บทที่ 8 อย่าตามหา

น้ำเหนือไล่น้องสาวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า นั่งรถทัวร์จากกรุงเทพฯกลับมาเชียงรายใช้เวลามากกว่าสิบชั่วโมง ต่อให้บอกว่าหลับมาบนรถแล้ว แต่มันก็ต้องเมื่อยบ้างล่ะ 

“บอกให้นั่งเครื่องบินมาจะไปรับก็ไม่เอา ดื้ออะไรแบบนี้นะ” น้ำเหนือบ่นพึมพำแล้วคว้าผ้ากั้นเปื้อนมาคาดเอว เขาได้ยินเสียงหัวเราะหวานใสจึงหันไปมอง แล้วก็แสร้งทำตาดุใส่ 

“นี่หัวเราะผมเหรอ”

  ที่จริงก็ทำตาดุใส่ไปอย่างนั้น ทำให้สาวสวยหัวเราะได้น่าดีใจกว่าอีก เขาชอบที่เห็นแองเจิ้ลยิ้มหรือหัวเราะมากกว่าทำหน้าเศร้าหมอง  ความจริงเขาก็ไม่อยากให้เธอมาช่วยงานในร้าน แต่เธออยากทำเอง แล้วการทำงานพวกนี้กลับทำให้หญิงสาวร่าเริงดูมีชีวิตชีวาขึ้น ทำให้เขาไม่กล้าขัดใจ 

แองเจิ้ลมองซ้ายมองขวาไม่มีใครในร้านก็ยื่นหน้าไปใกล้แล้วประทับริมฝีปากกับแก้มเปื้อนเคราบางๆ ของชายหนุ่มชาวไทย ทำให้อีกฝ่ายนิ่งงันไปชั่วขณะ หญิงสาวถอยออกมาแล้วเอียงคอมองเขาก่อนจะยกนิ้วชี้จิ้มปลายจมูกของอีกฝ่ายเบาๆ 

“เป็นอะไรไป ตัวแข็งทื่อเลย”

“แองเจิ้ล!”  เขาทำเป็นดุไปอย่างนั้น แต่หน้าตาแดงก่ำไปหมด 

คนตัวโตหน้าโหดอยู่ในโหมดน่าแดงก็น่ารักเหมือนกันนะเนี้ย! 

“กลัวน้องคะนิ้งรับไม่ได้ หรือว่ายังไม่มั่นใจในตัวแองเจิ้ลคะ”

“ไม่ใช่แบบนั้น” เขายกมือลูบท้ายทอยแก้เขิน

เรื่องของเขากับแองเจิ้ลมันเริ่มจากเมื่อหนึ่งเดือนก่อน  หญิงสาวทักมาจองห้องพักซึ่งก็เหมือนลูกค้าทั่วไป เธอเลือกห้องพักที่มองเห็นวิวแม่น้ำ เมื่อถึงกำหนดวันที่เธอมาถึง เขาไปรับที่สนามบินเหมือนกับลูกค้าคนอื่นๆ หากเขาไม่ได้ไปรับเองก็จ้างคนขับรถที่ไว้ใจได้ไปรับแทน  แต่วันนั้นเขาพอมีเวลาจึงไปด้วยตัวเอง  ปกติเขาไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของนักท่องเที่ยว และธรรมดามากที่เจอนักท่องเที่ยวเบ้ปากเพียงลำพัง แต่สำหรับแองเจิ้ล เธอเหมือนคุณหนูแบบที่เห็นในซีรีย์ ดูเปราะบางพร้อมแตกได้ตลอดเวลา เมื่อมาถึงบ้านที่เช่าไว้ เธอก็ไม่ค่อยออกไปไหน ทำให้เขาเป็นห่วง ไปเคาะเรียกเชิญเธอออกมากินข้าวบ้าง ชวนไปดูโน้นดูนี่บ้าง   แรกทีเดียวให้เธอช่วยรดน้ำสวนผักเล็กๆ ไปมาๆ เธอทำเสียเต็มที่หน้าจนเขาต้องขอร้องให้หยุดมือ

‘ไม่ได้หรือคะ’

‘ได้ แต่คุณเป็นแขก เป็นลูกค้า ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ครับ’

‘แองเจิ้ลนึกว่าเราเป็นเพื่อนกัน’

‘เอ่อ...คุณอยากให้ผมเป็นเพื่อนคุณจริงๆเหรอ’

‘ไม่ได้เหรอคะ’

‘ด้วยความเต็มใจเลยครับ’

น้ำเหนือรู้แค่ว่าเธอมีเรื่องในใจ เขาแค่อยากให้เธอสบายใจ การรู้จักในเวลาอันแสนสั้นแต่เต็มไปด้วยความจริงใจ ทำให้ความรู้สึกที่มีให้พิเศษเกินคำว่าเพื่อน แต่ความรู้สึกพิเศษนี้ไม่ใช่เขาคนเดียวเท่านั้น อีกฝ่ายก็มีใจให้ ก็...ฝ่ายหญิงสารภาพเองก่อนนี่น่า 

ห้าวันก่อนน้องสาวมาปรึกษาเรื่องไปกรุงเทพฯ  ทั้งเรื่องประชุมงานและมีงานเลี้ยงรุ่น ศิศิราทำงานอิสระ เป็นนักแปลและผู้ช่วยงานวิจัย คนอื่นเห็นน้องสาวเขาหมกตัวอยู่ในบ้านไม่ออกมาช่วยงานหน้าร้านก็คิดไปว่าคะนิ้งไม่ทำมาหากิน เรื่องซุบซิบแต่ละวันมีไม่น้อย  เขาไม่อยากให้น้องลำบากใจกับเรื่องที่บ้าน ได้กลับไปเจอเพื่อนบ้าง  เพราะอยู่ที่นี่ศิศิรามีแค่เขาเป็นทั้งเพื่อนและพี่ชาย 

