บทที่ 17 สมใจ

เจษฎาลุกขึ้นนั่งหว่างขา ก่อนส่งลิ้นร้ายเข้าร่องน้ำหวานแทน เขาลงลิ้นระรัวอย่างไม่รังเกียจ ส่งผลให้ร่างบางกรีดร้องกระตุกปล่อยน้ำหวานติด ๆ ทั้งที่พึ่งปล่อยไปไม่นาน

ปากหนากลืนกินจนหมด ชายหนุ่มร่างบึกบึนเลื่อนกายทาบทับ มอบจูบให้แพรไหมอีกครั้ง

สองแขนคล้องคอทันที ที่เขากอดจูบเธอ มือสากจับเอ็นจ่อร่องน้ำหว...