บทที่ 11 EP:10 เปลี่ยนไป
หลังจากที่เกิดเรื่องวันนั้นขึ้นมันเป็นวันที่ทำให้ฉันเสียใจและผิดหวังในตัวของคุณติณภพเอามากๆ เพราะฉันไม่คิดว่าเขาจะหักหลังฉันได้แบบนี้ และไปเอากับผู้หญิงที่เขาบอกกับฉันมาเสมอว่าคิดแค่น้องสาว ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองโดนหอกเสียบเข้ามากลางอก แล้วโดนเท้าเหยียบขยี้ หัวใจของฉันเหมือนถูกทำลายและไม่รู้ว่าจะเก็บเศษหัวใจที่มันแตกสลายกลับมาประกอบใหม่ได้หรือเปล่า
ฉันรักคุณติณภพมากฉันไว้ใจเขามากไม่คิดเลยว่าเขาจะทำแบบนี้กับฉัน จากเรื่องวันนั้นฉันพยายามคิดว่าเขาแค่เมา แต่พอมาวันนี้ฉันทั้งเสียใจทั้งผิดหวัง ฉันยังปฏิบัติหน้าที่ของภรรยาไม่ดีเหรอเขาถึงทำแบบนี้กับฉัน ฉันทำไม่ดีตรงไหน ฉันทำหน้าที่ของตัวเองฉันคิดว่าฉันทำได้ดีที่สุดไม่ขาดตกบกพร่องเลย จนตอนนี้ฉันก็ยังพยายามคิดอยู่ว่าฉันทำอะไรผิดหรือตกหล่นไปตรงไหนหรือเปล่า
บริษัทJJ
"มีน..."
"มาทำไมคะฉันต้องทำงาน"
"คุณไม่ยอมรับโทรศัพท์ผมเลย ผมเป็นห่วงคุณก็เลยมาหา ที่คอนโดยามก็ไม่ให้ผมขึ้นไป มีน...คุยกับผมหน่อยนะ"
"ฉันไม่มีเรื่องจะคุยกับคุณค่ะ"
"แต่ผมอยากอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น"
"ที่ผ่านมาคุณมีเวลาอธิบายตั้งเยอะแต่คุณเลือกที่จะปิดบางเรื่องนี้กับฉัน จนมันกลายเป็นเรื่องใหญ่เลยเถิดไปขนาดนี้ คุณไปรับผิดชอบเด็กคนนั้นเถอะค่ะยังไงเธอก็ท้องลูกของคุณอยู่ อย่างที่แม่ของคุณพูดก็ถูก ถ้าฉันมีลูกให้คุณไม่ได้เราก็ควรหย่ากัน"
"ไม่! ผมไม่มีทางหย่ากับคุณ อย่าพูดแบบนี้สิมีน"
"คุณคิดที่จะมีผู้หญิงพร้อมกันสองคนได้อย่างนั้นหรอคะ?"
"ผมจะรับผิดชอบจีแค่ลูก ผมจะรับลูกมาเลี้ยงเอง ผมทำใจอยู่กับจีไม่ได้หรอกผมไม่ได้รักเธอ"
"คุณติณ คุณทำให้ฉันผิดหวังมาก เห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่าคะที่จะแยกแม่แยกลูกกัน ฉันโกรธที่คุณทำแบบนี้ แต่ฉันก็เข้าใจหัวอกของผู้หญิงนะคะ เธอจะรู้สึกยังไงถ้าคุณคิดที่จะเอาลูกของเธอไปแล้วไม่รับผิดชอบอะไรในตัวเธอเลย"
"ผมมีคุณแล้วคุณจะให้ผมรับผิดชอบจีได้ยังไง"
"ก็เอาตามที่แม่ของคุณบอกไงคะ ฉันว่าแม่ของคุณพูดชัดเจนแล้วนะคะ และฉันก็คิดว่าแม่ของคุณคงรอเวลานี้มานานแล้วด้วย"
"คุณหมายความว่ายังไง?"
"แม่ของคุณอยากอุ้มหลานนี่คะ ท่านเคยมาบอกกับฉันว่าถ้าฉันมีลูกให้คุณไม่ได้ท่านจะให้คนอื่นอุ้มท้องลูกของคุณเอง คงสมใจแม่ของคุณแล้วล่ะค่ะ ยังไงแม่ของคุณก็อยากได้เด็กคนนั้นเป็นลูกสะใภ้อยู่แล้วนี่คะ เผลอๆ ครอบครัวของคุณมันอาจจะดีกว่านี้ด้วยซ้ำถ้าไม่มีฉัน"
"ไม่เอานะมีนเราไม่หย่ากันนะ"
"ปล่อยค่ะฉันต้องเข้าไปทำงาน"
"งั้นผมจะรออยู่ตรงนี้จนกว่าคุณจะเลิกงาน"
"ตามใจค่ะถ้ารอได้ก็รอไป"
พูดจบฉันก็เดินเข้าไปด้านในทันที ฉันนั่งทำงานโดยที่ตัวเองไม่มีสมาธิอะไรเลยเพราะมัวแต่คิดเรื่องที่เกิดขึ้น แถมคุณติณภพก็ยังอยู่ที่เดิมตามที่เขาบอกเอาไว้จริงๆ ว่าจะรอฉันจนกว่าฉันจะเลิกงาน
สถานการณ์แบบนี้ทำเอาฉันอึดอัดจนทำอะไรไม่ถูกเลย ส่วนนึงฉันเองก็ผิดที่ไม่ยอมคุยอะไรกับเขา แต่เรื่องนี้ฉันไม่ได้ไปเกี่ยวข้องอะไรด้วยเลย เขาควรจะเคลียร์เรื่องนี้ให้จบได้ด้วยตัวเองและเขาควรเลือก ฉันรู้ว่าเขารักฉันและฉันก็ยังรักเขาอยู่ แต่เขาไม่สามารถมีผู้หญิงสองคนพร้อมกันได้ต่อให้ฉันจะเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายก็ตาม แต่ผู้หญิงคนนั้นกำลังท้อง ถ้าฉันเห็นแก่ตัวไม่ให้คุณติณภพรับผิดชอบ เด็กคนนั้นจะเกิดมาอยู่ในสภาพไหน มีแต่แม่ที่ไม่มีพ่อน่ะเหรอ
สถานการณ์แบบนี้คนเดียวที่ฉันรู้สึกสงสารมากที่สุดก็คือเด็กที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลย ส่วนผู้หญิงคนนั้นฉันไม่ได้สงสารฉันแค่เห็นใจ ต่อให้เธอจะทำผิดก็ตาม เรื่องแบบนี้ต่อให้ครอบครัวสั่งสอนมาเป็นอย่างดีแล้วยังไงก็ทำได้มันขึ้นอยู่กับความคิดของคนคนนั้นด้วย ผิดชอบชั่วดีรู้อยู่แก่ใจตัวเอง
"มีน!"
