย่างหาสิ่งใดมาเปรียบไม่ได้เลย
ขั้นตอนการส่งตัวบ่าวสาวเข้าห้องหอ นารินทร์พี่สาวฝาแฝดอาสามาทำหน้าที่นี้แทนพ่อกับแม่ ที่ตอนนี้ยังไม่รู้ตัวเลยว่าได้สะใภ้สมใจอยากแล้ว
หลังจากประตูห้องบานใหญ่ถูกปิดกลับ คืนความส่วนตัวอันเงียบสงบกับคู่บ่าวสาว การันต์พยายามมองหาจุดที่ตัวเองสมควรยืนอยู่มากที่สุดในห้องนี้ โดยที่ไม่ทำให้วีรดาอึดอัด ต่อให้เวลานี้ทั้งคู่ได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยา หากทว่านอกจากชื่อ การันต์ก็ไม่รู้เรื่องราวอย่างอื่นเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้เลย
“ขอบคุณนะคะ ที่วันนี้คุณช่วยกู้หน้าให้กับครอบครัวของฉัน” เจ้าสาวในชุดสวยเดินไปหยิบแชมเปญขวดใหญ่ขึ้นมาเปิด จากนั้นของเหลวสีขาวทองภายในใส่ลงไปในแก้วนำมายื่นให้การันต์
“ไม่เป็นไรครับ อันที่จริงพ่อกับแม่ ก็อยากให้ผมแต่งงานสักที” มือรับแก้วแชมเปญยกขึ้นดื่มอย่างช้า ๆ
“แล้วทำไมคุณถึงไม่แต่งงานล่ะ หน้าตาคุณก็ใช่ว่าจะขี้ริ้ว ขี้เหร่ หล่อกว่าพระเอกละครทีวี ดาราบางคนซะอีก ฐานะชาติตระกูลจัดอยู่ในระดับไม่ธรรมดาเลย” วีรดายกมือขึ้นมาอวดแหวนเพชรสลักชื่อสกุลของการันต์ ยืนยันคำพูดตัวเอง
ถึงแม้วีรดาจะเพิ่งเดินทางกลับมาจากต่างประเทศ หลังจากไปใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเพื่อเรียนต่อหลายปี แต่นามสกุลดังของการันต์นี้ใคร ๆ ก็รู้ว่าติดอันดับหนึ่งในห้าเศรษฐีเมืองไทย แล้วทำไมผู้ชายหล่อแสนสุภาพคนนี้ ถึงยังไม่มีสาว ๆ คนไหนจับจองกันนะ
“ฉันจะไม่เอาเปรียบคุณนะคะ ฉันจะไม่ใช้การแต่งงานครั้งนี้กักขัง เหนี่ยวรั้งคุณไว้กับฉันไม่ว่าจะเรื่องใด คุณยังสามารถใช้ชีวิตตามปกติได้ อย่างที่เคยเป็นมา อนาคตถ้าการแต่งงานกับฉัน ทำให้คุณอึดอัด ฉันยินดีที่จะหย่า เพื่อคืนอิสรภาพให้คุณ”
“คืนนี้เป็นคืนมงคล พ่อกับแม่ผมเคยบอกว่า คู่บ่าวสาวที่เข้าหอกันคืนแรก ต้องพูดคุยเรื่องการวางแผนอนาคต เช่น อยากมีลูกกี่คน ลูกสาว ลูกชาย อยากตั้งชื่อลูกว่าอะไร ผมว่าเรามาทำตามธรรมเนียมที่เป็นมงคลกันดีกว่าครับ”
