บทที่ 1 ตอนที่ 1 ท่านประธาน
ตอนที่ 1 ท่านประธาน
#บริษัทสิรินทร์กรุ๊ป
บรรยากาศในห้องประชุมชั้นสูงสุดของอาคารสิรินทร์กรุ๊ปเงียบสนิทราวกับป่าช้า อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศที่ว่าเย็นเฉียบ ยังไม่เท่ารังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดสูทสีีน้ำเงินเข้มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ
‘ทิศเหนือ’ กวาดสายตาคมกริบซัดใส่บอร์ดบริหารและหัวหน้างานที่นั่งก้มหน้ากันถ้วนหน้า มือหนาโยนแฟ้มรายงานลงบนโต๊ะเสียงดังจนทุกคนสะดุ้ง
“นี่คือรายงานวิจัยตลาดที่พวกคุณใช้เวลาทำสามเดือนงั้นเหรอ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาจากริมฝีหนา ทำเอาคนอื่นๆ หน้าชาขึ้นมาทันที
“ขยะชิ้นนี้... แม้แต่เด็กฝึกงานยังทำได้ดีกว่า”
“แต่อันนี้ เราวิเคราะห์จากฐานข้อมูลเดิมของไตรมาสที่แล้วนะครับท่านประธาน” หัวหน้าฝ่ายการตลาดเอ่ยเสียงสั่น พลางปาดเหงื่อไปด้วยความรู้สึกประหม่า
“ฐานข้อมูลเดิม? โลกเปลี่ยนไปทุกวินาที แต่คุณยังดักดานอยู่กับตัวเลขเมื่อสามเดือนก่อน ถ้าเรื่องแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ ผมคงต้องพิจารณาเงินเดือนและตำแหน่งของคุณใหม่... ดีไหม?”
คำขู่ขยับตำแหน่งทำให้อีกฝ่ายหน้าซีดเผือด ไม่มีใครกล้าปริปากอ้าปากแย้ง แม้แต่เสียงหายใจยังต้องผ่อนให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้
ทิศเหนือยกข้อมือหนาขึ้นดูนาฬิกาเรือหรู สายตาเข้มฉายแววความหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง
“ฝ่ายไอทีล่ะ? สไลด์พรีเซนต์ตัวใหม่ของโครงการพันล้านที่จะคุยกับนักลงทุนบ่ายนี้อยู่ไหน ทำไมยังไม่เปิด”
“เอ่อ... คือว่า...” หััวหน้าฝ่ายไอทียันตัวลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าเริ่มถอดสี “ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของออฟฟิศโดนไวรัสเล่นงานเมื่อสิบนาทีก่อนครับ ข้อมูลสไลด์ทั้งหมดถูกล็อก ตอนนี้กำลังกู้...”
“กำลังกู้?” ทิศเหนือตบโต๊ะประชุมดังลั่น จนแก้วน้ำสะเทือน “อีกยี่สิบนาทีนักลงทุนจากฮ่องกงจะมาถึง ถ้างานนี้พังเพราะความสะเพร่าของพวกคุณ รู้ใช่ไหมว่าจุดจบคืออะไร!”
ในขณะที่ห้องประชุมกำลังจะกลายเป็นลานประหาร ประตูกระจกบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างนุ่มนวล หญิงสาวร่างเล็กในชุดเดรสทำงานสีครีมสุภาพเรียบร้อยก้าวเข้ามาด้วยท่าทางนิ่งๆ ใบหน้าสวยหวานไร้แววตื่นตระหนก มือเรียวเล็กประคองแท็บเล็ตและเอกสารชุดใหม่เข้ามาอย่างคล่องแคล่ว
เธอก็คือ ‘พลอยไพลิน’ เลขาส่วนตัวที่รับมือกับพายุอารมณ์ของทิศเหนือมาได้นานที่สุด นานกว่าเลขาคนอื่นๆ ที่ถูกไล่ออกไปก่อนๆ หน้านี้
“ขออนุญาตค่ะท่านประธาน” พลอยไพลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ทิศเหนือตวัดสายตามองเลขาคู่ใจ อารมณ์ดุดันลดลงเพียงนิดเดียวเท่านั้น
“มีอะไรพลอย? คุณก็รู้ว่าผมกำลังอารมณ์ไม่ดี”
“ทราบค่ะ แต่ฉบับนี้คือสไลด์สรุปแผนงานและตัวเลขคาดการณ์กำไรของโครงการพันล้านฉบับอัปเดตล่าสุดของเช้านี้ค่ะ” พลอยไพลินยื่นเอกสารพิมพ์สีอย่างดีแจกจ่ายให้บอร์ดบริหารทุกคนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเสียบแฟลชไดรฟ์ส่วนตัวเข้ากับโน้ตบุ๊กสำรองที่เธอหิ้วเข้ามาด้วย
พรึ่บ!
