บทที่ 10 คนโชคดี

"เอ้า เจ็บตัวจนได้สินะ ไม่ไหวจริงๆ หัวโจกพวกเธอ... อย่าให้ฉันเจอนะ จะจับมาฟาดให้หลังลายเลยทีเดียว"

ไอลวิลเอ่ยกับเด็กที่เขาเข้าใจว่าชื่อ มะพร้าว... เด็กหญิงยิ้มเจื่อน นอกจากใบหน้าเป็นสีสุดบรรยายแล้ว ทั้งแขนและขาก็กระดำกระด่างพอๆ กัน หางเปียเปียกลู่แนบศีรษะเล็ก

"หนูเดินได้จ้ะนาย"

เด็กน้อยรีบบอก เมื่อเขาอุ้มขึ้นไปบนถนน เพื่อจะพาไปห้องพยาบาลของบ้าน ไอลวิลส่ายหน้า เขาอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นเนินที่ทำเป็นบันไดดินจนถึงตัวเรือน

"ตัวเปียกแบบนี้ นั่งรออยู่นี่ก่อนเดี๋ยวจะให้พยาบาลออกมาทำแผลให้"

ไอลวิลเอ่ยกับเด็กหญิง วางเจ้าตัวน้อยลงบนม้าหินอ่อนตรงสวนหย่อมข้างเรือน จากนั้นร่างสูงก็ก้าวเข้าไปภายในบ้าน บอกพยาบาลให้ไปทำแผลให้เด็ก ส่วนตัวเขากลับขึ้นห้อง เพื่อเตรียมตัวจะเข้าไปที่หลังเกาะส่วนที่เป็นฟาร์มหอยมุก

"เด็กไหนคะนายหัว"

เสียงพยาบาลวัยกลางคนเอ่ยถาม เมื่อเขาเดินกลับลงไป ไอลวิลขมวดคิ้วทันที

"เด็กที่นั่งตรงม้าหินอ่อน ข้างเรือนฝั่งตะวันตกไงคุณทิพย์"

ชายหนุ่มตอบพลางเดินไปเปิดผ้าม่านดู ปรากฏว่าไม่เห็นร่างเล็กนั้นแม้แต่เงา!

"เห็นว่าชื่อมะพร้าว...เท้าเด็กถูกเปลือกหอยบาด คุณทิพย์ช่วยดูหน่อยนะถ้าเจอ หรือจะประสานกับพยาบาลของคนงานก็ได้ ฉันจะไปท้ายเกาะหน่อย"

ร่างสูงกล่าวเสร็จก็เดินออกไป ทิพวรรณจึงโทรหาพยาบาลประจำสถานพยาบาลของชาวบ้านว่าผู้ปกครองได้พาเด็กมะพร้าวไปที่นั่นหรือไม่ ทางโน้นก็บอกว่าไม่เห็น ทิพวรรณจึงปล่อยไป เพราะความจริงการถูกเปลือกหอยบาดเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับชาวเลมาก ถือเป็นธรรมดาสุดๆ แต่เป็นเพราะนายหัวเพิ่งมาจากอังกฤษ และไม่คุ้นเคยกับความสมบุกสมบันของคนแถวนี้ จึงเป็นห่วงตามประสาเจ้านายที่มีน้ำใจ

หลายวันต่อมา เด็กหญิงมะพร้าวถูกนายหัวเรียกไปพบพร้อมผู้ปกครอง... เด็กหญิงมะพร้าวงงและกลัวจนตัวสั่น แต่นายหัวไม่ได้ว่าอะไร สอบถามอายุ สอบถามประวัติการเรียน นายหัวตั้งทุนให้ จะส่งให้ไปเรียนบนแผ่นดินใหญ่!

เด็กหญิงมะพร้าวหน้าเสีย เพราะไม่ต้องการไปจากเกาะ แต่พ่อกับแม่ก็ดีใจกันยกใหญ่ที่ลูกจะได้เรียนสูงๆ

ส่วนคนก่อเรื่องนั้น กำลังนั่งใช้มีดแทะมะพร้าวอ่อนกินอย่างสบายอารมณ์บนยอดมะพร้าว เท้าพันด้วยผ้าสีเหลืองที่ฉีกจากเสื้อตัวเก่า ตำหญ้าสาบเสือโปะไปบนแผลเรียบร้อยอย่างรู้วิธีรักษาแผลสด จากนั้นก็ทดสอบด้วยการปีนต้นมะพร้าว ซึ่งก็ปีนได้คล่องเหมือนเดิม

"สบาย สบาย... ถูกจายก็คบกันไป...งืบๆๆๆ"

เสียงร้องเพลงพี่เบิร์ดปนกับเสียงเคี้ยวมะพร้าวอ่อนอย่างเมามันในอารมณ์ เท้าที่พันผ้ากระดิกไปตามจังหวะ คนผ่านไปผ่านมาไม่ต้องเสียเวลาเงยหน้าขึ้นไปดูก็รู้ว่าเป็น