การันต์นำแก้วแชมเปญวางลงไปบนโต๊ะ หยิบพานสีทองปูรองไว้ด้วยผ้าลูกไม้ประดับคริสตัลปักระยิบระยับ เดินนำมันมาวางลงบนเตียง จากนั้นบรรจงเก็บกลีบดอกไม้ ที่มีคนนำมาวางเรียงเป็นรูปหัวใจดวงใหญ่ เก็บมันใส่ลงไปบนพาน
“ว่ายังไงครับ คุณวีรดาวางแผนอนาคตเอาไว้ยังไง คุณอยากมีลูกสักกี่คน” เจ้าของใบหน้าคมคายเงยขึ้นไปมองเจ้าสาว
“ไม่รู้สิ แล้วคุณละคะ อยากมีลูกกี่คน” วีรดายกกระโปรงตัวเองขึ้นมาจากความเกะกะ แล้วมาช่วยเจ้าบ่าวจำเป็นกอบกำกลีบดอกไม้เหล่านั้นวางลงไปบนผืนผ้า
“อืม ผมเคยคิดเอาไว้ว่า ถ้าวันหนึ่งตัวเองแต่งงาน ผมอยากมีลูกเยอะ ๆ อาจจะสักสามหรือสี่คน”
“ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันจะมีลูกให้คุณ มากเท่าที่คุณต้องการ”
“ฮะ! อะไรนะครับ”
“คุณว่ายังไงนะครับ” มือหยุดหยิบกลีบกุหลาบ เงยหน้ากลับขึ้นมาสบตากับภรรยาสาว
“ฉันบอกแล้วไงคะว่า ฉันจะไม่เอาเปรียบคุณ” ริมฝีปากนุ่มประทับจูบลงมาเร็วจนการันต์ตั้งตัวไม่ทัน
พานรองรอรับกลีบกุหลาบ ถูกหลังมือปัดสะบัดกลิ้งตกลงไปข้างเตียง ภรรยาสาวแสนสวยโน้มตัวลงไปผลักอกสามีล้มลงไปนอนแผ่แบร่าง กลีบดอกไม้บางปลิวพัดกระจัดกระจาย เจ้าสาวขยับเข่าคลานขึ้นไปนั่งคร่อม มอบจูบเร่าร้อนให้แก่คนที่ยอมเสียสละตน ล้างมลทินให้เธอในคืนนี้
“วีรดา คุณจะทำอะไร”
“ทำหน้าที่ภรรยาไงคะ”
กลีบปากนุ่มหยุ่นประกบซ้ำลงมา ปลายลิ้นเรียวลื่นสอดลึกเข้าไปพัวพัน เกี่ยวกระหวัดรัดรึงดึงลิ้นอุ่นของการันต์ แลกเปลี่ยนความหวานของรสชาติแชมเปญ ที่ยังคงติดอยู่ตรงปลายลิ้น
“ผมไม่ได้ต้องการให้คุณทำถึงขนาดนี้” เสียงพร่ากระซิบแว่วมาเมื่อเริ่มดึงสติกลับมาได้
“แต่ฉันต้องการ...ต้องการมากกว่าตำแหน่งภรรยาจำเป็น หรือเมียจอมปลอม”
ชุดเจ้าสาวสั่งตัดด้วยผ้าลูกไม้ฝรั่งเศส ถูกถอดโยนลงไปกองบนพื้นห้อง ใกล้กับพานรองกลีบดอกไม้ช้ำ เรือนร่างงดงามถูกสวมทับด้วยชุดชั้นในผ้าลูกไม้ลายฉลุสุดวาบหวิว ที่การันต์นอนมองมันจนเกือบลืมว่าตัวเองนั้นจำเป็นต้องหายใจ
“ขอโทษด้วยนะคะ ที่ฉันอาจไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ แต่ฉันจะทำให้คุณ มีความสุขที่สุดในคืนนี้”
บราลูกไม้เกาะอกถูกปลดโยนทิ้งไป หน้าอกใหญ่ขนาดสมส่วนดึงดูดสายตาของการันต์ ทั้งปากคอนั้นแห้งผาก แม้แต่การกลืนน้ำลายยังทำได้ยากเวลานี้