หน้าจอโปรเจกเตอร์ยักษ์กลางห้องประชุมสว่างขึ้น ปรากฏภาพกราฟิกแผนงานที่สวยงาม สรุปข้อมูลกระชับ และเข้าใจง่ายในทันที
บอร์ดบริหารทุกคนอ้าปากค้าง หัวหน้าฝ่ายไอทีถึงกับเอามือทาบอกราวกับเห็นนางฟ้ามาโปรด
ทิศเหนือหรี่ตามองหน้าจอ สลับกับมองหน้าเลขาคู่ใจ
“ระบบล่ม ข้อมูลโดนล็อก แล้วคุณเอาตัวนี้มาจากไหน?”
พลอยไพลินยิ้มบางๆ ก่อนที่จะเอ่ยตอบอย่างฉะฉาน
“พลอยคาดการณ์ไว้แล้วค่ะ ว่าช่วงสัปดาห์นี้ระบบเซิร์ฟเวอร์มีการอัปเกรดบ่อย อาจเกิดความเสี่ยง พลอยเลยทำแบ็กอัปข้อมูลทั้งหมดไว้ในคลาวด์ส่วนตัวตั้งแต่เมื่อคืน และอัปเดตตัวเลขล่าสุดจากตลาดฮ่องกงที่เพิ่งเปิดเมื่อเจ็ดโมงเช้าเข้าไปด้วยค่ะ”
ทิศเหนือเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ สายตายังคงจับจ้องมองที่เธออย่างไม่วางตา
“แล้วข้อมูลภาษาจีนล่ะ? ในสไลด์นี่มีแปลสรุปภาษาจีนกวางตุ้งไว้ด้วย ใครทำ?”
“พลอยแปลเองค่ะท่านประธาน เพื่อความสะดวกของนักลงทุนฝั่งนู้น จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเปิดดิกชันนารีระหว่างฟังท่านประธานบรรยายค่ะ” พลอยไพลินเอ่ยตอบหน้านิ่ง
ห้องประชุมเงียบกริบทันทีที่เธอเอ่ยพูดจบ ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาดุดันเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความพึงพอใจ ที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉย เขาพลิกดูเอกสารในมืออย่างละเอียด ข้อมูลไร้ที่ติ ไร้รอยตำหนิ
“เก่งเกินไปแล้วนะพลอยไพลิน” ทิศเหนือแสร้งทำเสียงดุ “ทำหน้าเกินหน้าที่ฝ่ายไอทีกับฝ่ายการตลาดแบบนี้ ไม่อยากให้พวกเขามีเงินซื้อข้าวกินหรือไง?”
“พลอยแค่ทำหน้าที่เลขาให้ดีที่สุดค่ะ ไม่อยากให้ท่านประธานต้องเสียอารมณ์กับเรื่องเล็กน้อย” เธอก้มหัวรับอย่างนอบน้อม
ทิศเหนือหันไปมองหัวหน้าฝ่ายการตลาดและไอทีที่นั่งตัวลีบ
“เห็นหรือยัง? เลขาคนเดียวทำหน้าที่แทนพวกคุณได้ทั้งแผนก ถ้าบ่ายนี้ดีลฮ่องกงผ่านเพราะสไลด์ของพลอย พวกคุณเตรียมตัวโดนหักโบนัสห้าสิบเปอร์เซ็นต์ไปสมทบให้เลขาผมได้เลย”
“ครับท่านประธาน...” ทั้งสองฝ่ายรับคำเสียงแผ่ว แต่อย่างน้อยก็รอดตายจากการโดนไล่ออก
“เลิกประชุมได้ แยกย้ายไปเตรียมต้อนรับแขก” เขาเอ่ยพูดขึ้น ก่อนที่จะเลื่อนสายตามาที่เลขา “พลอยอยู่คุยกับผมก่อน” ทิศเหนือสั่งเสียงเรียบนิ่ง
ทุกคนในห้องรีบเก็บของแล้วเดินออกจากห้องประชุมทันที ราวกับกลัวว่าทิศเหนือจะเปลี่ยนใจหันมาด่าอีกรอบ จนกระทั่งเหลือเพียงความเงียบและคนสองคนในห้องประชุมกว้าง
ชายหนุ่มเอนหลังพิงเก้าอี้ ปลดกระดุมสูทออกเม็ดหนึ่ง ท่าทางดุดันเมื่อครู่คลายลง กลายเป็นชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ผู้เอาแต่ใจแทน
“มานี่ซิ”
“มีคำสั่งอะไรเพิ่มเติมไหมคะท่านประธาน?” พลอยไพลินเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างเก้าอี้เขา
