บทที่ 11 หลบหน้า
EP11.หลบหน้า
รุ่งเช้าของอีกวัน
มาติเนสขมวดคิ้วยุ่งเหยิงตั้งแต่เช้า เมื่อแม่บ้านสาวของเขาไลน์มาบอกว่าขอเปลี่ยนตารางงานหมดทั้งเดือน นาริกาบอกว่าเนื่องจากเธอต้องอ่านหนังสือเพื่อเตรียมตัวสอบจึงอยากจัดตารางชีวิตใหม่ เขาเองก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก นอกเสียจากว่า ตารางงานใหม่ของเธอ ไม่มีวันไหนที่ทำงานตรงกับวันที่เขาอยู่ห้องเลย ให้ตายเถอะ!
“แบบนี้เขาเรียกว่าหลบหน้ากันชัดๆ!”
“นายว่าอะไรนะครับ” วิวที่กำลังขับรถอยู่หันมาถามเพราะเขาได้ยินเจ้านายบ่นอะไรแว่วๆ
“เปล่า”
ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ลงบนตักตามเดิม ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะหันออกไปมองนอกหน้าต่าง ตอนนี้เขากำลังเดินทางไปทำงานที่คาสิโน หลังจากหยุดไปเต็มๆหนึ่งวัน ก็ต้องกลับมารับผิดชอบหน้าที่ตามเดิม
ใช้เวลาเกือบๆครึ่งชั่วโมง มาติเนสก็เดินทางมาถึงสถานที่ทำงาน ‘Must Victory’ เป็นตึกที่ชั้นล่างจะเป็นคาสิโนสุดหรูหรา เปิดทำการตั้งแต่ตอนเที่ยงเป็นต้นไป ส่วนด้านบนขึ้นไปจะเป็นออฟฟิศ เอาไว้ทำงานพวกเอกสารและงานซื้อขาย
ห้องทำงานของผู้บริหารนั้นอยู่ชั้นบนสุด นั่นก็คือชั้นสิบเอ็ด เมื่อมาถึงสถานที่ทำงานร่างหนาที่หน้าตาเรียบเฉยดั่งเช่นทุกวันก็รีบตรงขึ้นไปยังห้องทำงานทันทีโดยมีวิวแนบติดตัวไปด้วย เขาไม่มีเลขาส่วนตัว จะมีก็แต่ลูกน้องคนสนิทที่คอยดูแลทุกอย่างให้ เขากับวิวถึงได้ตัวติดกันอยู่ตลอดเวลา ยิ่งกว่าผัวเมียคู่อื่นเสียอีก
“เรียกคุณนิกรณ์ขึ้นมาพบฉันด้วย”
“ครับนาย”
มาติเนสต้องการคุยกับนิกรณ์เรื่องที่เขาสั่งให้ส่งคนเข้าไปตรวจสอบโรงงานผลิตอาวุธ เขาต้องรีบเคลียร์งานให้เรียบร้อย จะได้มีเวลาไปเคลียร์กับคนที่วนเวียนอยู่ในใจของเขามาตลอดทั้งคืนต่อ หากเขาทำงานเสร็จเร็ว เขาก็จะได้รีบๆกลับเพ้นท์เฮ้าส์ไปหาแม่ตัวดีไวขึ้น เธอคิดว่าเปลี่ยนตารางไม่ให้เจอเขามันจะทำให้เธอหนีหน้าเขาไปได้ตลอดรึไง ดูเหมือนนาริกาจะประเมินเขาต่ำไปเสียแล้ว
“สวัสดีครับคุณเนส” นิกรณ์ก้มหัวให้เจ้านายหนุ่มเล็กน้อยเพื่อทำความเคารพ
