บทที่ 14 ยัยตัวยุ่ง
ด้านในสวนมะพร้าวดูคึกคักเป็นพิเศษ ตรงปากทางที่คนดูต้นทางสองคน การแข่งขันกันเก็บมะพร้าวว่าใครจะทำได้มากที่สุดในเวลาที่กำหนด จะต้องใช้ต้นที่มีลูกมะพร้าวจำนวนมากและใกล้เคียงกัน เกมนี้จะใช้เวลาแค่สิบนาที เพื่อความปลอดภัย เพราะเผื่อนายหัวมาจะได้หนีกันทัน มันถือเป็นการหาตังค์ที่ใช้เวลาน้อยที่สุดสำหรับพิณตะวัน...สิบนาทีได้ 1000 บาท มันเจ๋งมาก
นั่นคือเงินที่ลงขันกันของผู้เข้าแข่งขัน 10 คน คนละ 100 บาท ใครชนะก็เอาไปใส่กระเป๋าให้อุ่นไปถึงกระดองไต ส่วนกองเชียร์ก็สามารถเล่นพนันกันได้ว่าจะพนันว่าคนไหนจะชนะ แต่ถ้ารอบไหนที่พิณตะวันลงแข่งด้วย จะไม่ค่อยมีใครพนัน เพราะส่วนใหญ่ไอ้ตะวันจะชนะ จึงไม่มีใครยอมแทง แต่ก็มีเหมือนกันที่แกล้งแพ้ เพื่อไม่ให้วงการต้องล้ม ก็ต้องเปลี่ยนกันชนะบ้าง แพ้บ้างตามโอกาส
"เฮ้ย...แน่ใจเหรอลูกพี่ ว่านายหัวจะไม่เข้ามาจ๊ะเอ๋เข้าให้น่ะ"
เสียงไอ้ก้องเอ่ยถาม เวลานี้สมุนต่างก็เรียกลูกพี่จนติดปากตั้งแต่เด็ก
"แน่ใจสิโว้ย...ไม่เข้ามาแถวนี้หรอกเพราะตารางคือต้องไปดูหอยมุก แถมวันนี้จะมีคุณเชอรี่มาจีบ หลังจากเมื่อวานนี้คุณมะปรางมาขายมะปรางหวานทั้งสวน นายคงอิ่มมะปรางแปล้ เมื่อเช้าเห็นไม่ค่อยเจี๊ยะข้าวเท่าไหร่ ฟาดแต่กาแฟดำ คงจะเตรียมท้องไว้ชิมเชอรี่ผลใหญ่ๆ มั่งละเอ็ง"
พิณตะวันเอ่ยกับสมุนอย่างสนุกปาก เห็นพวกผู้หญิงเทียวมารุมทึ้งนายหัวจนเบื่อ
"ว่าแต่ไอ้โก้มันเข้าประจำตำแหน่งหรือยัง"
พิณตะวันเอ่ยถาม เวลานี้ มะพร้าวสิบต้นมีผู้เข้าแข่งขันยืนประจำอยู่เรียบร้อยแล้ว พิณตะวันจะแข่งด้วย เพราะกำลังเก็บสะสมตังค์เอาไว้ซื้อของขวัญวันเกิดให้แม่เดือนหน้า
"เรียบร้อยแล้วล่ะ มันขึ้นไปอยู่บนยอดมะพร้าวคอยดูต้นทาง"
ไอ้ก้องตอบ ต้นทางนั้นห่างจากบริเวณนี้ประมาณสองร้อยเมตร ถ้าหากไอ้โก้เห็นรถมอร์เตอร์ไซค์ของนายหัวก็จะรีบเป่าปากทำสัญญาณหวีดหวิวที่เข้าใจความหมายกันในแก๊ง
บนเกาะแห่งนี้อยู่ห่างไกลแผ่นดินใหญ่มาก โทรศัพท์จะมีเฉพาะที่เรือนใหญ่ บ้านผู้ใหญ่และบ้านครูใหญ่เท่านั้น เป็นโทรศัพท์จากสัญญาณดาวเทียม แต่ผู้คนที่นี่ใช้ชีวิตอยู่กับวิถีธรรมชาติอย่างเรียบง่าย อาหารทั้งผักและเนื้อก็ผลิตกันได้อย่างสบาย จะมีเรือเข้าฝั่งทุกสัปดาห์ และสามารถไปได้ทุกเวลาที่ฉุกเฉินและจำเป็น แถมมีเฮลิคอปเตอร์ของนายหัวอีกด้วย นายหัววิลสามารถบินเองได้
สำหรับน้ำใช้นั้น บนเกาะมีแหล่งน้ำจืดเป็นน้ำตกจากภูเขา และมีการเจาะบาดาลสูบขึ้นพักไว้บนถังใหญ่แล้วปล่อยเป็นประปาไปตามบ้านอย่างเป็นระบบและสะดวกสบาย นายหัวได้จัดให้มีการทำระบบกรองน้ำดื่มที่สะอาดและใช้เพียงพอแก่คนทั้งเกาะ
"เอาล่ะ พี่น้อง วันนี้ฤกษ์งามยามปลอด เราอย่าพูดพล่ามทำเพลงให้เสียเวลา ต่อไปรอบที่หนึ่ง 10 คนแรก รายชื่อตามโผที่ลงสมัคร เวลาสิบนาทีตามเคย ใครได้มากที่สุดเอาไปเลย 1000 บาท เอ้าเตรียมตัวและเตรียมตีนให้พร้อมพี่น้องเอ๊ย! ส่วนใครจะพนันกับเจ้ามือก็เอาเงินใส่ซองพร้อมเขียนชื่อคนที่ท่านแทงและเขียนชื่อตัวเองกำกับตามเคย เอาซองมาใส่ขัน เอ้า เร่เข้ามาๆ"
เสียงหัวหน้าคณะเสี่ยงภัยประกาศเปิดงานและเรียกแขกกลางดงมะพร้าว ผู้คนก็ส่งเสียงเฮ และเชียร์กันใหญ่ ผู้เข้าแข่งขันก็รีบหันหน้าเข้าหาต้นมะพร้าว คนเอาซองขาวมาใส่ขันกันพรึ่บๆ ไอ้แหลมเป็นคนคอยดูแลอย่างใกล้ชิดข้างๆ หัวหน้าแก๊ง
"เอ้า เรียบร้อยแล้ว ข้าจะนับแล้วนะโว้ย หนึ่ง...สอง...ซั่ม! ไป!"
