บทที่ 45 45

"พูดบ้าพูดบออะไรกันเล่า" คนตัวเล็กบิดข้อมือของตัวเองออกจากการเกาะกุม ก่อนที่เธอจะเดินผ่านหน้าผมไปทันที ผมหลุดยิ้มขำ เมื่อใบหน้างดงามหันหันกลับมามองอีกครั้ง ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขยับ เหมือนกำลังบ่นอุบอะไรสักอย่างให้ผมอยู่แน่ๆ แต่พอเธอเห็นผมหยัดกายลุกบ้าง น้ำหวานก็รีบวิ่งเข้าบ้านไปทันที 

ยัยบ้านี่! ไอ้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