บทที่ 68

ฉันสูดหายใจลึกหลายครั้ง พยายามรวบรวมสติ น้ำตาหยุดไหลเสียที เหลือเพียงดวงตาบวมช้ำกับลำคอที่แสบระบม การอยู่เงียบๆ ข้างฉันของโซเฟียคือสิ่งที่ฉันต้องการพอดี—ไม่มีคำปลอบโยนกลวงๆ มีแค่คนที่ยอมยืนมองความเจ็บปวดของฉันโดยไม่ตัดสิน

“พร้อมไปหรือยัง” โซเฟียถามเสียงอ่อน ยังลูบหลังฉันเป็นวงกลมเล็กๆ “ไปหาที่เงียบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