บทที่ 2 ตอนที่ 2 กาแฟแก้วโปรด
ตอนที่ 2 กาแฟแก้วโปรด
#เวลา 13:45 น.
อีกสิบห้านาทีจะถึงเวลาดีลธุรกิจพันล้านกับนักลงทุนฮ่องกง
บริเวณหน้าห้องทำงานประธาน พลอยไพลินกำลังจัดเตรียมเอกสารสรุปขั้นตอนสุดท้ายอย่างคล่องแคล่ว อยู่ๆ ประตูบานใหญ่ก็เปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของทิศเหนือที่เดินหน้าบึ้งออกมา ใบหน้าหล่อเหลาดูอิดโรยเล็กน้อย
เขาเดินมาหยุดที่หน้าโต๊ะเลขา กระแทกแก้วกาแฟเซรามิกสีดำลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง
“นี่มันกาแฟอะไร?” ทิศเหนือเอ่ยถามน้ำเสียงเข้มขึ้น
ทำให้หญิงสาวรีบเงยหน้าขึ้น มองแก้วกาแฟสลับกับใบหน้าบึ้งตึงของบอส
“กาแฟดำร้อน ไม่ใส่น้ำตาล แบบที่ท่านประธานดื่มทุกวันค่ะ มีอะไรผิดพลาดตรงไหนหรือเปล่าคะ?”
“ผิดพลาดทุกตรง!!” ทิศเหนือเอ่ยพูดเสียงดัง พลางกอดอก “วันนี้รสชาติมันห่วยแตกมาก ขมเกินไป แถมยังไม่กลมกล่อม คุณเปลี่ยนยี่ห้อเมล็ดกาแฟหรือไง? หรือว่าแอบลดเกรดเพื่อโกงงบประมาณบริษัท”
“งบประมาณซื้อกาแฟของท่านประธาน พลอยบันทึกบัญชีส่งฝ่ายการเงินทุกเม็ดค่ะ ไม่เคยโกง” พลอยไพลินเอ่ยตอบกลับน้ำเสียงนิ่งทันที “และเรียนตามตรงว่า... นี่คือเมล็ดกาแฟถุงเดิม เครื่องชงเครื่องเดิม และคนชงก็คนเดิมค่ะ”
“ถ้าทุกอย่างเหมือนเดิม งั้นก็แปลว่าฝีมือคุณตก!” ทิศเหนือพาลอย่างไร้เหตุผล “ถ้าเรื่องแค่นี้ยังทำให้ถูกใจผมไม่ได้ ผมคงต้องคิดเรื่องเปลี่ยนเลขา... หรือประเมินเงินเดือนคุณใหม่จริงๆ แล้วล่ะ”
พลอยไพลินไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกกับคำขู่ยอดฮิตของเขา เธอเพ่งมองรอยคล้ำจางๆ ใต้ตาของชายหนุ่ม รวมถึงท่าทางที่ดูตึงเครียดเกินกว่าปกติ ข้อมูลในหัวประมวลผลทันที
เมื่อคืนเขาโทรหาเธอตอนตีสอง... และไฟล์งานล่าสุดที่เขาส่งเข้าอีเมลเธอคือตอนตีห้าสี่สิบห้า
“ท่านประธานคะ” พลอยไพลินยันตัวลุกขึ้นยืน ดึงลิ้นชักโต๊ะทำงานแล้วหยิบขวดแก้วใบเล็กสีชาขวดหนึ่งออกมาวางข้างแก้วกาแฟ “เมื่อคืนนอนไปกี่ชั่วโมงคะ?”
ทิศเหนือชะงักยืนนิ่ง แววตาเลิ่กลั่กไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเก๊กเคร่งขรึมตามเดิม “มันใช่เรื่องที่คุณต้องถามไหม ผมกำลังพูดเรื่องกาแฟห่วยๆ ของคุณอยู่!”
“พลอยกำลังแก้ปัญหาเรื่องกาแฟอยู่ค่ะ” พลอยไพลินหยิบเม็ดยาวิตามินบีรวมและวิตามินซีเข้มข้นออกมาสองเม็ด วางลงบนจานรองแก้ว “เมื่อคืนท่านประธานนอนไปไม่ถึงสามชั่วโมง การอดนอนทำให้ต่อมรับรสเพี้ยน และทำให้สารเคมีในสมองหลั่งความเครียดออกมามากกว่าปกติ... พูดง่ายๆ คือ ท่านประธานกำลังพาลเพราะนอนน้อยค่ะ ไม่เกี่ยวกับกาแฟ”
“พลอยไพลิน!!” ทิศเหนือเอ่ยเรียกชื่อเธอเสียงดัง หน้าเริ่มขึ้นสีด้วยความขัดใจที่โดนรู้ทัน “คุณเป็นเลขาหรือเป็นหมอ? มาวิเคราะห์สมองผมทำไม! ผมบอกว่ากาแฟมันห่วย ก็คือมันห่วย!”
