บทที่ 10 ตอนที่ 10 ประชดเก่งจริงๆ
ตอนที่ 10 ประชดเก่งจริงๆ
ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบสนิท พลอยไพลินยืนจ้องมองกองเสบียงมากมายที่แทบจะสูงเท่าตู้เย็น สลับกับจ้องมองใบหน้าคมเข้มของทิศเหนือที่ยืนเชิดหน้า กอดอก วางท่าเป็นใหญ่เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน
“ท่านประธานคะ...” พลอยไพลินเอ่ยขึ้น นัยน์ตาคู่สวยฉายแววประหลาดใจ “ทำไมไม่ขนมาเป็นรถสิบล้อเลยล่ะคะ แค่นี้น้อยไปหรือเปล่าคะเนี่ย”
“พลอยไพลิน ปากดีนักนะ!”
“ก็มันจริงนี่คะท่านประธาน” พลอยไพลินเดินเข้าไปใกล้กองเสบียงบนโต๊ะ หยิบถุงสตรอว์เบอร์รีลูกโตขึ้นมาดูสลับกับมองหน้าเจ้านายหนุ่ม “พลอยพักฟื้นแค่สองสามวันตามที่หมอบอกนะคะ ไม่ได้จะกักตุนเสบียงไว้สู้กับภัยพิบัติทางธรรมชาติสักหน่อย ขนซื้อมามากมายขนาดนี้ พลอยทานเป็นเดือนก็ยังไม่หมดเลยมั้งคะ”
“ซื้อมาเยอะๆ มันจะได้จบๆ ไปไง” ทิศเหนือเอ่ย เบือนหน้าหนีสายตารู้ทันของเธอ “ผมเห็นว่าคุณเจ็บแขน จะลุกขึ้นมาทำอาหารเองก็ลำบาก จะออกไปซื้อของข้างนอกก็ไม่ได้เรื่อง เกิดไปโดนคนชนแขนซ้ำขึ้นมา จะเป็นภาระผมอีก”
“ภาระอีกแล้ว...” พลอยไพลินย่นจมูกใส่ “เอะอะก็บอกว่าพลอยเป็นภาระ แต่ก็ขนของมาให้เต็มห้องขนาดนี้ ท่านประธานเนี่ยแปลกคนจริงๆ เลยนะคะ ปากบอกว่าประชด ปากบอกว่าภาระ แต่การกระทำนี่ตรงกันข้ามสุดๆ”
“พลอยไพลิน!” ทิศเหนือเดินก้าวข้ามกองถุงขนมเข้ามาหาคนตัวเล็กจนระยะห่างเหลือเพียงก้าวเดียว “คุณหยุดวิเคราะห์การกระทำของผมสักห้านาทีจะได้ไหม? ผมสั่งให้คุณอยู่ห้องพักผ่อน กินยา แล้วก็กินอาหารพวกนี้เข้าไปให้หมด ห้ามปล่อยให้ตัวเองอดอาหารเด็ดขาด”
“ค่ะๆ รับทราบค่ะ” พลอยไพลินหัวเราะเบาๆ “ว่าแต่... ท่านประธานทานอะไรมาหรือยังคะ? เที่ยงกว่าแล้วนะคะ”
“ยัง” ทิศเหนือตอบเสียงเรียบ “ผมออกจากออฟฟิศก็มาซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วก็ตรงมาที่นี่เลย”
“งั้น...” พลอยไพลินชี้ไปที่กองเสบียงมหาศาลบนโต๊ะ “ในเมื่อขนของมาเยอะขนาดนี้ ท่านประธานจะทานบะหมี่สำเร็จรูปเกาหลีกับพลอยไหมคะ มีต้มยำกุ้งด้วยนะ”
ทิศเหนือขมวดคิ้วมองถุงบะหมี่เกาหลี ก่อนจะถอนหายใจยาวๆ
“คนเจ็บอย่างคุณ ยืนต้มน้ำร้อนเดี๋ยวน้ำร้อนก็ลวกมืออีกข้างหรอก ยัยซื่อบื้อ!”
“...”
