บทที่ 5 แอ๊บน่าสงสาร

ภวัตไม่ได้ใส่ใจหรือแยแสพวกเขาเลยแม้แต่น้อย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นรับสายในห้องส่วนตัวต่อหน้าต่อตาพวกเขาอย่างตรง ๆ แล้วเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยและเย็นชาว่า "มีธุระหรือเรื่องอะไรหรือเปล่า ?"

แพรวาถามอย่างระมัดระวังว่า “ภวัต คุณเจอมาร์คกับมินนี่หรือยังคะ?”

ภวัตไม่ได้ตอบคำถามที่เธอถามออกไปแต่อย่างใด เพียงแต่เอ่ยปากพูดขึ้นมาสั้น ๆ ว่า "ถ้าหากไม่มีเรื่องอะไรอีกแล้ว ก็แค่นี้ก็พอนะ"

“ภวัต คุณโกรธฉันเหรอคะ?” แพรวาพูดพลางสะอึกสะอื้นร้องไห้ออกมา “ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ คือคุณป้าบอกฉันว่าเราคบกันมาหลายปีแล้ว น่าจะแต่งงานกันได้ตั้งนานแล้ว ฉันไม่รู้ว่ามาร์คจะมาแอบได้ยินที่เราคุยกัน ทุกอย่างเป็นความผิดของฉันเอง ถ้ารู้ว่าเขาจะพามินนี่หนีออกจากบ้าน ฉันไม่ไปบ้านคุณตั้งแต่แรกก็ดี...”

เสียงของเธอดังเข้ามาในห้องที่เงียบสงบอย่างชัดเจน

แอนน์ที่นั่งฟังอยู่ก็ค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้นยิ้มเบา ๆ แต่รอยยิ้มที่ปรากฏออกมานั้นกลับดูมีนัยแฝงอยู่อย่างน่ากลัว เธออดกลั้นเอาไว้ไม่ไหวจริง ๆ จึงหันหน้าไปทางนิคแล้วเอ่ยถามขึ้นว่า “พี่ชาย นี่คือสิ่งที่ผู้ใหญ่เรียกว่าพวกแอ๊บน่าสงสารใช่ไหมคะ?”

นิคพยักหน้าอย่างจริงจัง “ใช่ แถมยังเป็นประเภทเกรดต่ำด้วย”

เล่ห์เหลี่ยมกลอุบายในระดับเด็กอนุบาลขนาดนี้เขายังมองออกได้อย่างไม่ยากเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามถึงได้หลงเชื่อและตกกลลูกไม้ตื้น ๆ แบบนี้ได้อย่างไรกัน

กอล์ฟที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นั้นเผลอหลุดหัวเราะขำออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่จนเสียงดังพรืดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

ภวัตเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง เขาก็รีบหุบปากทันที

แพรวาที่อยู่ปลายสายได้ยินเสียงพวกเขาพูดกัน จึงรีบถามว่า “ภวัตคะ เมื่อกี้มาร์คกับมินนี่พูดอยู่เหรอคะ?”

ภวัตไม่ได้ตอบคำถามของเธอ เพียงแต่พูดว่า “ในเมื่อเธอรู้ว่าไม่ควรมาบ้านฉัน ต่อไปก็ไม่ต้องมาอีก เรื่องในวันนี้ ฉันหวังว่าจะไม่มีครั้งต่อไป”

พูดจบ เขาก็ไม่เปิดโอกาสให้แพรวาได้พูดอะไร แล้ววางสายไปทันที

ในขณะเดียวกัน นิคก็วางตะเกียบลงแล้วลุกขึ้นยืน ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เย็นชาและนิ่งสงบของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ ออกมาให้เห็นเลยแม้แต่น้อย แต่แอนน์นั้นรู้ดีอยู่ในใจว่าพี่ชายของเธอโกรธขึ้นมาแล้ว

เธอก็ลุกขึ้นยืนตามไปด้วย

ภวัตใช้มือกุมขมับอย่างจนใจ เขาจับมือลูกสาวไว้แล้วอธิบายว่า “ลูกรัก ไม่ว่าเธอจะเป็นชาเขียวหรือชาแดง พ่อไม่ชอบดื่มชา นั่งลงกินข้าวเถอะนะคนเก่ง”

