บทที่ 97 คืนที่พ่อพร้อมไม่กลับบ้าน

มัดไหมก้มหน้าหลบสายตาประหม่า ยิ่งเห็นพีร์ภูรินท์อมยิ้มส่งสายตาลึกซึ้งมาให้ เธอก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก

แต่ซีอีโอหนุ่มไม่คิดฉวยโอกาส ชายหนุ่มย่อตัวลงคุกเข่า สบตากับมดตะนอยด้วยสีหน้าอบอุ่น

"มดตะนอยฟังพ่อพร้อมนะครับ การจะไปนอนค้างบ้านใคร เราต้องได้รับการอนุญาตจากเจ้าของบ้านก่อน

ไม่ใช่เพราะหนูอยากให้ค้างแล้วทุ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