“คุณการันต์ นับจากนี้ไปฉันจะเป็นภรรยาของคุณ” มือนุ่มนำทางฝ่ามือสั่นของการันต์ มาสัมผัสเนินอกอวบอิ่มนุ่มนิ่มนั้น ก่อนที่ค่ำคืนนี้วีรดาอาสานำทาง พาการันต์ขึ้นไปเที่ยวท่องล่องแดนสวรรค์ โดยมีเธอนั้นเป็นไกด์ผู้ชำนาญทาง
เหมือนหญิงสาวตรงหน้ามีมนต์ตรา สะกดให้การันต์ไม่อาจละสายตาทิ้งเธอไปมองสิ่งใดได้อีก ดวงตาจ้องมองหน้าท้องราบอันงดงาม ต่ำกว่านั้นด้านล่างคือร่องเนื้อสีหวานฉ่ำน้ำรัก ซึ่งมีแกนกลางของร่างกายเขา ปักสอดเข้าสอดออกจนมันเลื่อม การันต์เลื่อนสายตาขึ้นมามองหน้าอกเด้งเต่งตึง ตามองมันขยับขึ้นลง ตามจังหวะการขย่มร่างของภรรยาสาว
“ที่รัก” เสียงหวานกระซิบลงมาพร้อมประทับจูบดูดดื่ม
“วีรดา” สองแขนสวมสอด กอดเอวบางยึดเอาไว้แน่น
“คุณมีความสุขหรือเปล่าคะ”
“ครับ มาก...มีความสุขมากจริง ๆ” ริมฝีปากประทับจูบลงไปตรงข้างแก้ม ท่อนแขนประคองรองแผ่นหลังบอบบาง เปลี่ยนฝั่งย้ายให้เจ้าสาว พลิกกลับลงมานอนสบาย ๆ จากนั้นย้ายพาตัวเองขึ้นไปทำหน้าที่สามี ด้วยการละเลงรัวสะบัดบั้นเอว มอบความสุข ความเสียวให้แก่วีรดาบ้าง
ร่างเปล่าเปลือยกายของสองสามีภรรยา นอนกอดก่ายขาเข้าหากัน เมื่อทั้งคู่ต่างสลับจับมือจูงกัน ก้าวข้ามผ่านประตูสวรรค์ขึ้นไปท่องดินแดนชวนฝันอันแสนสุข
“คุณอยากล้างตัวสักหน่อยไหม” เสียงทุ้มกระซิบถาม คนที่ถูกเขาสาดน้ำรักเหนียวใส่จนเปรอะไปทั้งตัว
“ค่ะ” วีรดายิ้มเอ็นดูให้กับสามีขี้อาย เธอไม่อยากคิดร้าย หมายปรามาสว่านี่อาจเป็นการเสียซิงของหนุ่มโสดอย่างการันต์ครั้งแรก สังเกตได้จากความตื่นเต้นในแววตา ความเก้อกระดาก เขินอายที่เขาพยายามซ่อนเอาไว้ ภายใต้ผิวแก้มสีแดง กับฝ่ามือเย็นเฉียบอันชื้นเหงื่อ
“คุณอยากได้เสื้อคลุมไหมหรือว่า...ผ้าเช็ดตัวไหมครับ”
“นอนด้วยกันขนาดนี้แล้ว ลุกเดินไปเลยก็คงไม่เป็นอะไรมั้งคะ” วีรดาขยับตัวลุกขึ้นมานั่ง สายตามองไปบนร่างกำยำสมส่วนของสามี อดยิ้มชื่นชมกล้ามเนื้อมัดน้อย มัดใหญ่เหล่านั้นไม่ได้
“คุณรันต์ จะไปอาบพร้อมกันไหมคะ”
“เอ่อ ครับ” ริมฝีปากกระตุกยิ้มน้อย ๆ จากนั้นผลุดลุกขึ้นมานั่งบนเตียง เดินตามหญิงสาวเข้าไปยังห้องน้ำเพื่อล้างเนื้อ ล้างตัว
