บทที่ 14 ตอนที่ 14 พี่เหนือ
ตอนที่ 14 พี่เหนือ
บรรยากาศภายในห้องเล็กๆ เต็มไปด้วยความอบอุ่น เสียงพูดคุยตอบโต้ประชดประชันกันเบาๆ ดังขึ้นเป็นระยะ จนกระทั่งโจ๊กหมดถ้วย ทิศเหนือรับน้ำมาดื่มปิดท้าย ก่อนที่ฤทธิ์ยาลดไข้จะเริ่มออกฤทธิ์ ทำให้เปลือกตาของชายหนุ่มเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ
“ยาออกฤทธิ์แล้วใช่ไหมคะ?” พลอยไพลินเอ่ยถาม พลางรับถ้วยโจ๊กมาถือไว้ “นอนพักบนโซฟานี่แหละค่ะ เดี๋ยวพลอยปรับโซฟาให้ หรือว่าจะไปนอนบนเตียงพลอยไหมคะ?”
“ไม่...” ทิศเหนือตอบเสียงแผ่ว เอนกายลงนอนบนโซฟานุ่มตามเดิม “ผมไม่อยากนอนเตียงเดียวกับคุณ นอนตรงนี้แหละ”
พลอยไพลินดึงผ้าห่มผืนนุ่มขึ้นมาคลุมทับร่างสูงใหญ่ให้อีกครั้ง จัดหมอนรองศีรษะให้เขานอนสบายที่สุด หญิงสาวย่อตัวลงข้างโซฟา มองใบหน้าคมเข้มที่เริ่มผ่อนคลายลง
“ขอบคุณนะคะ...” เธอเอ่ยพึมพำเสียงเบา
“ขอบคุณเรื่องอะไร?” ทิศเหนือปรือตาขึ้นมองเธอเล็กน้อย
“ขอบคุณที่เมื่อวานขนของมาให้เต็มห้อง ขอบคุณที่ต้มบะหมี่ให้กิน” พลอยไพลินยิ้มหวาน
ทิศเหนือนิ่งฟังคำพูดหวานหูของเลขาตัวเล็ก นัยน์ตาคมที่เคยแข็งกร้าวจ้องมองเธอด้วยความอ่อนโยน เขาค่อยๆ ยื่นมือหนาที่ร้อนผ่าวออกมาจากใต้ผ้าห่ม กุมมือเรียวเล็กของเธอไว้หลวมๆ
“ยัยซื่อบื้อ” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลจนคนฟังใจกระตุก
“ท่านประธาน...”
“เรียกชื่อผม” ทิศเหนือเอ่ยเสียงแผ่วลงเรื่อยๆ ด้วยความง่วงจากฤทธิ์ยา “เวลาอยู่กันสองคน... เลิกเรียกท่านประธานได้แล้ว”
“แล้วจะให้พลอยเรียกว่าอะไรคะ?”
“เรียก... พี่เหนือ”
ชายหนุ่มเอ่ยประโยคนั้นออกมาเบาๆ ก่อนที่เปลือกตาสวยจะค่อยๆ ปิดลง ลมหายใจเข้าออกเริ่มสม่ำเสมอ เป็นสัญญาณว่าประธานหนุ่มได้เข้าหลับใหลเพราะฤทธิ์ยาไปเรียบร้อยแล้ว โดยที่มือหนายังคงกุมมือเรียวเล็กของเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
คนตัวเล็กนั่งค้างอยู่ในท่าเดิม หัวใจดวงน้อยพองโตจนแทบจะทะลักออกมาด้านนอก หญิงสาวมองคนตัวโตที่นอนหลับสนิทอยู่บนโซฟา สลับกับมองมือของเขาที่กุมมือเธอไว้
“พี่เหนือเหรอคะ” พลอยไพลินเอ่ยพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะคลี่รอยยิ้มละมุนออก
เธอไม่ได้ดึงมือออก พลอยไพลินใช้นิ้วเรียวสวยกระชับจับตอบมือหนาของเขาไว้เบาๆ นั่งเฝ้าไข้คนป่วยปากแข็งอยู่ข้างโซฟาไม่ห่างไปไหน
หญิงสาวแอบใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหลังมือที่อุ่นจัดของเขาเบาๆ ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาคนเดียวเมื่อนึกถึงคำพูดก่อนหลับของเขา
‘เรียก... พี่เหนือ’
“สั่งเก่งจริงๆ ขนาดป่วยจนไข้ขึ้นสูงยังจะหาทางสั่งให้อีกนะ...” พลอยไพลินพึมพำกับตัวเองเบาๆ พร้อมย่นจมูกใส่คนหลับอย่างเอ็นดู
สองชั่วมองผ่านไป
ลมหายใจสม่ำเสมอของทิศเหนือเริ่มเปลี่ยนเป็นฟึดฟัด ร่างสูงใหญ่ขยับตัวเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม เปลือกตาหนาค่อยๆ ปรือขึ้นอย่างยากลำบาก ฤทธิ์ยาลดไข้เริ่มทำให้เหงื่อซึมออกมาตามไรผมและกรอบหน้าคมเข้ม
