บทที่ 46 โอกาสที่เดินเข้ามาเอง

แปดโมงเช้า บรรยากาศในร้านยังคงอบอวลด้วยกลิ่นเนยและกาแฟคั่วบดเหมือนทุกวัน แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือสภาพของเจ้าของร้าน

"พี่ไหม ไหวป่าวเนี่ย ตาบวมเป็นอึ่งอ่างเลยนะคะ" นิวทักขณะถูพื้น

มัดไหมรัวแป้งพัฟกลบรอยคล้ำใต้ตาอยู่หน้ากระจกบานเล็กหลังเคาน์เตอร์ 

"ไหวสิยัยนิว ระดับตัวมัมซะอย่าง ล้มได้แต่ต้องลุกให้ไว วั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