“เชิญนั่งก่อนคุณนิกรณ์” เขาละหน้าขึ้นมาจากกองเอกสารก่อนจะกล่าวออกมาน้ำเสียงราบเรียบ
“ขอบคุณครับ คุณเนสมีเรื่องอะไรจะคุยกับผมหรอครับ”
“เรื่องส่งคนไปตรวจสอบโรงงานไปถึงไหนแล้ว”
“อ้าว คุณเด่นคุณยังไม่เเจ้งหรอครับว่าเขาจะทำเอง” นิกรณ์เอ่ยขึ้นมาอย่างงุนงง ถ้าเด่นคุณเอ่ยปากมาว่าจะจัดการเอง ก็เท่ากับว่าเขาไม่มีสิทธิ์ยุ่งเรื่องนี้แล้ว
“คุณว่าไงนะ เด่นคุณจะจัดการงั้นหรอ” ร่างหนาขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย เขาเริ่มจะมั่นใจแล้วว่ากลิ่นแปลกๆที่เขาดมมานาน อาจจะเกิดจากคนใกล้ตัว
“ครับ คุณเด่นคุณเสนอมาเอง ผมจะไปกล้าขัดอะไรล่ะ”
“อืม ถ้างั้นเดี๋ยวผมจะคุยกับเด่นคุณเอง เชิญคุณออกไปได้”
หลังจากที่นิกรณ์ออกไปได้ไม่นาน วิวก็กลับเข้ามาในห้องของเขาพร้อมกับผลเเล็บของน้ำผลไม้ที่ส่งไปตรวจเมื่อวานนี้ ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมามองลูกน้องคนสนิทก่อนจะรับเอาเอกสารมาเปิดอ่าน
“ในนั้นมีสารของยาปลุกเซ็กส์จริงๆครับ น้ำแต่ละขวด มันหยอดยามาไม่เท่ากัน ถ้าดื่มเจอขวดที่ใส่ยามากอาจจะช็อคถึงขั้นเสียชีวิตได้เลย ผมว่างานนี้มันเล่นสกปรกเกินไปนะครับ เจ้านายควรตอบโต้อะไรสักอย่าง”
วิวรีบเสนอ เพราะเขาแอบหมั่นไส้ไอ้นั้นไม่น้อยที่บังอาจกล้ามาล้วงคอหูเห่าได้ถึงขนาดนี้ เขารู้ว่าเจ้านายของเขาบางครั้งก็ใจดีเกินไป จนไอ้พวกนั้นมันไม่รู้สึกเกรงกลัวถึงอำนาจของมาติเนส
“ลายนิ้วมือ ได้ตรวจมาไหม” หากได้ลายนิ้วมือบนขวดนั้นมา เขาก็สามารถส่งพวกมันไปเข้าคุกได้ง่ายๆอย่างไม่ต้องออกแรงอะไรมาก
“ตรวจไม่เจอครับ ผมคิดว่าพวกมันน่าจะรอบคอบ คงไม่ยอมให้เราตามสืบเจอง่ายๆหรอกว่าใครเป็นคนทำ”
“แล้วคนที่เอาของมาส่งที่หน้าเพ้นท์เฮ้าส์เป็นใคร เรียกมาถามหรือยัง”
“เป็นคนส่งของที่ไม่รู้เรื่องอะไรครับนาย มันบอกว่าไม่เห็นหน้าคนส่ง ทางนั้นก็เลยไม่ได้เรื่อง แล้วแบบนี้เราจะเอายังไงดีครับ อาจจะไม่ใช่ทางเดอะแกรนด์ส่งมาก็ได้ อาจเป็นคนอื่นที่ต้องการยุยงนายกับทางนั้นให้ผิดใจกัน” เพราะฉลาดแบบนี้ไง วิวถึงได้เลื่อนขั้นมาเป็นลูกน้องคนสนิทของเขาอย่างง่ายดาย