พลอยไพลินที่กำลังนั่งไถโทรศัพท์มือถืออ่านเอกสารงานเงียบๆ รีบละสายตาทันทีเมื่อเห็นว่าคนป่วยเริ่มรู้สึกตัว
“ตื่นแล้วเหรอคะ... พี่เหนือ?” หญิงสาวเอ่ยถามเสียงเรียบ ลองเรียกสรรพนามใหม่ตามคำสั่งเขาเบาๆ ด้วยความเขินเล็กน้อย
ทิศเหนือชะงักไปเสี้ยววินาที นัยน์ตาคมที่ยังฉ่ำปรือด้วยพิษไข้หันมาจ้องมองใบหน้าหวานตรงๆ ความรู้สึกวูบวาบและจังหวะหัวใจที่กระตุกเกร็งอย่างแรงทำให้อาการปวดหัวเมื่อครู่หายไปแทบจะทันที ชายหนุ่มพยายามทำสีหน้าให้เรียบนิ่งที่สุด ทั้งที่แก้มเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ
“คุณ... เรียกผมว่าอะไรนะ?” ทิศเหนือขมวดคิ้ว เอ่ยถามเสียงแหบแห้ง
“ก็... เรียกพี่เหนือไงคะ” พลอยไพลินส่งยิ้มหวานประชดประชันเบาๆ “ก็เมื่อกี้มีคนงอแงก่อนหลับ สั่งให้พลอยเรียกว่าพี่เหนือไม่ใช่เหรอคะ? หรือว่าตื่นมาแล้วสติกลับคืนมา เลยเลิกเป็นเด็กดื้อ จะให้พลอยกลับไปเรียกว่า... ท่านประธานจอมเผด็จการ เหมือนเดิมดีคะ?”
“ยัยซื่อบื้อ” ทิศเหนือยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงเบาะโซฟาช้าๆ ชายหนุ่มยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ “ผมไม่ได้งอแงสักหน่อย แค่... ตัดรำคาญสรรพนามทางการเวลาอยู่กันสองคนต่างหาก”
“เหรอคะ~~ ตัดรำคาญเนอะ” พลอยไพลินลากเสียงยาว ลุกขึ้นไปยกแก้วน้ำอุ่นมายื่นให้เขา “เช็กไข้หน่อยค่ะ ดื่มน้ำก่อน แล้วลองวัดไข้ดูว่าลดลงบ้างหรือยัง”
ทิศเหนือรับแก้วน้ำมาดื่มจนหมด ชายหนุ่มจ้องมองมือเล็กที่ยื่นปรอทวัดไข้ดิจิทัลมาจ่อตรงหน้าผากเขาอย่างตั้งอกตั้งใจ ระยะห่างที่ใกล้กันจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ ทำให้คนป่วยปากแข็งต้องเบือนหน้าหนีเล็กน้อย
ติ๊ด!
“37.8 องศาค่ะ” พลอยไพลินอ่านตัวเลขบนหน้าจอ “ไข้ลดลงมาจากเมื่อเที่ยงนิดหน่อยแล้วค่ะ แต่ก็ยังถือว่ามีไข้อยู่นะ”
“ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ได้เป็นอะไรมาก” ทิศเหนือสวนทันควัน นัยน์ตาคมตวัดมองแผลที่แขนของเธอ “แล้วแขนคุณล่ะ? ต้มโจ๊ก ต้มบะหมี่ ยกน้ำไปมาแบบนี้ ผ้าพันแผลเปียกหรือเปล่า เจ็บแผลขึ้นมาอีกไหม”
พลอยไพลินชะงัก ชูแขนข้างที่พันผ้าให้เขาดู
“ไม่เปียกค่ะ พลอยระวังอย่างดี พี่เหนือไม่ต้องมาเนียนเปลี่ยนเรื่องห่วงคนอื่นเลยนะคะ ตอนนี้ตัวเองเป็นคนไข้อยู่แท้ๆ”
“ผมไม่ได้เปลี่ยนเรื่อง” ทิศเหนือเบือนหน้าหนีสายตารู้ทันของเธอทันที “ผมแค่... ถามตามหน้าที่เจ้านาย เดี๋ยวเลขาขี้เกียจจะเอาเรื่องแผลมาอ้างลาหยุดยาว”
“ปากร้ายเหมือนเดิมไม่มีตกเลยนะคะ” พลอยไพลินย่นจมูกใส่ “ไข้ลดลงแค่เนี้ย ปากคอกลับมาไม่รับประทานเหมือนเดิมแล้วเหรอคะ”
“พลอยไพลิน! คุณกล้าด่าผมเหรอ” ทิศเหนือเอ่ยเสียงแข็งใส่ทันที แต่ไร้ซึ่งรังสีความน่ากลัว
“ไม่ได้ด่าค่ะ แค่วิเคราะห์ตามจริง” พลอยไพลินยิ้มกวนๆ เดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่มาชุบน้ำอุ่นบิดหมาดๆ “มาค่ะ เช็ดตัวอีกรอบ เหงื่อออกเต็มตัวแล้ว เดี๋ยวจะได้สบายตัวขึ้น”
ทิศเหนือนั่งนิ่งยอมให้อีกฝ่ายใช้ผ้าขนหนูเช็ดตามใบหน้า ลำคอ และท่อนแขนอย่างว่าง่าย แม้ปากจะชอบดุ ชอบตวาด แต่สายตาคมเข้มกลับจ้องมองทุกการกระทำของคนตัวเล็กด้วยความหลงใหลอย่างที่ไม่เคยคิดจะมอบให้ใครในชีวิต
