บทที่ 151 แยกกันปฏิบัติ

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอัญชนีในที่สุด

แม้นิคจะไม่ใช่เด็กขี้อ้อนช่างฉอเลาะเหมือนน้องๆ แต่เมื่อได้เห็นภาพความสุขที่อบอวลอยู่ตรงหน้า มุมปากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หม่ามี้เฝ้าคะนึงหาและเป็นห่วงน้องๆ มาโดยตลอด ในที่สุด... ต่อไปนี้หม่ามี้ก็คงไม่ต้องจมอยู่กับความ...