“ผมจะทำเอง” ทิศเหนือถอดเสื้อสูทวางไว้บนพนักโซฟา รอกแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นอย่างคล่องแคล่ว “ไปนั่งอยู่เฉยๆ บนโซฟานั่นแหละ วันนี้ผมจะต้มบะหมี่ให้คุณกินเอง”
พลอยไพลินมองภาพเจ้านายหนุ่มสุดเนี๊ยบระดับประธานบริหารที่กำลังยืนขมวดคิ้วแกะซองบะหมี่เกาหลีอยู่ในครัวเล็กๆ ของเธอด้วยความรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
“ท่านประธานต้มบะหมี่เป็นด้วยเหรอคะ?” หญิงสาวเอ่ยถามพลางเดินไปนั่งลงบนโซฟาตามคำสั่ง
“อย่ามาดูถูกผมนะ” ทิศเหนือหันมาเอ่ยพูด ริมฝีปากยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “แค่ต้มบะหมี่ มันไม่ได้ยากไปกว่าการบริหารบริษัทสิรินทร์กรุ๊ปหรอก”
“ค่ะๆ พลอยจะคอยดูนะคะว่าฝีมือต้มบะหมี่ระดับประธานบริหาร จะอร่อยเท่าบะหมี่ฝีมือเลขาไหม” พลอยไพลินส่งยิ้มหวานประชดประชันส่งไปให้เขา
สิบนาทีผ่านไป
กลิ่นหอมของบะหมี่สำเร็จรูปต้มยำกุ้งก็ลอยโชยออกมาจากมุมครัวเล็กๆ ทิศเหนือยกชามแก้วสองใบมาวางลงบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา ควันฉุยๆ ลอยกรุ่นพร้อมไข่ต้มยางมะตูมและหมูสับที่เขาตั้งใจจัดวางอย่างสวยงาม
คนตัวเล็กชะโงกหน้ามองชามบะหมี่ตรงหน้าด้วยความทึ่ง
“โห้~~ หน้าตาน่าทานมากเลยค่ะ ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าคนระดับคุณจะต้มบะหมี่ออกมาดูดีขนาดนี้”
“ผมบอกแล้วไงว่าอย่ามาดูถูกผม” ชายหนุ่มทรุดตัวนั่งลงข้างๆ เธอ บนโซฟาตัวเดิม ทว่าเว้นระยะห่างไว้เล็กน้อย เขายื่นช้อนและตะเกียบส่งให้เธอ “รีบกินซะ จะได้กินยา แล้วอย่าให้ซุปกระเด็นโดนผ้าพันแผลล่ะ ไม่งั้นผมจะหักเงินเดือนข้อหาซุ่มซ่าม”
“เอะอะก็หักเงินเดือนตลอดเลยนะคะ” พลอยไพลินเอ่ยบ่นพึมพำ แต่ก็รับตะเกียบมาถือด้วยมือข้างที่ไม่ได้เจ็บอย่างยากลำบากเล็กน้อย เธอพยายามจะคีบเส้นบะหมี่เข้าปาก แต่เพราะต้องใช้มือข้างที่ไม่ถนัด เส้นบะหมี่จึงลื่นหลุดจากตะเกียบหล่นลงชามดังจ๋อม
ทิศเหนือมองภาพนั้นแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ ชายหนุ่มหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดมุมปากให้เธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะคว้าชามของเธอมาถือไว้
“จะทำอะไรคะ?”
“เป่าให้ มันร้อน เดี๋ยวลิ้นพอง” ทิศเหนือใช้ช้อนตักเส้นบะหมี่พร้อมน้ำซุปขึ้นมา เป่าลมเบาๆ สองสามทีจนอุ่นกำลังดี แล้วยื่นมาจ่อที่ปากของคนตัวเล็ก “อ้าปาก”
พลอยไพลินเบิ่งตากว้าง หัวใจเต้นรัวขึ้นมาทันที ใบหน้าหวานเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่
“พะ...พลอยทานเองได้ค่ะ”
“ผมสั่งให้อ้าปาก” ทิศเหนือเอ่ยน้ำเสียงดุๆ “หรือจะให้ผมใช้ปากป้อน? เลือกเอา”
“ท่านประธาน!” พลอยไพลินอุทานเสียงหลง หน้าแดงแทบจะกลายเป็นลูกตำลึงสุก เธอรีบอ้าปากรับบะหมี่คำนั้นเข้าปากทันทีเพื่อตัดบท รสชาติกลมกล่อมเผ็ดเปรี้ยวกำลังดีทำเอาหญิงสาวตาโต “อร่อยมากเลยค่ะ แอบใส่สูตรลับอะไรลงไปหรือเปล่าคะเนี่ย”
“ฝีมือล้วนๆ” ทิศเหนือยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ชายหนุ่มตั้งใจตักบะหมี่เป่าลมแล้วป้อนเธอทีละคำ สลับกับกินชามของตัวเองไปด้วย บทสนทนาเล็กๆ และเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นในห้องพักที่เคยเงียบเหงา จนกระทั่งบะหมี่ทั้งสองชามหมดเกลี้ยง
พอกินอิ่ม ทิศเหนือก็จัดการยกชามและอุปกรณ์ไปล้างในซิงค์ทันที เขาเช็ดทำความสะอาดเคาน์เตอร์ครัวเล็กๆ จนเงาวับ รวบรวมถุงพลาสติกและขยะทั้งหมดไปทิ้งที่ถังขยะด้านนอกห้องให้อย่างเรียบร้อย พลอยไพลินได้แต่นั่งมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกอบอุ่น
แต่ในตอนที่ชายหนุ่มเดินกลับเข้ามาในห้องเตรียมจะหยิบเสื้อสูทกลับ
ซ่าาาาา!
เสียงสายฝนก็กระหน่ำตกลงมาจากฟ้าอย่างไม่มีปี่มีขุย สายฝนโปรยปรายปะทะกระจกหน้าต่างห้องดังระงม พายุหมุนพัดกิ่งไม้พลิ้วไหวอย่างรุนแรง
พลอยไพลินมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะหันมามองเจ้านายหนุ่มของตัวเอง
“ตกหนักมากเลยค่ะ มองไม่เห็นทางเลย อย่าเพิ่งกลับเลยนะคะ ขับรถช่วงฝนตกหนักแบบนี้มันอันตราย รอให้ฝนซาลงกว่านี้อีกนิดค่อยกลับดีกว่าค่ะ”
ทิศเหนือชะงักมือที่กำลังจะหยิบเสื้อสูท เขาหันมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นฟ้าแลบและสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก ก่อนจะหันกลับมาสบตาคนตัวเล็ก
“คุณเป็นห่วงผมหรือไง?”
“กะ...ก็ต้องห่วงสิคะ” พลอยไพลินตอบเสียงแผ่ว “คุณเป็นเจ้านายพลอยนะ เกิดเป็นอะไรขึ้นมา ใครจะจ่ายเงินเดือนพลอยล่ะคะ”
“หึ! ยัยแมวเจ็บ” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ แต่ริมฝีปากกลับคลี่รอยยิ้มพอใจ เขายอมวางเสื้อสูทลงที่เดิม เดินมาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาข้างเธอเหมือนเดิม
ครืด~~ ครืด~~
ยังไม่ทันไร เสียงโทรศัพท์มือถือของทิศเหนือก็ดังขึ้นมา ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดูพบว่าเป็นสายจากวิภา เลขาอีกคนของเขา
“ว่าไงวิภา”
(ท่านประธานคะ พอดีมีเอกสารอนุมัติงบประมาณโครงการเฟสใหม่ด่วนมากจากบอร์ดบริหารค่ะ เขาต้องการลายเซ็นอนุมัติภายในเย็นนี้ แต่ที่ออฟฟิศฝนตกหนักมาก วิภาไม่แน่ใจว่าท่านประธานจะกลับเข้าบริษัทไหม)
“เอาอย่างนี้ ส่งเอกสารทั้งหมดเข้ามาทางอีเมลของพลอยไพลินเลย เดี๋ยวผมรีบเซ็นอนุมัติแล้วส่งกลับไปให้”
(รับทราบค่ะท่านประธาน เดี๋ยววิภาจัดการส่งเข้าอีเมลคุณพลอยทันทีค่ะ)
ชายหนุ่มกดวางสาย แล้วหันไปมองเลขาตัวเล็กทันที
“ขอยืมไอแพดคุณหน่อย เอกสารด่วนเข้า”
“ได้ค่ะ อยู่ตรงหัวเตียง เดี๋ยวพลอยไปหยิบให้นะคะ” พลอยไพลินกำลังจะลุกขึ้นยืน
“ไม่ต้อง ลุกทำไม แขนเจ็บอยู่ ผมเดินไปหยิบเองได้”
ร่างสูงยันตัวลุกขึ้นเดินตรงไปยังเตียงนอนของเธอ หยิบไอแพดบนโต๊ะข้างหัวเตียงกลับมานั่งที่โซฟา
เพียงครู่เดียวแจ้งเตือนอีเมลใหม่ก็ดังขึ้น เขาเปิดเอกสารอนุมัติงบประมาณ อ่านรายละเอียดอย่างถี่ถ้วนและจริงจัง นัยน์ตาคมเข้มจดจ่ออยู่กับหน้าจอด้วยความโปรเฟสชันแนล สมกับเป็นประธานบริหารสิรินทร์กรุ๊ป
พลอยไพลินมองภาพเขารับบททำงานอย่างตั้งใจแล้วแอบอมยิ้ม เธอจัดการแกะซองยาแก้ปวดและยาลดอักเสบตามที่หมอสั่ง กินเข้าไปพร้อมน้ำดื่ม ก่อนจะรู้สึกว่าง่วงเพราะฤทธิ์ยา
“ท่านประธานคะ... พลอยขอนอนพักแป๊บนึงนะคะ”
“อืม ไปนอนบนเตียงดีๆ ไป” ทิศเหนือเอ่ยตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอไอแพด “อย่านอนขดบนโซฟา เดี๋ยวปวดหลัง”
“ค่ะ”
