บทที่ 138 จัดการได้เร็วขนาดนี้

เด็กหญิงตัวน้อยก้มหน้าก้มตา นิ้วมือเรียวเล็กหมุนกระดุมชุดกระโปรงเล่นไปมาโดยไม่ยอมปริปากพูดอะไรสักคำ

ประกายความหวังในแววตาของภวัตค่อยๆ มอดดับลงทีละน้อย ความรู้สึกอัดอั้นตันใจถาโถมเข้ามา ลูกสาวสุดที่รักของเขายอมพูดคุยกับหมอประวิทย์ แต่ทำไมถึงไม่ยอมพูดกับพ่อแท้ๆ อย่างเขาบ้าง?

เขาหันขวับไปมองประวิทย์...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