บทที่ 11 พ่อพร้อมป้อนยา

“ไม่กิน!”

มดตะนอยส่ายหน้าจนผมม้าฟู ซุกใบหน้าร้อนจี๋เข้ากับซอกคอของพีร์ภูรินท์ทันที

มัดไหมถือถ้วยยาน้ำสีส้มค้างอยู่กลางอากาศ ถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไรแล้วก็จำไม่ได้

“ยารสส้มค่ะ ไม่ขมเลย แม่มัดไหมชิมแล้ว”

“ไม่เอา หนูไม่กิน มันขม”

เด็กหญิงกอดคอชายหนุ่มแน่นขึ้น ราวกับบนโลกนี้มีเขาเป็นป้อมปราการสุดท้ายที่...