“มองอะไรขนาดนั้นคะ” พลอยไพลินเอ่ยถามเมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาที่ร้อนแรง ที่จ้องมองเธอไม่วางตา
“มองคนซื่อบื้อ” ทิศเหนือเอ่ยเสียงเรียบ “ทำไม? มองไม่ได้หรือไง”
“มองได้ค่ะ แต่จ้องขนาดนี้ พลอยก็เกร็งเป็นนะ” หญิงสาวเอ่ยบ่นอุบอิบ วางผ้าขนหนูลงในกะละมัง “หิวหรือยังคะ เย็นป่านนี้แล้ว พลอยจะไปหาอะไรอ่อนๆ ให้ทานอีก”
“ไม่อยากกินของอ่อนๆ แล้ว” ทิศเหนือเอ่ยขัดขึ้น “อยากกินอาหารปกติ ผมเริ่มมีแรงแล้ว”
“คนป่วยห้ามขัดใจหมอจำเป็นค่ะ” พลอยไพลินเอ่ยดุกลับทันควัน “ต้องกินข้าวต้มหรือโจ๊กอีกสักมื้อ คืนนี้กินยาแล้วนอนพัก พรุ่งนี้เช้าถึงจะอนุญาตให้กินอาหารปกติได้”
“คุณนี่มัน... จริงๆ เลยนะพลอยไพลิน” ทิศเหนือถอนหายใจยาวๆ “ใครกันแน่ที่เป็นเจ้านาย ใครกันแน่ที่เป็นเลขา?”
“ตอนนี้พลอยเป็นผู้ปกครองคนป่วยค่ะ” พลอยไพลินเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย “ถ้าพี่เหนือไม่ยอมกินข้าวต้มดีๆ พลอยจะโทรฟ้องคุณครามจริงๆ ด้วย คราวนี้จะให้คุณครามบุกมาลากตัวพี่เหนือไปโรงพยาบาลเลย คอยดูสิ”
“คุณกล้า?” ทิศเหนือขมวดคิ้วเข้ม ยื่นหน้าเข้าไปใกล้คนตัวเล็กจนปลายจมูกแทบจะชนกัน “ลองโทรสิ... ถ้าคุณโทรหาไอ้คราม ผมจะหักเงินเดือนคุณสองเท่า”
“เอะอะก็หักเงินเดือนตลอดเลยนะคะ” พลอยไพลินเอ่ยพูด ไม่ยอมถอยหนีแม้แต่น้อย “คนอะไร ปากร้าย เผด็จการ เอาแต่ใจ ที่สำคัญ... ปากแข็งที่หนึ่งเลย”
ทิศเหนือจ้องมองริมฝีปากบางที่กำลังขยับพูดแจ้วๆ ประชดประชันเขาไม่หยุด นัยน์ตาคมเข้มฉายแววไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ชายหนุ่มยกมือหนาขึ้นจับสันกรอบหน้าหวานของเธอไว้เบาๆ
“ประชดเก่งนักนะยัยซื่อบื้อ ถ้ายังไม่หยุดประชดผมอีกคำเดียว... ผมจะลงโทษคุณด้วยวิธีของผมจริงๆ ด้วย”
พลอยไพลินชะงักทันที หัวใจดวงน้อยเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาเอาให้ได้ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นัยน์ตาคู่สวยสบเข้ากับดวงตาคมเข้มที่เต็มไปด้วยความจริงจังของประธานบริหารหนุ่ม
“ทะ...ลงโทษอะไรคะ?”
ทิศเหนือยกยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย รอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำเอาคนมองแทบละลาย
“อยากรู้ก็ลองประชดอีกคำสิ...”
พลอยไพลินเม้มริมฝีปากแน่น รีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองไว้ทันที ตาโตเท่าไข่ห่าน ทำเอาคนป่วยปากแข็งถึงกับหลุดหัวเราะในลำคอด้วยความชอบใจ
“ดีมาก... รู้จักกลัวซะบ้าง” ชายหนุ่มละมือออกจากใบหน้าหวาน ลูบหัวเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดูอย่างลืมตัว “ไปต้มข้าวต้มมา ผมจะยอมกินก็ได้”
พลอยไพลินรีบยันตัวลุกขึ้นยืน ใบหน้าแดงไปจนถึงใบหู เธอรีบก้าวเดินหนีเข้าครัวไปทันที ทิ้งให้ประธานบริหารหนุ่มจอมเผด็จการนั่งมองตามแผ่นหลังบางด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอย่างห้ามไม่อยู่