สิ้นเสียงสัญญาณ คณะลิงปีนมะพร้าวก็รีบปีนพะองขึ้นอย่างรวดเร็วและชำนาญ เสียงเฮดังลั่นไม่ขาดระยะ ลูกมะพร้าวหล่นตุ๊บตั๊บๆ กองเชียร์ยืนอยู่ในรัศมีที่ปลอดภัยอย่างรู้ดี
ปี๊ดดดดดดด....
เสียงเป่าปากหมดเวลาดังขึ้น เหล่าคณะกรรมการก็รีบกรูไปยังใต้ต้นมะพร้าวพร้อมกระดาษกับดินสอ มีกรรมการประจำต้นละสองคนคอยจับตาดูถ้าหากมีมะพร้าวกลิ้งไปไกลหรือไปในเขตของอีกคนก็จะรีบโยนกลับไปใต้ต้นให้ คณะผู้เข้าแข่งขันปีนลงมาด้วยความตื่นเต้น รอลุ้นว่าตนจะได้ฟาดตังค์แบงค์พันหรือไม่
"กรรมการส่งผลการนับมา เร็วๆ เข้า จะได้เวลาสำหรับรอบต่อไปแล้ว วันนี้วันเสาร์สากล เป็นวันมหามงคลยิ่ง ใครโชคดีชนะ อย่าลืมไปเซ่นเจ้าแม่ศรีมหาพร้าวด้วย"
เสียงหัวหน้าคณะเสี่ยงภัยแจ้งเตือนตามหน้าที่ เห็นว่า เจ้าแม่ศรีมหาพร้าว เป็นญาติห่างๆ กับเจ้าแม่ศรีมหาโพธิ์ ท่านมีหน้าที่ดูแลสวนมะพร้าว เลยได้ฉายานามว่า เจ้าแม่ศรีมหาพร้าว...
"รอบนี้ท่านเจ้าแม่ท่านโปรดอะไรวะไอ้ตะวัน"
เสียงใครคนหนึ่งตะโกนถาม เพราะคิดว่าเผื่อตัวเองชนะจะได้ซื้อได้ถูก เพราะเวลามีการแข่งขันแต่ละรอบ หัวหน้าแก๊งผู้ทำหน้าที่เป็นสื่อวิญญาณด้วยก็จะเข้าทรงถาม และเจ้าแม่ก็จะโปรดไม่ซ้ำกัน...
"อ้อ...ขอเวลาข้าส่งสัญญาณไปกราบถามท่านสักแปร๊บ!"
ว่าแล้วผู้เป็นสื่อกลางก็หลับตาลงแล้วทำปากขมุบขมิบท่องคาถา...
"โอม...มะอึก มะโอ มะโหไม่ดี โอม เจ้าแม่ศรีมหาพร้าวเอ๊ย วันนี้โปรดอะไรจ๊ะ..."
เสียงผู้สื่อสารถาม แล้วก็ทำท่าเอียงหูฟัง เหมือนกับว่าเจ้าแม่กำลังมากระซิบอยู่ใกล้รูหู!
"อ้อ...รอบที่ 1 ผู้ชนะให้ถวายเลย์รสมันฝรั่งแท้ห้าถุงพร้อมกับนมจืดหนึ่งแพ็ค!"
ผู้เป็นสื่อวิญญาณประกาศเสียงดัง ซึ่งเป็นประเพณีที่จะต้องทำกันทุกครั้งอย่างเคร่งครัด ถ้าหากใครต้องการจะมีโชคในครั้งต่อไป!
"วันนี้บ้านยายแช่มไม่มีรสมันฝรั่งแท้ ข้าไปซื้อแล้วไม่มีว่ะ"
เสียงผู้แข่งขันคนหนึ่งตะโกนบอก ทุกคนรู้ดีว่าเจ้าแม่ศรีมหาพร้าวจะโปรดเลย์รสมันฝรั่งแท้เป็นพิเศษ...เพราะจะสั่งทุกครั้ง
