บทที่ 96 ข่าวดี

บุรุษพยาบาลเข็นเธอไปจนถึงที่ห้อง พ่อกับแม่จึงได้มารายล้อมเธออยู่ที่เตียง

“นุ่น... ลูก”

“ยายนุ่นเอ๊ย!” อภิสราได้ยินพ่อกับแม่เรียก น้ำตาก็ไหลพราก ๆ

“หนูขอโทษนะคะแม่ พ่อ”

“พ่อไม่ได้โกรธ”

“ใช่ แม่ก็ไม่ได้ว่า ดีเสียอีกที่จะได้สร้างครอบครัวไปด้วยกัน แม่ก็จะได้นอนตายตาหลับ”

อภิสราร้องไห้เบา ๆ คุณอังค...