บทที่ 5 ลูกสาวพระอาทิตย์
"เมื่อไหร่พ่อจะเอาพิณไปซ่อมให้ตะวันล่ะจ๊ะแม่ มันไม่มีสายแบบนั้นเมื่อไหร่จะได้เล่นเป็นเสียที"
เด็กหญิงเอ่ยถาม จินดานึกถึงเครื่องดนตรีที่ทำจากไม้ทาเชลแล็กจนสวยมันเงา ตรงก้านมีปลายงอนเป็นลักษณะอ่อนช้อยงดงาม มันอยู่ในกล่องของมันอย่างดี ตอนที่ลอยหวือลงมาจากเรือสำราญลำนั้น สามีเก็บรักษาไว้อย่างมิดชิด ไม่ให้ใครเห็นเพราะความงามแปลกตาไม่เคยเห็นแถวนี้หรือแถวไหนมาก่อน ถือว่าเป็นสมบัติประจำตัวของพิณตะวัน...สักวันหนึ่งมันอาจจะมีประโยชน์กับลูกก็ได้
"พ่อขึ้นแผ่นดินใหญ่รอบหน้า เห็นว่าจะไปหาซื้อมาให้จ้ะ นี่ก็ดึกแล้ว พ่อของตะวันทำไมยังไม่มาอีก นายหัวเรียกไปที่เรือนใหญ่ตั้งแต่หลังอาหารค่ำแล้ว ไม่สบายแบบนี้ ทางโน้นคงจะต้องการมารับกลับ แต่ท่านดื้อ"
จินดาเอ่ยกับลูก พิณตะวันขยับตัวลุกขึ้นนั่งทันที
"ให้ตะวันไปดูให้ไหมจ๊ะ ตะวันวิ่งปรู๊ดเดียว เดี๋ยวก็รู้...นะ"
คนอยากวิ่งเล่นรีบเสนอตัว บนเกาะแห่งนี้มีไฟฟ้าใช้อย่างสะดวกสบาย เนื่องจากทางเกาะได้ทำการขอให้ติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้าใช้บนเกาะ เกาะที่เป็นหมู่บ้านอยู่ด้านชายหาด ส่วนถ้ำที่เป็นที่อยู่ของนกนางแอ่นจะอยู่ด้านใน ซึ่งความจริงเป็นเกาะถ้ำหินปูนอีกเกาะแต่เชื่อมกันกับเกาะของหมู่บ้านด้วยสันเขาหินปูนมีป่าปกคลุมโดยรอบ
เรือนใหญ่ตั้งอยู่ด้านตะวันออก ห่างจากบ้านของพิณตะวันก็ไม่ไกลประมาณ 200 เมตร แต่ไม่เห็นกันเพราะมีทิวมะพร้าวและต้นไม้บัง บนเกาะมีต้นไม้ใหญ่เยอะมาก เพราะนายหัวเป็นคนรักธรรมชาติ เห็นว่านายหัวเป็นคนบุกเบิกเกาะนี้ตั้งแต่ตอนท่านยังหนุ่ม ตอนนี้ท่านแก่หง่อมแล้ว และกำลังไม่สบาย ที่นี่มีที่จอดเฮลิคอปเตอร์ด้วย เพราะพวกเจ้านายเดินทางด้วยเครื่องเหาะส่วนตัว ไม่ค่อยเดินทางเรือ เพราะจากเกาะถึงฝั่งก็ใช้เวลาร่วมชั่วโมง เวลานี้มีเจ้าเครื่องนั่นมาลงเมื่อตอนบ่าย เห็นผู้ชายตัวโตๆ สามสี่คนเดินลงจากเครื่อง คงจะมารับท่านกลับเข้ากรุงเทพฯ นั่นเอง
"เอาสิลูก แต่ระวังเท้านะ เดี๋ยวจะไปเหยียบงูเงี้ยวเขี้ยวขอเข้า เอามีดไปด้วย"
จินดาเอ่ยอนุญาต บนเกาะนี้ทุกคนรู้จักกันดี ไม่เคยมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น เกาะนี้ยังไม่เคยมีเรื่องการขโมยรังนกเหมือนเกาะอื่นที่เป็นข่าว พิณตะวันถูกสอนให้รู้จักการป้องกันตัวมาตั้งแต่วิ่งได้ ยิงหนังสะติ๊กได้เก่งและแม่นยำ เวลานี้พ่อได้สอนให้ใช้มีดด้วย เพราะเอาไว้ปาดตาล ปาดขั้วมะพร้าว เลยถือโอกาสเอาไว้ป้องกันตัวด้วย พ่อได้ซื้อมีดสั้นเล่มสวย ชนิดพกติดตัว มาให้จากตลาดบนแผ่นดินใหญ่ ตะวันเอาใส่ไว้กระเป๋ากางเกงเอาไว้ตลอด พกแล้วรู้สึกอุ่นใจเหมือนมีเพื่อนตาย
"ไม่ต้องห่วงจ้ะ ตะวันจะระวังตัว"
กล่าวเสร็จเจ้าตัวก็วิ่งปรู๊ดลงบันไดห้าขั้น หางเปียแกว่งกระด๊อกกระแด๊ก มองเห็นได้จากระเบียง จินดายิ้มพลางส่ายหน้า...ทูนหัวของแม่... ขอให้พระคุ้มครองลูกให้แข็งแรงและแจ่มใสอย่างนี้ตลอดไป... จินดาขอพรพระเช่นทุกครั้ง
เด็กน้อยแสนฉลาดปราดเปรียวนัก ไม่ได้รู้สึกมีปมด้อยกับการที่ได้รู้ความจริงว่าไม่ใช่ลูกที่แม่เบ่งออกมาจากครรภ์เหมือนเด็กคนอื่นๆ แต่กลับมองโลกในแง่ดีว่าเจ้าตัวเป็นลูกสาวพระอาทิตย์ไปซะนี่... จินดาดีใจที่เธอไม่ต้องโกหกลูกสำหรับเรื่องนี้
เอาไปค่า ตอนแรกก็มาอย่างเป็นทางการแล้วค่า... เริ่มตั้งแต่กำเนิดของลูกน้อยหอยหลอดกันเลยทีเดียว...
ขอเสียงต้อนรับ และเม้นต์ส่งกำลังใจให้นายหัววิลกับหนูพิณตะวันหน่อยค่า...จุ๊บๆ