ช่วงเวลาที่น้องสาวไม่อยู่ ความสัมพันธ์ของเขากับแองเจิ้ลก้าวหน้าไปมาก 

นอกจากเปิดใจคุยกันแล้ว ยังเปิดเสื้อคุยกันอีก 

“คิดไม่ดีอยู่แน่ๆเลย”  แองเจิ้ลหัวเราะเสียงใส  น้ำเหนือชอบทำหน้านิ่งขรึมแต่เวลาเขินนั้น ต่อให้หน้านิ่งยังไงก็ยังหน้าแดงอยู่ดี

“ก็ใครทำให้ผมคิดล่ะ” เขายื่นหน้าไปหวังจะจูบริมฝีปากสวยแสนหวาน แต่ก็ชะงักไปทันทีเพราะเสียงประตูร้านเปิดออกพร้อมลูกค้าที่เข้ามาในร้าน 

“เชิญครับ”  น้ำเหนือรีบไปต้อนรับลูกค้า  นอกจากเกสเฮาท์10หลังคานั้นแล้วก็มีร้านคาเฟ่ให้นั่งชิล อาหารและเครื่องดื่มง่ายๆ ลูกค้าก็คนที่มาพักนั้นแหละ

แองเจิ้ลยืนดูน้ำเหนือรับลูกค้า ในร้านยังมีลูกมืออีกคนค่อยช่วยงานในร้าน โทรศัพท์มือถือของเธอสั่นเพราะมีข้อความเข้ามา หญิงสาวหยิบขึ้นมาอ่านข้อความแล้วถอนหายใจหนักหน่วง ตอนแรกที่เดินทางมาเมืองไทยเพราะอยากพักใจก่อนกลับไปเผชิญเรื่องที่ต้องฝืนใจทำ  แม่ของลูกพี่ลูกน้องเป็นคนไทย เธอนับเขาเป็นพี่ชาย แม้ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ แต่สนิมกันมากยิ่งกว่าพี่น้องร่วมสายเลือด   มารดาของเขาเลี้ยงดูเธอมากกว่ามารดาแท้ๆของตัวเองเสียอีก

‘อยู่ที่ไหน’

แองเจิ้ลอ่านข้อความซ้ำไปมาหลายรอบ เบอร์นี้เป็นเบอร์พิเศษที่แม้แต่แม่ของเธอยังไม่รู้ มีเพียง ‘เขา’ ที่รู้เท่านั้น การที่เขาคิดต่อมาด้วยเบอร์นี้แสดงว่า เขารู้แล้วว่าเธอหายไป 

เธอทำให้พี่ชายลำบากแล้ว เขาอุตส่าห์ช่วยเกลี้ยกล่อมให้เธอได้เดินทางพักผ่อนก่อนจะแต่งงานกับคนที่คุณปู่เลือกให้  ใช่ อีกสองเดือนเธอจะแต่งงาน แต่งงานกับคนที่รู้จักเพียงผิวเผิน แต่งานตามหน้าที่เพื่อให้ตระกูลมั่นคง

การแต่งงานที่ไม่มีคำว่ารัก

‘ได้โปรด พี่ต้องรู้ว่าเธอปลอดภัยดี?’

หญิงสาวลังเล เธอรู้ว่าคนตระกูลวูลฟ์มีความสามารถขนาดไหน การค้นหาเธอไม่ใช่เรื่องยาก ที่เขาทักมาคือให้โอกาสเธอแล้ว

หากก่อนหน้านี้เธอไม่ได้พบกับน้ำเหนือ แผนของเธอก็คือบินกลับอังกฤษสวมชุดเจ้าสาวเข้าวิวาห์ตามคำสั่งของท่านปู่  แต่ตอนนี้ เธอได้สัมผัสการใช้ชีวิตอย่างแท้จริง ไม่มีใครรู้จักแองเจิ้ล วูลฟ์  

‘นางฟ้าของพี่ เธออยู่ที่ไหน’

ปลายนิ้วของเธอสั่น ก่อนจะส่งข้อความครั้งสุดท้ายออกไป

‘ฉันสบายดี ได้โปรดอย่าตามหาฉัน ให้ฉันได้ใช้ชีวิตของตัวเอง’

แองเจิ้ลส่งข้อความแล้วปิดโทรศัพท์มือถือ เธอถอดซิมประจำเครื่องออกแล้วเปลี่ยนใช้ซิมสำหรับโทรศัพท์ภายในประเทศ

“มีอะไรหรือเปล่าแองเจิ้ล”   น้ำเหนือเข้ามาทักเมื่อเห็นหญิงสาวเดินหลับมาหลังร้านพักหนึ่งแล้ว เขามักเป็นห่วงเธอเสมอ มีบางอย่างที่เขาสงสัยแต่ไม่กล้าถาม ไม่สิ เขาแค่รอให้วันหนึ่งเธอพูดออกมาด้วยตัวเอง 

หญิงสาวดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมีแววกังวลเต็มเปี่ยม แม้จะส่งยิ้มให้เขาก็ตาม 

“น้ำเหนือ เราไปเที่ยวกันไหม”

“เที่ยวเหรอ?”

“อืม”

“ก็...ถามคะนิ้งก่อนอยู่เฝ้าบ้านคนเดียวได้ไหม”

“โอ้ว! ขอโทษ ฉันลืมเรื่องน้องสาวของคุณไป”

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอโทษ” น้ำเหนือก็อยากพาแองเจิ้ลไปเที่ยวหมู่บ้านชาวเขาอยู่เหมือนกัน