“ถ้าอย่างนั้น พลอยจะไปชงให้ใหม่ค่ะ” พลอยไพลินทำท่าจะหยิบแก้วกาแฟไป
“ไม่ต้อง!” ทิศเหนือคว้ามือเรียวของเธอไว้ทันควันสัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาทำให้พลอยไพลินชะงักไปเล็กน้อย ทิศเหนือสบตาเธอนิ่ง ก่อนจะแสร้งทำเป็นปล่อยมือแล้วเอ่ยบ่นอุบอิบ “ขี้เกียจรอ เสียเวลา เหลืออีกแค่สิบนาทีแขกก็มาแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้น กรุณาทานวิตามินสองเม็ดนี้เข้าไปด้วยค่ะ” พลอยไพลินเลื่อนจานรองที่มีวิตามินไปตรงหน้าเขา “มันจะช่วยดึงความสดชื่นกลับมา และลดอาการ ‘ปากร้ายที่ไม่มีเหตุผล’ ของท่านประธานลงได้บ้างค่ะ นักลงทุนฮ่องกงจะได้ไม่ตกใจกลัวจนหนีกลับประเทศไปซะก่อน”
ทิศเหนือหรี่ตามองเลขาตัวแสบ ปากบอกว่าเชื่อฟังและสุภาพ แต่คำพูดคำจาแต่ละคำตอกกลับเขาได้เจ็บแสบเหลือเกิน
“คุณนี่มัน... ประชดประชันเก่งจริงๆ นะ” ทิศเหนือคาดโทษ
“พลอยพูดด้วยความปรารถนาดีและเป็นห่วงสุขภาพของเจ้านายค่ะ” พลอยไพลินยิ้มหวาน “ทานเถอะค่ะ จะได้พร้อมเข้าประชุม”
ทิศเหนือถอนหายใจยาวอย่างยอมจำนน เขาหยิบวิตามินสองเม็ดเข้าปาก แล้วยกแก้วกาแฟที่เขาเพิ่งด่าว่ารสชาติห่วยแตกขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว ท่าทางนั้นทำให้พลอยไพลินแอบยกยิ้มที่มุมปาก
“ไหนบอกว่าขมจนทานไม่ได้ไงคะ?” พลอยไพลินเย้า
“ผมเสียดายของ!” ทิศเหนือกระแทกแก้วลงตามเดิม เชิดหน้าขึ้น “แล้วก็จำไว้ด้วย ที่ผมยอมกินวิตามินของคุณ ไม่ใช่เพราะผมเชื่อคุณนะ แต่เพราะผมไม่อยากให้คุณเอาเรื่องนี้ไปอ้างอิงเวลาทำงานพลาดบ่ายนี้ต่างหาก”
“ค่ะๆ พลอยทราบดีค่ะท่านประธาน” พลอยไพลินรวบแฟ้มเอกสารทั้งหมดขึ้นมาถือไว้ในอ้อมแขน “เอกสารพร้อมแล้วค่ะ แขกจากฮ่องกงเพิ่งลงจากลิฟต์บริหารมาพอดี เชิญท่านประธานเข้าห้องประชุมได้เลยค่ะ”
ทิศเหนือจัดแจงเนกไทและปกเสื้อสูทให้เข้าที่ ความดุดันและน่าเกรงขามในคราบประธานบริหารหนุ่มสุดเนี้ยบกลับคืนมาเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ในพริบตา เขาเดินนำไปที่ห้องประชุม แต่ก่อนจะผลักประตูเข้าไป เขาหันมาเอ่ยกับเธอเสียงเรียบ
“บ่ายนี้ตั้งใจจดบันทึกให้ดีล่ะพลอย อย่ามัวแต่มองหน้าไอ้นักลงทุนฮ่องกงนั่นจนลืมงาน”
“นักลงทุนวันนี้เป็นคุณหลี่ อายุหกสิบห้าปีนะคะท่านประธาน พลอยจะไปมองทำไมคะ?”