แม้น้ำเสียงจะอ่อนโยน แต่ก็แฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้

แต่สองพี่น้องไม่หลงกลเขา

นิคพูดเสียงเย็น “ท่านประธาน อย่าคิดว่าเพียงเพราะพวกเราเป็นแค่เด็ก ๆ แล้วท่านจะสามารถหลอกลวงพวกเราได้อย่างง่ายดายนะครับ ถ้าหากท่านไม่ได้มีเจตนาหรือคิดอะไรแอบแฝงเกี่ยวกับเขาอยู่จริง ๆก็คงไม่ไปยุ่งกับเขาทั้งที่รู้ว่าพวกเราไม่ชอบเขาหรอก”

“แล้วแกจะเอายังไง?” ภวัตถาม

“เลิกยุ่งเกี่ยวกัน” นิคทำท่าเหมือนกำลังเจรจา ไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย

“มาร์ค พอได้แล้ว!”

น้ำเสียงของภวัตก็เย็นลง

แต่นิคก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอย

เขาจะปล่อยให้ตัวหายนะแบบนี้มาทำร้ายน้องๆ ของเขาอีกไม่ได้

บรรยากาศในห้องส่วนตัวพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที

กอล์ฟรีบเกลี้ยกล่อมว่า “คุณชายน้อยครับ บริษัทยังไลฟ์กับบริษัทดีแอนด์เคยังมีธุรกิจติดต่อกันอยู่นะครับ แล้วคุณแพรวาก็เป็นผู้จัดการใหญ่ของบริษัทดีแอนด์เค ยังไงก็คงเลิกติดต่อกันไม่ได้หรอกครับ คุณชายน้อยอย่าสร้างเรื่องอีกเลยครับ”

นิคยังคงไม่ยอมถอย เขามองภวัตแล้วพูดว่า “ทำไมล่ะครับ บริษัทยังไลฟ์ขาดความร่วมมือจากบริษัทดีแอนด์เคแล้วจะอยู่ไม่ได้หรือไง? ก็แค่ข้ออ้าง! ถ้าท่านเสียดายเขาขนาดนั้น ก็เชิญตามสบายเลย พวกเราจะไปหาหม่ามี้!”

พูดจบ เขาก็ไถลตัวลงจากเก้าอี้ แล้วตะโกนว่า “น้องสาว ไปกันเถอะ!”

แอนน์ก็ปีนลงไปตามโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ก่อนจะไป เธอยังหันมาพูดกับภวัตประโยคหนึ่งว่า “พ่อเฮงซวย!”

“พอได้แล้ว!”

ภวัตตบโต๊ะดังปัง! ทำเอาถ้วยชามสั่นสะเทือนส่งเสียงดังเกร๊งกร๊าง

แอนน์ที่อยู่ใกล้ที่สุดถึงกับสะดุ้งตกใจ

ภวัตเมื่อรู้ตัวว่าทำให้ลูกสาวตกใจ ก็รีบปลอบว่า “ลูกรัก อย่ากลัวไปเลย พ่อไม่ได้ว่าลูกนะ”

เขาหันไปมองนิคด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “มาร์ค แกจะอาละวาดให้พอใจเลยใช่ไหม? พ่อเคยบอกแล้วไงว่าแม่ของแกตายไปแล้ว แกจะไปหาเขาที่ไหนได้? กลับมานี่!”

เขากลั้นความโกรธไว้ แล้วพูดเสริมว่า “พ่อสัญญาก็ได้ว่าจะรีบจบโปรเจกต์กับบริษัทดีแอนด์เคให้เร็วที่สุด ต่อไปจะไม่ติดต่อกับเขาอีก พอใจหรือยัง?”

นิคเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปดึงแอนน์มาอยู่ข้างตัว จากนั้นจึงมองไปที่ภวัตแล้วพูดเสียงเย็นชาว่า “ถ้างั้นก็รอให้ท่านจัดการให้จบก่อน แล้วค่อยว่ากันอีกที!”

