บทที่ 6 อยากได้ตลอดเวลา
ตอนที่ 6 อยากได้ตลอดเวลา
“สามีอย่างนั้นหรือ”
“ใช่ วีรดาคือเมียผม เราคบกันมาสิบปี กำลังจะเข้าพิธีแต่งงาน แล้วคุณเป็นใคร ถึงมาแย่งเธอไปจากผม”
“ขอโทษนะครับ คนที่คุณกำลังพูดถึง คือวีรดาภรรยาของผม กรุณาพูดถึงเธอด้วยถ้อยคำสุภาพ และการที่คุณกล่าวหาว่าร้าย
หมิ่นประมาทผมในที่สาธารณะ พูดจาทำให้คนอื่นอาจเข้าใจผมผิด ในทางกฎหมาย ผมสามารถเอาผิดคุณได้นะ”
“อย่ามาทำอวดเก่งหัวหมอกับผมการันต์ ผมรู้ข้อกฎหมายดี ชู้...ยังไงคุณก็เป็นได้แค่ชู้ ผมมีหลักฐานการคบหา หมั้นหมายกับวีรดามาสิบปี แต่คุณ....ฮึ ทำไม คิดจะจับวีรดาอย่างนั้นหรือ ฝันไกลไปหรือเปล่า อย่าคิดว่าผมมองเกมของคุณไม่ออกนะการันต์ คงเห็นว่าเธอรวย เลยคิดจะจับเธอละสิ”
“ประโยคนั้นผมว่าคุณเก็บเอาไว้ถามตัวเองน่าจะดีกว่านะครับ เอาละที่นี่คือบริษัทของผม หากธุระที่คุณต้องการพูดจบลงแล้วกรุณากลับออกไป พวกคุณให้คนพาเขาออกไป” เจ้าของบริษัทใหญ่ หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน ทิ้งความวุ่นวายจากเสียงตะโกนด่าทอให้ร้ายเอาไว้ภายนอก
ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกถอนออกมาจากช่องอก แม้รู้ทั้งรู้ว่าอดีตคู่หมั้นของวีรดาทำเรื่องสกปรกเลวร้ายเอาไว้ ทั้งที่วีรดายืนยันหนักแน่นว่า จะไม่มีวันให้อภัย หรือกลับไปคบหาชาติชายดังเดิม หากแต่คนที่ไม่เคยมีความรักมาก่อนอย่างการันต์ กลับยังรู้สึกหวั่นไหว ขนาดเขาเพิ่งรู้จัก เพิ่งแต่งงานกับวีรดาได้เพียงเจ็ดวัน เขายังทั้งรัก ทั้งห่วงเธอมากขนาดนี้ แล้วคนที่เคยรักกันมานานถึงสิบปี ความผูกพันมันจะเปราะบางตัดขาดกันได้ง่าย ๆ ขนาดนี้เชียวหรือ
“กลับมาแล้วครับ” คอนโดปิดไฟมืด หยุดเสียงทักทายของเขาให้เงียบลง
โทรศัพท์มือถือถูกดึงออกมาจากกระเป๋ากางเกง เพื่อเปิดดูบันทึกการโทรเข้าออก และกล่องข้อความ แต่มันปราศจากการบอกกล่าวล่วงหน้าว่า วันนี้ภรรยาแสนสวยของเขาจะไปไหน การันต์เดินเข้ามาในห้องนอน มองสำรวจข้าวของทุกอย่าง ยังคงถูกวางเอาไว้ที่เดิม เหมือนเมื่อเช้าก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องไป
การันต์ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา จากนั้นกดโทรออกไปหา เจ้าของรายชื่อซึ่งบันทึกเอาไว้ว่า ‘ภรรยา’ หากทว่าอีกฝ่ายไม่ยอมรับสายในทันที แต่โทรกลับมาหลังจากผ่านไปแล้วราว ๆ สิบนาที
วีรดา : ว่ายังไงคะที่รัก คุณใกล้ถึงบ้านหรือยัง // เสียงหอบหายใจเหนื่อย ๆ ถามทันที เมื่อสามีกดรับสาย
การันต์ : คุณอยู่ไหนครับ
วีรดา : บนดาดฟ้าค่ะ ทำไมหรือ
การันต์ : ดาดฟ้า...คุณไปทำอะไรบนนั้นครับ // การันต์แหงนคอมองขึ้นไปบนฝ้าเพดานห้อง ก่อนจะคว้าคีย์การ์ด แล้วเดินออกไป
ตามโถงทางเดิน เพื่อกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นที่ภรรยาบอก
วีรดา : ว่ายน้ำไงคะ แล้วตกลงว่าคุณกลับมาคอนโดแล้วหรือคะ // วีรดาพลิกหน้าจอเพื่อดูเวลา เห็นว่ายังไม่ถึงเวลาที่การันต์ควรจะกลับบ้าน เพราะอย่างนั้นเธอถึงได้มาว่ายน้ำอย่างนี้
การันต์ : ครับ
วีรดา : ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวฉันลงไปหาคุณตอนนี้ก็ได้ค่ะ // วีรดาดีดตัวขึ้นมานั่งยังขอบสระว่ายน้ำ มองหาเสื้อคลุม
การันต์ : ไม่เป็นไร ผมขึ้นลิฟต์มาแล้ว คุณรอผมอยู่ที่นั่นแหละ // มุมปากขยับยิ้มออกมาได้ เมื่อรู้ว่าภรรยาไม่ได้หายไปไหน
การันต์เดินตรงมายังส่วนซึ่งเป็นสระว่ายน้ำ สายตากวาดมองไปรอบ ๆ เห็นมีคนขึ้นมาใช้บริการอยู่ราว ๆ สิบกว่าคน กล้ามเนื้อรอบกระบอกตาหดเกร็ง เมื่อมองเห็นเจ้าของรูปร่างสวยสมส่วน ในชุดว่ายน้ำทูพีชสุดเซ็กซี่ ขึ้นมาจากสระว่ายน้ำ โดยมีสายตาของผู้ชายหลายคนถึงกับมองตามจนเหลียวหลัง
“ทำไมวันนี้ ถึงกลับเร็วนักละคะ” สาวสวยเดินเข้ามาเขย่งปลายเท้าจูบทักทายสามี ขณะที่การันต์รีบจับเสื้อคลุมนำมันคลี่ออกมาวางทับลงบนหัวไหล่ขาว ปกปิดเรือนร่างชวนมองนี้จากสายตาคนอื่น
“งานที่บริษัทเสร็จเร็วน่ะ” คำตอบตรงไปตรงมา ทำให้ใบหน้าสวยงอง้ำคว่ำปาก จนการันต์ถึงกับต้องคิดทบทวนว่าเมื่อครู่นั้นตัวเองพูดอะไรผิด
“นึกว่า คุณจะตอบว่าคิดถึงเมียซะอีก”
“หา...เอ่อ...คือผม”
“ช่างเถอะค่ะ แล้วนี่คุณกลับมานานหรือยังคะ”
“สักพักครับ กลับมาไม่เห็นคุณที่ห้อง...นึกว่า” ปากหนักหุบกลับกลืนประโยคไร้สาระกลับลงไปในลำคอตามเดิม
“นึกว่าอะไรคะ”
“ผมนึกว่าคุณ...กลับไปบ้านน่ะ”
“ฉันจะกลับไปทำไมละคะ ต่อให้กลับบ้าน ยังไงฉันก็ต้องพาคุณไปด้วย ในฐานะสามีสิ” แก้มยกอมยิ้มดีใจเมื่อได้ยิน
“งั้น คุณจะว่ายน้ำต่อหรือเปล่า”
“อืมมมม ถ้าคุณยอมเปลี่ยนเป็นกางเกงว่ายน้ำ แล้วลงไปว่ายน้ำด้วยกัน คุณจะเป็นสามีที่น่ารักที่สุดเลยค่ะ ฉันอยากออกกำลังกายอีกสักชั่วโมง” นิ้วชี้จิ้มลงไปบนแผงอก จากนั้นค่อย ๆ ลากต่ำลงมาจนถึงหน้าท้องแข็ง
“ได้สิ”
“จริงหรือคะ”
สามีจำเป็นเดินหายเข้าไปยังส่วนดูแลลูกค้า เพื่อขอใช้บริการยืมกางเกงว่ายน้ำ จากนั้นเดินกลับออกมาหาภรรยายังริมสระว่ายน้ำทันที วีรดายืนยิ้มมองสามีซึ่งเปี่ยมไปด้วยความหัวอ่อน ผ่อนปรนไม่งัดข้อกับเธอแม้การันต์มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธคำขอ
สองสามีภรรยาว่ายน้ำด้วยท่วงท่าต่าง ๆ สลับกลับไปกลับมาอยู่นานกระทั่งวีรดาเป็นฝ่ายว่ายมาแตะมือพักยังขอบสระ โดยการันต์ว่ายน้ำตามมายืนใกล้ ๆ ภรรยาสาวสุดเซ็กซี่เหลือบสายตาขึ้นไปเห็นสาวน้อยสองสามคนกำลังมายังสามี
“คุณการันต์” มือเย็นเพราะแช่น้ำในสระนานร่วมชั่วโมงแตะแก้มสามี
“ครับ” โทนเสียงทุ้มแสนสุภาพขานรับทันที
“ขอจูบหน่อย ได้หรือเปล่าคะ”
คำร้องขอ เหมือนไม่ต้องการคำอนุญาต เพราะวีรดาคล้องแขนสองข้างขึ้นไปโอบไหล่สูง โน้มสามีลงมาประกบปากจูบดูดดื่ม อย่างไม่สนใจสายตาริษยาของสาวน้อย สาวใหญ่ ที่คงต่างหมายตาสามีของเธอ
“คุณวี...” การันต์ประคองลิ้นนุ่มหวานฉ่ำนั้นแล้วค่อย ๆ สอดลิ้น เกี่ยวมันเอาไว้เหมือนอยากให้วีรดาจูบกับเขานาน ๆ
“จูบเป็นรางวัล ให้กับสามีน่ารัก ที่อุตส่าห์ลงมาว่ายน้ำเป็นเพื่อนเมีย” วีรดาโยนตัวเขย่งปลายเท้าจูบแก้มเปียกน้ำนั้นเบา ๆ ทั้งซ้ายขวา
“สามีที่น่ารักอย่างนั้นหรือครับ”
“ค่ะ คุณไม่รู้ตัวหรือว่า คุณเป็นผู้ชายที่น่ารักมาก”
“ผมไม่เคยมีคนรัก ไม่เคยมีความรัก ไม่เคยมีใครบอกว่าผม...น่ารัก”
“ถ้าอย่างนั้น ฉันบอกเองค่ะ คุณน่ารัก...น่ารักมาก ถ้าฉันจะรักใครสักคนอีกครั้ง คนคนนั้นจะเป็นคุณ”
“ขอบคุณครับ แต่ผมไม่รู้เลยว่า สิ่งที่ตัวเองกำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้ มันเรียกว่าความรักหรือเปล่า ผมรู้แค่ว่าผมต้องการคุณ พอเลิกงานแล้วผมอยากรีบกลับมาหาคุณ อยากกอดคุณ อยากจูบคุณ อยากอยู่ด้วยกันอย่างนี้...”
“ฉันก็อยู่กับคุณตรงนี้แล้วนี่ไงคะ” วีรดาขยับเบียดหน้าอกอวบอิ่มชิดกับแผงอกแข็ง
“ไม่ใช่แค่ตอนนี้ ไม่ใช่แค่ตรงนี้ แต่ผมอยากให้คุณอยู่กับผมตลอดไป”