“ก็ไม่ต้องทำอะไร อยู่เฉยๆ ใช้ชีวิตให้มีความสุข ฉันเชื่อว่าอีกไม่นาน คนที่เกลียดเรามันจะเผยตัวออกมาแน่นอน”
นิสัยของมาติเนสคือ สุขุม รอบคอบ ใจเย็นและมีสติ เขาจะไม่ทำอะไรลงไปโดยไม่มีเหตุผล เขาไม่ชอบฆ่าคนให้ตายไปง่ายๆ แต่จะคอยมองดูคนพวกนั้นทำลายชีวิตของตัวเองแทน
“เห้อ ถ้าเป็นผมคนส่งคนไปโยนระเบิดสักสองสามลูก” วิวเอ่ยขึ้นมาลอยๆ ถ้าเทียบกับมาติเนสเขามันเป็นพวกชอบทำอะไรแบบอลังการ และผาดโผนตามสไตล์ผู้ชายแบดๆ
“ทำแบบนั้นก็ได้แค่ความสะใจ แต่เราจะดูไม่ดีในสายตาลูกค้า วันนี้มีงานอะไรอีกไหม”
มาติเนสโยนแฟ้มเอกสารลงไปบนโต๊ะ ข้อมือหนาถูกยกขึ้นมาเพื่อดูเวลา ตอนนี้นาริกาน่าจะกำลังทำงานอยู่ที่เพ้นท์เฮ้าส์ของเขา หากงานเสร็จเร็วเขาว่าจะขอตัวกลับไปเจอหน้าเธอเสียหน่อย
“เยอะครับ เดี๋ยวผมไปยกมาให้”
เหมือนความหวังพังทลายลงตรงหน้า ดูจากกองเอกสารแล้ววันนี้เขาคงได้กลับห้องยากแน่ๆ แถมช่วงเย็นยังต้องลงไปตรวจงานที่คาสิโน่ด้านล่างอีก งั้นเอาไว้พรุ่งนี้เขาค่อยหนีงานไปหาแม่ตัวดีก็แล้วกัน
วันนี้นาริกากลับมาถึงห้องเร็วกว่าปกติ เพราะเธอเรียนเสร็จเร็ว ใกล้จะสอบช่วงปลายภาคแล้ว อาจารย์จึงไม่ได้สอนอะไรมาก นอกจากไกด์ไลน์ข้อสอบให้ เธอตัดสินใจเปลี่ยนตารางงานทั้งหมด เพราะไม่อยากเจอหน้าหล่อๆของมาติเนสจริงๆ
การหักห้ามใจตัวเองมันคือสิ่งที่ยากที่สุดในชีวิต เพราะงั้นไม่ต้องเจอหน้ากันนับเป็นสิ่งดีที่สุดสำหรับหัวใจ การพยายามจะลืมเรื่องราวของเมื่อวานนี้ทิ้งไปมันไม่สามารถทำได้ง่ายๆอย่างที่เธอคิด นาริกาใช้โอกาสในการลองไปตีสนิทกับการ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าทางเข้า เพื่อสอบถามถึงการทำงานของคริสเตียนว่าเขาต้องไปทำงานเมื่อไหร่ ตอนไหนบ้าง
พอได้ล่วงรู้เวลาทำงานของเจ้านายหนุ่ม เธอก็จัดการเขียนตารางงานขึ้นมาใหม่ทันที โดยเลี่ยงที่จะเจอหน้าเขาให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ โชคดีที่ช่วงนี้ใกล้จะสอบแล้ว เธอจึงมีเวลามากกว่าปกติถึงได้มีอิสระในการลงดวลางานมากขึ้น