ยังจะมาโกหกเขาอีกว่าหม่ามี้ตายแล้ว

ในตอนนี้นิคโกรธขึ้นมาอย่างจริงจังแล้ว เขาคว้าและจูงมือน้องสาวเอาไว้แน่น ๆ แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างไม่ยักเหลียวหลัง

แต่พอเปิดประตูออกไป ก็มีบอดี้การ์ดสองคนยืนขวางอยู่ข้างหน้า พวกเขากล่าวพร้อมกันว่า “คุณชายน้อย คุณหนูครับ!”

“หลีกไป!” นิคพูดด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

ทั้งสองคนไม่พูดอะไร แต่ก็ไม่ขยับ

นิคหันกลับไปมองภวัต “ท่านประธาน นี่หมายความว่ายังไงครับ จะไปเข้าห้องน้ำก็ไม่ได้เหรอครับ?”

ภวัตถูกพวกเขากวนประสาทจนไม่อยากจะพูดอะไรแล้ว เขาโบกมือทีหนึ่ง บอดี้การ์ดจึงยอมหลีกทางให้

นิคจูงมือน้องสาวแล้ววิ่งออกไป

กอล์ฟเอ่ยขึ้นว่า "ท่านประธานครับ ท่านไม่รู้สึกบ้างเลยหรือครับว่าคุณชายน้อย ๆ กับคุณหนูทั้งสองคนนั้นดูมีอะไรแปลก ๆ ผิดปกติอยู่"

ภวัตเอ่ยขึ้นว่า "จะบอกว่าแปลกนั้นก็ยังถือว่าน้อยเกินไปอยู่ดี เจ้าเด็กมาร์คคนนั้นน่ะ ไม่เคยมีวันไหนที่ดูปกติธรรมดาเลยแม้แต่วันเดียว"

เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมลูกชายของภวัตอย่างเขาถึงได้มีนิสัยต่อต้านไปซะทุกอย่าง ไม่เหมือนเขาเลยสักนิด

แต่การที่ได้มองเห็นลูกสาวของตนค่อย ๆ ฟื้นตัวและดีขึ้นมาทีละน้อยนั้น ก็ถือเป็นเรื่องที่ดีและน่ายินดีอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

กอล์ฟถามอีกครั้ง “คุณชายน้อยกับคุณหนูออกไปแล้ว ต้องให้คนตามไปไหมครับ?”

“ไม่ต้อง มาร์คไม่ชอบให้ใครตาม แกจัดคนไปเฝ้าทุกทางออกของโรงแรมก็พอ อย่าให้พวกเขาหนีไปได้อีก”

…

เมื่อเทียบกับสองพี่น้องคู่นี้ สองพี่น้องฝั่งอัญชนีมีความสุขกว่ามาก

อัญชนีและยูริกินข้าวไปคุยเรื่องงานไปเป็นครั้งคราว และบางครั้งก็เผลอเอ่ยชื่อภวัตขึ้นมา

แม้ว่าอัญชนีจะไม่อยากพูดถึงผู้ชายคนนี้และพยายามเปลี่ยนเรื่องอยู่เสมอ แต่คนพูดไม่ได้ตั้งใจ คนฟังกลับใส่ใจ

มาร์ครู้สึกและตระหนักได้ในทันทีเลยว่าอัญชนีกับภวัตซึ่งเป็นพ่อของเขานั้นจะต้องเคยรู้จักกันมาก่อนอย่างแน่นอน

และเมื่อสังเกตดูจากสีหน้าและแววตาของเธออย่างละเอียดแล้ว เธอกับพ่อของเขาจะต้องมีเรื่องราวบางอย่างที่ปิดบังซ่อนเร้นและพูดออกมาไม่ได้แอบแฝงอยู่อย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ความรู้สึกผูกพันอย่างอธิบายไม่ถูกที่มินนี่น้องสาวของเขามีต่อเธอ

ประกอบกับยังมีพี่น้องอีกคู่หนึ่งที่หน้าตาเหมือนกับพวกเขาราวกับแกะ

จากสัญญาณและเงื่อนงำต่าง ๆ เหล่านี้ที่ปรากฏออกมา ทำให้เขาเกือบจะมั่นใจได้อย่างเต็มเปี่ยมแล้วว่าอัญชนีคนนี้นั้นคือหม่ามี้ของเขาอย่างแน่นอน

