บทที่ 95 บทที่ 95.

ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนอุ่นใบหน้ารูปหัวใจน่ารักแดงก่ำ และเขาก็ปล่อยโดยดีแต่ก็ยังกุมข้อมือบางไม่ปล่อยก่อนจะจับจูงเดินไปข้างๆ กัน อรุณนารีแอบมองใบหน้าคมคร้ามที่รกด้วยหนวดเครานั้นอย่างหวั่นไหว วันนี้เขายิ้มได้สวยเหลือเกิน ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดิบเถื่อนที่เธอเห็นภายนอกนั้น หากโกนหนวดเคราร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