“หกสิบห้าหรือสิบหก ผมก็ไม่ให้มองทั้งนั้นแหละ” ทิศเหนือเอ่ยตัดบทดื้อๆ “มองแค่ผม ฟังแค่เสียงผมก็พอ เข้าใจไหม?”
พูดจบชายหนุ่มก็ผลักประตูเดินเข้าห้องประชุมไปทันที ทิ้งให้เลขาหน้าห้องยืนเหวอไปเพียงครู่เดียว ก่อนจะส่ายหน้าไปมา กับความไร้สาระของบอสหนุ่ม แต่ในใจกลับแอบเต้นแรงขึ้นอย่างผิดปกติ
พลอยไพลินสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาอยู่กับร่องกับรอย ก่อนจะเดินตามแผ่นหลังกว้างของทิศเหนือเข้าไปห้องประชุมขนาดใหญ่ ทันทีที่ประตูเปิดออก คุณหลี่นักลงทุนชาวฮ่องกงพร้อมทีมงานก็ลุกขึ้นยืนต้อนรับด้วยรอยยิ้ม
“ยินดีที่ได้พบครับคุณทิศเหนือ” คุณหลี่เอ่ยทักทายภาษาอังกฤษสำเนียงจีน
“ยินดีเช่นกันครับคุณหลี่ หวังว่าการเดินทางจะราบรื่นดี” ทิศเหนือตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ รอยยิ้มทางธุรกิจถูกแต่งแต้มบนใบหน้าคมเข้มอย่างแนบเนียน ผิดกับคนพาลหน้านิ่งเมื่อห้านาทีก่อนราวกับเป็นคนละคน
การเจรจาเริ่มต้นขึ้นอย่างเข้มข้น ทิศเหนือพรีเซนต์โครงสร้างและผลตอบแทนของโครงการพันล้านได้อย่างเฉียบคมและไร้ที่ติ ทุกคำพูดเด็ดขาด เต็มไปด้วยความมั่นใจ ทว่าในระหว่างที่เขากำลังอธิบายตัวเลขอยู่นั้น สายตาคมกริบกลับลอบมองเลขาสาวที่นั่งข้างๆ เป็นระยะ
พลอยไพลินทำหน้าที่ได้อย่างไร้รอยต่อ ทุกครั้งที่คุณหลี่มีท่าทีไม่เข้าใจคำศัพท์ เธอจะรีบยื่นกระดาษโน้ตสรุปภาษาจีนกวางตุ้งที่เธอเตรียมไว้ส่งให้ทันที ท่าทางอ่อนหวาน คล่องแคล่วของเธอทำให้นักลงทุนรุ่นใหญ่ถึงกับเอ่ยปากชม
“เลขาของคุณทิศเหนือเก่งมากจริงๆ รอบคอบขนาดนี้ หาไม่ได้ง่ายๆ เลยนะครับ” คุณหลี่หันไปพูดกับทิศเหนือด้วยแววตาที่ชื่นชม
“ขอบคุณค่ะคุณหลี่ พลอยแค่ทำตามมาตรฐานที่ท่านประธานตั้งไว้ค่ะ”
ทิศเหนือยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แขนแกร่งแสร้งขยับไปวางบนพนักเก้าอี้ของพลอยไพลินกลายๆ แสดงความเป็นเจ้าของอย่างแนบเนียน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบที่ทำให้คนฟังใจสั่น
“แน่นอนครับคุณหลี่ คนของผม ผมคัดเลือกมากับมือ มาตรฐานเธอสูงเท่าผม และที่สำคัญ...” ทิศเหนือตวัดสายตามามองสบตาพลอยไพลินที่กำลังนั่งตัวเกร็ง “เธอรู้ใจผมที่สุด ชนิดที่ว่าไม่มีใครในโลกนี้มาแทนที่เธอได้อีกแล้ว”
สายตาที่จ้องมองมาเหมือนกับว่าจะกลืนกินเธอ ทำเอาพลอยไพลินแทบระเบิดตัวเองคาห้องประชุม บอสหนุ่มแกล้งกดปลายนิ้วลงบนไหล่บางเบาๆ เป็นสัญญาณเตือน
เตือนให้รู้ว่าไม่ว่าใครจะชื่นชมเธอแค่ไหน แต่สิทธิ์ขาดในตัวเธอยังคงเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว
