บทที่ 20 เด็กไม่รู้จักโต

ภามยกแขนขึ้นกอดอก พิงแผ่นหลังเข้ากับกรอบประตูเงียบๆ

คฤหาสน์หลังนี้เคยเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก... เงียบสงบมาก... และอ้างว้างเกินไปในบางเวลา แต่ตั้งแต่มียัยเด็กดื้อที่ชื่อ ‘ข้าวหอม’ เข้ามา อาณาเขตที่เคยเป็นเส้นตรงก็เริ่มบิดเบี้ยวและวุ่นวายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

มีเสียงตึงตังของการวิ่งขึ้นลงบันได มีเสียงเถ...