"อืม มีอะไรหรอหนูนา"
"นี่คุณติณเขาจะไม่ยอมกลับจริงๆ หรอ"
"ไม่อะ เขาบอกว่าจะรอฉันจนกว่าฉันจะเลิกงาน"
"ให้ตายสิ"
"ฉันทำยังไงดี ฉันกลับคอนโดไม่ได้แน่ๆ ถ้าเขายังดักรออยู่ที่หน้าบริษัทแบบนี้"
"เธอก็ออกทางประตูหลังสิเดี๋ยวฉันขับรถไปรับ"
"....."
"เธอจะยอมยกคุณติณผู้ชายที่เธอรักให้กับผู้หญิงคนนั้นจริงๆ หรอ"
"แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไงในเมื่อผู้หญิงคนนั้นท้อง อีกอย่างแม่ของเขาก็รบเร้าให้เขารับผิดชอบขนาดนั้น"
"เกิดมาเพิ่งจะเคยเห็นผู้หญิงหน้าด้านอยากได้ผัวคนอื่นรู้ทั้งรู้ว่าเขามีเมียแล้วก็ยังเสนอหน้าเสนอตัวเข้ามาให้เขาเอา เรื่องนี้น่ะจะโทษคุณติณที่เมาอย่างเดียวก็ไม่ถูกหรอกในเมื่อผู้หญิงคนนั้นสติครบถ้วนดีแต่ยังกลับยอม ฉันล่ะเชื่อเลยจริงๆ อุตส่าห์เรียนจบมาตั้งเมืองนอกแต่กลับคิดได้แค่เนี้ย การศึกษาไม่ได้ช่วยอะไรเลยจริงๆ"
"...." ฉันไม่ได้อยากเสียสละคนรักของตัวเองให้กับคนอื่นหรอกนะ แต่ฉันก็คิดว่ามันเป็นแบบนี้ก็ดีแล้วไหม เพราะถ้าขืนเราสองคนดันทุรังกันไปต่อ มันอาจจะเกิดเรื่องวุ่นวายมากขึ้นกว่านี้ก็ได้ ฉันเองก็มีปัญหากับคุณแม่ของคุณติณภพมามากพอแล้ว
"เธอได้คุยกับผู้หญิงคนนั้นอีกหรือเปล่า?"
"ไม่อ่ะฉันไม่คุยกับใครเลย คุณติณเขาถึงได้มาดักรอฉันอยู่แบบนี้ไง"
"ทำไมฉันรู้สึกคันไม้คันมืออยากจะตบผู้หญิงแบบนั้นจังเลยนะ"
"เธออย่าลดตัวไปทำกับคนแบบนั้นเลย แค่นั้นเขาก็ต่ำจนไม่รู้จะต่ำยังไงแล้ว"
ฉันมองดูหนูนาที่กำลังมีอารมณ์โกรธเอามากๆ เราสองคนเป็นเพื่อนกันมานานก็ไม่แปลกที่เวลามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหนูนาจะเดือดร้อนแทนฉันตลอด
"อย่าให้ได้เจอก็แล้วกัน แม่จะตบให้หน้าหันสักทีนึง"
"ฉันจะไปคุยกับคุณติณ"
"ห๊ะ?"
"ฉันจะไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง ฉันจะตกลงเรื่องนี้กับเขา"
"มีน..."
"รักมากก็เจ็บมากนั่นแหละหนูนา บางทีถ้าฉันปล่อยเขาไปมันอาจจะดีกว่านี้ก็ได้"
"ตั้งแต่ที่เห็นเธอคบกับคุณติณมาจนกระทั่งแต่งงาน ฉันพอจะเดานิสัยของเขาออกนะ เขาไม่ใช่คนที่จะนอกใจเธอง่ายๆ"
"เขาบอกว่าวันนั้นเขาเมาไง"
"ถ้าเมาไม่ได้สติขนาดนั้น แสดงว่าผู้หญิงคนนั้นก็ต้องทำเองหรือไม่ก็จัดฉากสิ"
"แล้วเรื่องเด็กในท้องล่ะ?"
"อาจจะโกหกก็ได้"
"แต่ผู้หญิงคนนั้นไปตรวจมาแล้วนะ"
"เฮ้อ...จะบ้าตายจริงๆ"
"ฉันจะไปคุยกับคุณติณเอง ยังไงวันนี้ก็ต้องได้คุยกันให้รู้เรื่อง"