“เหน็บแนมผมในใจอยู่ล่ะสิ ที่ผมไปด่าลูกน้องคุณเมื่อกี้” ทิศเหนือเงยหน้ามองเธอ สายตาคมเข้มคู่เดิมเปลี่ยนเป็นสายตาที่จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ
“พลอยไม่กล้าหรอกค่ะ ท่านประธานดุก็เพราะอยากให้งานออกมาดีที่สุด พลอยเข้าใจ”
“ปากดี!” ทิศเหนือเหยียดยิ้ม “แต่ก็ขอบใจ... ถ้าไม่ได้คุณ งานบ่ายนี้พังแน่”
“ยินดีค่ะ มันเป็นหน้าที่ของพลอยอยู่แล้ว”
“หน้าที่?” ทิศเหนือยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเอง ร่างสูงใหญ่ของเขาขยับเข้าใกล้เลขาหน้าห้องจนพลอยไพลินต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ ทว่าหลังของเธอไปชนเข้ากับขอบโต๊ะประชุมยาว
ทิศเหนือวางมือหนาทั้งสองข้างลงบนขอบโต๊ะ กักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขนกลายๆ กลิ่นน้ำหอมและรังสีบางอย่างจากตัวเขาทั้งกดดันและทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ
“ถ้าเรื่องแค่นี้คุณยังจัดการไม่ได้ ผมคงต้องพิจารณาเงินเดือนคุณใหม่... แต่ในฐานะที่คุณทำดีเกินหน้าที่” ทิศเหนือโน้มหน้าคมลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินข้างแก้มใส “ผมควรจะให้รางวัลอะไรคุณดีล่ะ พลอยไพลิน”
พลอยไพลินพยายามยืนนิ่ง ไม่แสดงอาการใดๆ มือเรียวกระชับไอแพดแนบอก
“แค่ไม่หักเงินเดือนพลอยเวลาทำกาแฟไม่ถูกใจก็พอแล้วค่ะท่านประธาน กรุณาถอยออกไปด้วยค่ะ เอกสารต้อนรับแขกยังต้องจัดเตรียมอีกเยอะ”
ทิศเหนือหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาคมเข้มฉายแววความพึงพอใจ เขาชอบเวลาที่เธอสู้คนและเด็ดเดี่ยวแบบนี้ ยิ่งเธอนิ่ง เขาก็ยิ่งอยากแกล้ง ยิ่งอยากค้นหา
“โอเค เห็นแก่ที่คุณช่วยให้การประชุมช่วงเช้าผ่านไปด้วยดี” ทิศเหนือยอมผละตัวออกห่าง หันไปติดกระดุมสูทให้เรียบร้อยตามเดิม “บ่ายนี้เข้าประชุมกับผมด้วย นั่งข้างๆ ผม ห้ามไปไหนไกลตา”
“รับทราบค่ะท่านประธาน” พลอยไพลินถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก
“อ้อ แล้วจำไว้ด้วยนะ” เขาหันกลับมาสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “ในบริษัทนี้ คนที่มีสิทธิ์ดุคุณ มีสิทธิ์ใช้งานคุณจนดึกดื่นได้... มีแค่ผมคนเดียว ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาสั่งหรือโยนความผิดให้คุณ ถ้ามี... บอกผม ผมจะไล่มันออกทันที”
พลอยไพลินมองแผ่นหลังกว้างของท่านประธานหนุ่มที่เดินนำออกจากห้องประชุมไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเอือมระอาในความเผด็จการ
แต่ลึกๆ แล้ว กลับปฏิเสธไม่ได้ว่าความรู้สึกปลอดภัยภายใต้การปกป้องของเขานั้น มันกำลังสั่นคลอนหัวใจของเธอทีละน้อย โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิด
