บทที่ 59 คิดถึง

เวลาสิบเจ็ดนาฬิกาสี่สิบนาที

แพรไหมเข้ามาในห้องทำงานชายหนุ่ม เธอเห็นมือถือวางบนโต๊ะแต่ไม่รู้เจ้าของอยู่ไหน จึงเดินไปดูยังเตียงนอน จะมีเพียงที่เดียวที่เขามักจะหลบมาตรงนี้

เวลาที่เพลียจากงาน

พื้นที่บนเตียงยังพอมีเหลือ เธอนั่งลงข้างชายหนุ่ม เขานอนตะแคงลมหายใจสม่ำเสมอ แพรไหมจ้องมองหน้าเขาอยู่นาน รอยยิ...