ความรู้สึกนี้มันช่างน่าอัศจรรย์และสวยงามเหลือเกิน

ดังนั้นหลังจากกินอิ่มแล้ว เขาก็เข้าไปอ้อนอยู่ในอ้อมกอดของอัญชนี เอาหัวเล็ก ๆ น้อย ๆ ถูไถเข้าไปมาอย่างไม่หยุดหย่อน ปากก็ร้องเรียกหม่ามี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่มีทีท่าจะหยุด แถมยังยิ้มอย่างมีความสุขและเบิกบานราวกับคนที่ไม่รู้อะไรเลย

อัญชนีรู้สึกว่าวันนี้ลูกชายคนนี้ดูติงต๊องไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วหันไปถามยูริว่า "กินกันมาจนเกือบอิ่มแล้ว งั้นเราเดินทางกลับกันได้เลยเถอะนะ นั่งเครื่องบินมาทั้งวันแบบนี้ก็รู้สึกเหนื่อยล้าจริง ๆ อยู่เหมือนกัน"

“ได้สิ”

ยูริเรียกพนักงานมาคิดเงิน

ตอนนั้นเอง มินนี่ก็ดึงแขนเสื้อมาร์ค แต่ไม่ได้พูดอะไร

แต่มาร์ครู้ว่าน้องสาวคิดอะไรอยู่ จึงพูดกับอัญชนีว่า “หม่ามี้ครับ แม่ทูนหัว น้องสาวอยากไปเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวผมพาเธอไปเองครับ”

ตอนนี้เขาสามารถเรียกคำเรียกทั้งสองนี้ได้อย่างคล่องปากแล้ว

อัญชนี: “ไปสิ ระวังตัวด้วยนะ รอพวกเธอกลับมาแล้วเราค่อยกลับบ้านกัน”

“ได้เลยครับ!”

มาร์คขานรับ

ในตอนนั้น เขาคงลืมไปแล้วว่าตัวเองยังมีพ่ออีกคน

สองพี่น้องจูงมือกันเดินไปทางห้องน้ำ

ในขณะเดียวกัน พี่น้องอีกคู่หนึ่งก็เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ

ตรงหัวมุมทางเลี้ยว ไม่มีใครสังเกตเห็น ได้ยินเพียงเสียงดัง ‘ปัง’ สองพี่น้องก็ชนเข้ากันอย่างจัง

มาร์คและนิคต่างล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกัน

แอนน์กับมินนี่ก็ชนกัน แต่แอนน์ว่องไวกว่า พอเห็นว่ามินนี่กำลังจะล้ม เธอก็รีบยื่นมือไปดึงไว้ทันที ตอนนั้นเองเธอถึงได้สังเกตเห็นว่าเด็กผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าหน้าตาเหมือนกับเธอราวกับแกะ

“เธอคือ... มินนี่เหรอ?” แอนน์ถาม

มินนี่ไม่ได้เอ่ยปากตอบอะไรออกมาเลย เพียงแต่ยืนนิ่ง ๆ อยู่กับที่แล้วจ้องมองไปที่แอนน์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและใคร่รู้อยากทราบ

ส่วนเด็กผู้ชายทั้งสองคนที่ล้มนอนอยู่บนพื้นนั้น แม้ว่าจะเตรียมใจและรับรู้มาล่วงหน้าแล้วว่าบนโลกใบนี้มีคนอีกคนหนึ่งที่มีหน้าตาเหมือนกับตัวเองแบบเป๊ะ ๆ ทุกอย่าง

แต่พอมาได้เจอหน้ากันอย่างตรง ๆ แบบนี้จริง ๆ ก็ยังคงมีอยู่บ้างที่ตั้งตัวรับมือไม่ทัน และรู้สึกขึ้นมาว่าความรู้สึกแปลก ๆ แบบนี้มันช่างน่ามหัศจรรย์อย่างยิ่งจริง ๆ

สุดท้ายมาร์คก็เป็นฝ่ายเปิดปากก่อน “นายคือ... นิคเหรอ?”