ร่างบางเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบเอาน้ำเย็นๆขึ้นมาจิบให้ชื่นใจ ก่อนจะยิงโทรศัพท์ไปหามารดา หลังจากทำงานเสร็จหญิงสาวนั้นแวะไปที่ธนาคารเพื่อโอนเงินจำนวนหนึ่งล้านบาทไปให้พ่อกับแม่ทั้งหมด เธอเลือกที่จะไม่เก็บเอาไว้ เพราะไม่รู้จะเอาไปทำอะไร ตอนนี้นาริการู้สึกพึงพอใจกับชีวิตของตัวเองอยู่แล้ว
“ฮัลโหลแม่”
‘ว่าไงจ้ะลูก ไม่ได้โทรหาแม่เสียนานเลย’ นาราเอ่ยกับลูกสาวเพียงคนเดียวด้วยความดีใจ ที่ลูกมีเวลาว่างโทรมาหา
“ช่วงนี้นายุ่งๆจ้ะแม่ แม้จ้ะ นาโอนเงินไปให้แม่กับพ่อเก็บไว้เอ่อ….หนึ่ง หนึ่งล้านน้ะจ้ะแม่” พอนึกถึงเงินจำนวนมากนาริกาก็พูดไม่ค่อยจะถูก ถ้าบอกว่าเธอได้เงินมาจากการเสี่ยงโชคแม่จะเชื่อไหม
ถึงจะต้องโกหกแต่ก็คงดีกว่าบอกพวกท่านไปตรงๆว่าเงินจำนวนนี้เธอได้ว่าจากการเอาตัวเข้าแลก ไม่สิ! ได้มาจากการเสียตัวต่างหาก
‘หื้อ ว่าไงนะลูก! หนูไปเอาเงินมากขนาดนั้นมาจากไหนนา’ มีหรือที่นางจะไม่ตกใจ เงินจำนวนน้้นไม่ใช่จะหามาได้ง่ายๆ นางรู้ดีเพราะเคยลำบากมามาก
“พอดีนาถูกล็อตเตอรี่น่ะจ้ะแม่ เเม่เก็บเงินไว้เอาไปลงทุนทำสวนน้ะจ้ะ”
‘โธ่ลูก…ขอบคุณมากน้ะจ้ะสาวน้อยของแม่ แล้วหนูได้เก็บเงินไว้ใช้บ้างไหม’
“นามีเงินอยู่แล้วจ้ะแม่ งานที่นาทำได้เงินเดือนตั้งเยอะแยะ ทำแค่เดือนละสิบหกวันเอง” นาริกาเผยยิ้มอยากสุขใจเมื่อได้แชร์เรื่องราวในชีวิตให้ผู้บังเกิดเกล้าฟัง
‘จริงหรอ ดีจังเลยลูก อย่าหักโหมมากนะ ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ’ นางภูมิใจในตัวลูกมาก ถึงแม้นาริกาจะเป็นเด็กขยันหาเงินมากแค่ไหน แต่ก็อยากให้ลูกตั้งใจเรียนเป็นอันดับแรก
“จ้าแม่ งั้นนาไปอาบน้ำก่อนนะจ้ะ ฝากกอดพ่อด้วยนะแม่”
‘ได้จ้ะ รักลูกนะ’
“รักแม่เหมือนกันจ้า”
เมื่อวางสายจากมารดาไป ร่างบางก็เดินเอาโทรศัพท์ไปชาร์ททิ้งไว้ก่อนจะถอดเสื้อผ้าตรงดิ่งไปหาห้องน้ำ ตอนนี้เธอเหนียวตัวจะแย่อยากชำระล้างกายให้สะอาดด้วยสายน้ำอันเย็นฉ่ำ
ตกค่ำ
@เพ้นท์เฮาส์
“เจ้านายครับ วันนี้ผมเห็นนั่งทำหน้าบูดมาทั้งวันแล้วนะครับ”
วิวที่เดินตามมาติเนสมาติดๆเอ่ยถาม เพราะวันนี้ทั้งวันเขาสามารถรับรู้ได้ถึงรังศีอะไรบางอย่างที่แผ่ออกมาจากคนตรงหน้า บางครั้งเจ้านายของเขาก็ดูไม่มีสมาธิในการทำงานเอาเสียเลย ซึ่งมันผิดวิสัยของมาติเนสเอามากๆ
