บทที่ 7 โง่
ตอนที่ 7 โง่
ผมมารู้สึกตัวตื่นอีกครั้งก็น่าจะเย็นมากแล้วเพราะแสงแดดข้างนอกหน้าต่างนั้นอ่อนกำลังลงมาก ผมตื่นขึ้นมาเพราะเสียงทุ้มๆ ของเจ้าของเตียง ปลุกผมให้ลุกขึ้นมากินข้าวและกินยาอีกครั้ง
"ลุกขึ้นมากินข้าวแล้วก็กินยาซะ" พ่อเลี้ยงปริญบอกกับผม
"ผมบอกว่าผมไม่หิวไง"
"ถ้าเธอไม่ยอมกินตามคำสั่งฉัน ฉันจะ...
เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ
บท
1. บทที่ 1 บังเอิญ
2. บทที่ 2 ไล่
3. บทที่ 3 ป่าเถื่อน
4. บทที่ 4 ของเล่น
5. บทที่ 5 รังเกียจ
6. บทที่ 6 กล่อม
7. บทที่ 7 โง่
8. บทที่ 8 หลง
9. บทที่ 9 โซ่
10. บทที่ 10 หัวใจเถื่อน
11. บทที่ 11 ท้อง?
12. บทที่ 12 วังวน
13. บทที่ 13 หลอกตัวเอง
14. บทที่ 14 พ่ายแพ้
15. บทที่ 15 เด็กโง่
16. บทที่ 16 หนี...หาย
17. บทที่ 17 เงาหัวใจ
18. บทที่ 18 ทิฐิ
19. บทที่ 19 พ่อ
20. บทที่ 20 ยอม
21. บทที่ 21 เพราะรัก
22. บทที่ 22 ความสุข (จบ)
23. บทที่ 23 อยากลืม
24. บทที่ 24 รุก
25. บทที่ 25 รับ
26. บทที่ 26 คนใจดำ
27. บทที่ 27 หลง
28. บทที่ 28 เป็นห่วง
29. บทที่ 29 งอน
30. บทที่ 30 เรื่องบนเตียง
31. บทที่ 31 คิดถึง
32. บทที่ 32 กลัว
33. บทที่ 33 สงสัย
34. บทที่ 34 ลุ้น
35. บทที่ 35 เริ่มต้น
36. บทที่ 36 เอื้องน้อย
37. บทที่ 37 คุณพ่อ
ย่อ
ขยาย