“พรุ่งนี้ลางานได้ไหม” เหมือนมาติเนสไม่ได้สนใจอะไรในคำท้วงนั้น เขาเพียงโพล่งสิ่งที่ตัวเองอยากทำออกมา
“ยากครับ ช่วงนี้ต้องวางระบบคาสิโนใหม่ นายลืมแล้วหรอครับ”
“เฮ้อ” เหมือนหมดแรงใจในการใช้ชีวิต ไม่รู้ว่าเขาต้องทำงานหนักไปถึงเมื่อไหร่แถมยัยลูกแกะนั่นยังบังอาจมาหลบหน้าเขาอีก
เขาอยากลางานไปหาเธอเสียหน่อย อยากคุยให้รู้เรื่อง อยากเจอหน้า หรือเอาง่ายๆ เขาอยากหาเรื่องให้เธอยอมตกลงในข้อเสนอนั่น! วันนี้ทั้งวันเขาหมกมุ่นอยู่แต่เรื่องนี้ ร่างกายของเธอมันนุ่มหนึบหนับแถมทางรักที่เขาได้ชิมเป็นคนแรกมันก็รัดเขาแน่นจนรู้สึกดีเป็นบ้า! เขาอยากสัมผัสตัวเธออีกครั้ง….นาริกา
“จะลาไปไหนครับ อย่าบอกนะว่าเรื่องแม่บ้านคนใหม่อีกแล้ว” นาริกาขยันทำให้วิวแปลกใจไม่พัก ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงตัวแค่นั้นจะทำให้นายของเขาเป็นเอามากได้ขนาดนี้
“นาริกากำลังหลบหน้าฉันอยู่!” มาติเนสตอบออกมาก่อนจะเดินเข้าลิฟท์ไป พร้อมกับวิวที่เดินตามเข้ามาติดๆ
“เจ้านายก็โทรหาสิครับ จะไปยากอะไร สมัยนี้เขาคุยกันผ่านทางโทรศัพท์”
มาติเนสหันมามองหน้าลูกน้องคนสนิทตาขวาง ไอ้หมอนี่มันทำงานกับเขามาตั้งนาน มันไม่รู้หรือไงว่าเขาเป็นพวกไม่ชอบคุยเรื่องสำคัญผ่านโทรศัพท์ การเจอหน้ากันมันดีกว่าตั้งเยอะ!
“ได้ยินแต่เสียง ไม่ได้เจอหน้าแบบนั้นมันไม่ได้อารมณ์”
วิวอมยิ้มเมื่อได้ยินคำสารภาพจากพ่อเสือตัวใหญ่ ที่อยากเจอหน้าเด็กสาวเพราะคงไม่คิดจะคุยอย่างเดียวสินะ
“หลงรักเด็กก็ต้องทำใจนะครับนาย อย่างแรก ผู้ชายในโลกโซเชียลมีออกเยอะแยะ ป่านนี้เขานัดไปไหนต่อไหนด้วยกันแล้วมั้ง”
อีกแล้ว คำพูดของวิวทำเอาคนตัวโตนิ่งเงียบสนิท เขายิ่งร้อนใจเพราะอายุที่ห่างกันอยู่แล้ว แถมอุปสรรคดูจะมีเยอะแยะเต็มไปหมด หรือเขาควรไปศึกษาให้ดีว่าสมัยนี้วัยรุ่นเขาชอบทำอะไรกัน
“โอ้ ถึงชั้นผมแล้ว ขอตัวนะครับเจ้านาย ถ้าอยากรู้วิธีการสมัครเฟสบุ๊คก็โทรมาเรียกผมได้นะ” วิวยกมือขึ้นทำท่าโทรแนบหูพร้อมกับแววตากวนบาทา
“หาวิธีสมัครเองก็ได้โว้ย” เขาตะโกนตามหลังไปก่อนที่ลิฟท์จะปิดลงแล้วตรงไปยังชั้นสิบสี่ทันที
